dinsdag 28 maart 2017

Levenslessen van Jakob (3)

Jakob volgde de roep van Gods stem door te vertrekken. Samen met zijn vrouwen en kinderen. Weg bij zijn schoonvader Laban. Terug naar het land van zijn voorvaderen. God had hier een bedoeling mee. Die bedoeling? Die kon alleen maar werkelijkheid worden doordat Jakob de opdracht van God volgde. Want terwijl Jakob op reis was gegaan, heeft God iets voorbereid.

Hemels geschenk


Jakob was op reis gegaan, totdat zijn schoonvader hem ingehaald had. Hij stopte, en er kwam een onderzoek, een maaltijd en een belofte. Nu ging Jakob weer verder met reizen. Onderweg verschenen opeens engelen aan Jakob! Een ontmoeting uit de Hemel. Jakob wist het, zo lezen wij ook. Een leger van God! Dat riep hij uit. God had belooft dat Hij met Jakob zou zijn en nu werd dit ook zichtbaar. God is erbij. Wat mooi ook, dat Jakob dit direct herkende. De dingen uit de Hemel, wij zullen ze ook herkennen, wanneer onze ogen hiervoor open gemaakt zijn.


Hierna werden er vanuit Jakob boden gestuurd. Waarnaar dan? Naar zijn broer Ezau die in Edom leefde. Hij liet een boodschap van vrede brengen bij zijn broer. Zoveel jaren later. Het was al zolang geleden dat hij zijn broer bedroog. Nu, opeens, kwam er ruimte om te herstellen. Ezau moest horen dat Jakob hem goedgezind was. Dezelfde boden die Ezau een bericht brachten, namen een boodschap mee terug. Ezau zou komen, met wel 400 man. Jakob schrok. Hij vulde in, vanuit zichzelf, wat er zou gaan gebeuren! Niemand had hem namelijk verteld waarom Ezau kwam. Maar vanuit zijn vroegere handelen, vulde hij in wat er volgen zou. Alleen het idee al. Hij moest gaan handelen. Zijn familie, zijn gezin. Hij moest ze veiligheid bieden. Daarom kwam het idee bij hem naar boven. Als ik nu het kamp in tweeën deel, dan kan er misschien 1 kamp overleven.

Weg van gebed


Daarna Jakob ging bidden. Zijn gebed vind ik zo mooi. Hij spreekt met God en verteld, of herhaalt beloftes die God aan hem gedaan had. Maar ook zet hij zichzelf op de juiste plaats, hij buigt voor God. Erkent dat Hij Gods trouw, aan hem bewezen, niet waard is. Alleen God kon hem nog redden uit de handen van zijn broer. Zijn vrees stort hij uit. Gebogen, nederig en met inzichten die zeer belangrijk zijn, zo gaat Jakob naar God. Dit vind ik mooi, want nu hij zo bang is, laat hij een weg zien. Die weg is er ook voor ons. Volgen we God, dan zullen er bijzondere, wonderlijke dingen gebeuren, maar soms ook momenten zijn waarop we bang zijn van wat gaat komen. Maar God brengt dingen dan samen. Hij heeft het voor ons voorbereid. Wanneer wij dan, door angsten worden overvallen. Mogen we ons buigen, herhalen wat Hij heeft gedaan en/of gezegt en onze vrees neer leggen bij Hem die als enige ons kan redden! Wij mogen gaan, achter Hem aan. Toch bracht het Jakob geen rust. Dat blijkt uit de keuze die hij verder maakt.

Opnieuw stuurde Jakob vee om zijn broer mild te stemmen. Hij wilde zijn gevoel beinvloeden. Omdat hij zo bang was voor wat hij zou gaan ontmoeten. Wel herkenbaar, soms doen wij er van alles aan om de heftigste emoties, gevoelens of gedachten bij anderen, over ons, weg te nemen. Het is eng, als je de ander niet ziet. Maar weet: Die ander heeft alle reden om boos te zijn. Je hebt geen controle maar ook geen idee wat er zal gaan gebeuren. Wat je dan ook maar kan ga je gebruiken om de reactie van de ander milder te maken. Toen het nog nacht was bracht Jakob zijn vrouwen, kindjes en spullen naar de overkant van de rivier de Jabbok. Zelf ging hij terug, en bleef hij alleen aan de andere zijde van de rivier.

Strijd gestreden


Hier kwam een onbekende man met Jakob vechten. Totdat het licht werd. De man kwam er achter dat hij niet van Jakob kon winnen. Daarom raakte hij Jakobs heup aan waardoor Jakob's heup uit de kom ging, ontwricht werd. De onbekende vroeg toen: laat mij gaan, want het wordt al dag. Jakob zei, ik laat u niet gaan voordat u mij zegent. De onbekende man vroeg naar de naam en toen Jakob antwoordde, was dat eigenlijk een diepe betekenis. Het ging veel verder als alleen het noemen van zijn naam. Zijn naam had een betekenis. Besef jij wie jij bent? Het antwoord van de onbekende Man was dan ook: Voortaan zal je Israel heten, want je hebt met God en mensen gestreden en je hebt gewonnen. De onbekende man wilde zijn naam niet bekend maken, maar zegende Jakob, of eigenlijk Israel. Jakob vond geen rust. Hij probeerde van alles. We lazen dat hij geschenken stuurde, hij was in gebed gegaan. Maar nu? Nu was hij de strijd aangegaan. Zijn verleden, het stond voor hem. Het benauwde hem. Waar hij eerst vluchtte, en daarna zich verstoptte  (achter de kuddes vee die hij stuurde), is hij nu vol in de strijd om alles wat er gebeurd was. Ik vond het wel erg bijzonder om te lezen dat hij zijn vrouwen, kinderen en al zijn bezittingen naar de overkant bracht. Zelf ging hij terug. Helemaal alleen. Juist nu hij helemaal alleen is, komt de strijd. Maar overgave blijft uit. De zegen is iets waar Jakob alles voor over heeft. Hij koopt zijn broer er voor om, hij bedriegt zijn vader en nu? Nu strijd hij met een onbekende man. Uiteindelijk kreeg Jakob een nieuwe start, een nieuwe naam. In 1 keer herstelde God alles. Nam Hij Jakob aan, en zegende Hij Jakob. Uiteindelijk veranderd dat het leven totaal. Jakob hoefde nu niet meer te strijden, hij mocht loslaten, overgeven en...vergeven. Wat een proces ligt er verborgen, ook voor ons. Is er strijd geweest? Zijn we er achter gekomen wie wij zijn? Wie God is? Heb je weleens gevoeld hoe zwaar overgave is. Maar echt als het lukt, en God zegent je, dan heb je een nieuw begin. En telkens weer mogen we opnieuw beginnen. 


Ontmoeting


Jakob stak de rivier over, en hij zag de zon opkomen. Hij liep nog mank. Daar was al zijn volgende ontmoeting. Hij zag zijn broer Ezau op zich afkomen. Zelf ging hij voorop lopen. Terwijl hij zijn broer naderde, boog hij zeven keer. Daar kwam zijn broer. Die rende hem tegemoet, sloot hem in zijn armen en kuste zijn broer. Ezau vroeg wat de bedoeling was van al het vee dat hij tegen gekomen was. Jakob vertelde aan zijn broer dat hij hem mild wilde stemmen. Ezau gaf aan dit niet nodig te vinden. Maar Jakob vertelde hem: Oog in oog staan met jou is niets anders als oog in oog staan met God. God was mij goedgezind en jij ook. Neem alsjeblieft aan, wat ik uit Zijn hand heb mogen ontvangen. Nadat God Jakob had vergeven, kon Jakob zijn broer vergeven. Er was geen strijd meer. God had de strijd met Jakob gestreden. Ezau hoefde dat niet meer te doen. Wat een les. Een les voor broers en zussen, voor familieleden, voor vrienden. Wij hoeven niet op Gods troon te zitten. Hij zal rechtspreken! Laat je niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade met het goede. Als broers en zussen mogen we elkaar vergeven. Dat gaat beter als we beseffen hoeveel God ons moet vergeven, als we beseffen wie wij werkelijk zijn, maar ook wat we van ons zelf verdienen. Niks! Alles is ontvangen van Hem! Loop elkaar tegemoet. Zoek elkaar op en vind elkaar in het midden. Deze broers waren op reis naar elkaar toe, daar in het midden ontmoeten zij elkaar. Met vergeving, liefde en respect. Ze waren gegroeid, ze zijn volwassen. En Jakob was vernieuwd, hij hoefde niet meer de strijd aan te gaan met zijn broer. Kan jij stoppen? Stoppen met de drive om je gelijk? Of om te stoppen met het idee dat je het moet (over)winnen? Omarm elkaar... 

dinsdag 21 maart 2017

Levenslessen van Jakob (2)

Jakob hoort een gesprek. Zomaar vangt hij iets op, wat ook heel belangrijk is! Het moest zo zijn. Heb jij dat ook weleens? Er gebeurd iets wat je precies nodig had, of je hoort iets wat je goed kan gebruiken. Jakob hoorde de zonen van Laban zeggen: Jakob heeft onze vader alles wat hij bezat afhandig gemaakt. Al de rijkdom die Jakob heeft, die heeft hij gekregen over de rug van onze vader. Ondertussen had Jakob al langer gemerkt dat Laban niet meer zo vriendelijk was. Er was iets veranderd, maar echt de vinger er op krijgen wat er nu was, dat lukte niet. Totdat Jakob de zonen van Laban zo hoorde, zijn zwagers, die zo over hem spraken. 


De opdracht


Net als zijn voorvaderen, en als hij eerder had ervaren, kreeg Jakob een boodschap van God. Ga op reis! Keer terug naar het land van je voorouders, ga terug naar je familie. Abraham moest zijn familie verlaten, en gaan naar het land dat God hem wijzen zou. Dat land zou voor zijn nageslacht zijn. Jakob moest terug naar het land van Abraham, zijn grootvader! Ook een opdracht, als je bedenkt hoe hij daar weg ging. Hij was gevlucht, bang voor zijn leven, bang door wat hij had gedaan. En nu was daar Gods stem. Vlucht niet langer, ga terug naar het punt waar je vandaan kwam. Een reis, met zijn hele gezin. Zijn vrouwen die hun familie achter moesten gaan laten door deze opdracht. Daar kan je zomaar vele beren op de weg zien. Maar God stopte hier dan ook niet bij. Hij gaf Jakob, weer Zijn belofte: Ik zal je terzijde staan. Wat is dat heerlijk om te weten! Met God aan onze zijde, kunnen we alles aan. Jakob ging op reis!



Haastige spoed


Direct roept Jakob zijn vrouwen Lea en Rachel bij zich. Hij verteld wat er gebeurd is, en wat God hem had opgedragen. Hij moest terug naar zijn vaderland. Rachel en Lea zeiden beide: Wat hebben we hier te zoeken? Er valt van onze vader niets meer te erven. Hij heeft ons als vreemden behandeld, hij verkocht ons en maakte ons geld op. Ze zeiden na alle negatieve woorden ook iets moois: Aarzel dus niet om te doen wat God je heeft opgedragen. Wat een mooi antwoord om aan je man te geven. Volg God, ik sta achter je. Treuzel niet, en ga voor Hem! Durven wij als vrouwen zo achter onze mannen te staan? Het gaat dan om vertrouwen en een zeker respect. Je gelooft dan in je man, en je geeft je over aan hem, en aan God. Jakob maakte alles gereed! Laban was de schapen gaan scheren. En Rachel? Die maakte misbruik, van deze ruimte. Ze kon er niet mee omgaan, wilde toch iets meenemen van haar oude leven. Ze nam de godenbeeldjes van haar vader mee. Jakob bedroog Laban door er zo maar stiekem tussen uit te knijpen. Het voelde veiliger, maar het was niet eerlijk, niet moedig. Weer ging Jakob vluchten, met alles wat hij bezat. Drie dagen was Jakob onderweg, toen Laban eindelijk het bericht ontving dat Jakob vertrokken was. Laban zette de achtervolging in! Onderweg liet God merken dat hij Jakob terzijde stond. Laban kreeg een droom waarin God hem waarschuwde. Denk erom dat je Jakob geen strobreed in de weg legt! Niet lang hierna haalde Laban Jakob al in. Haastige spoed, een haastig gemaakte keuze, het kan fout gaan. Niet alleen in het reizen was Jakob gehaast, maar ook in hoe hij spreekt!

Stille getuige


Jakob, je mag dan hals over kop vertrokken zijn omdat je verteerd werd door heimwee. Maar, waarom heb je mijn goden gestolen? Hier was het, de te snel gesproken woorden van Jakob: Ik was bang dat u mij zou beroven van uw dochters. Maar (!) degene bij wie u uw goden aantreft, mag niet in leven blijven. Onderzoek ons maar, kijk maar of er iets is dat van u is en neem dat dan terug. Jakob wist niet wat hij uitsprak. Hij had geen idee van wat Rachel gedaan had.  Maar God wel! Door een list van Rachel werden de beeldjes niet gevonden. Ze verteld haar vader dat hij niet boos moet zijn. Ze staat niet op van haar kameel, want ze is ongesteld. Stiekem zat ze boven op de afgoden van haar vader, terwijl ze onrein was. Na een eerlijk relaas tussen Jakob en Laban, sluiten ze een overeenkomst. Ze plaatsen een gedenksteen en legden er nog vele stenen omheen. Bij deze steenhoop gebruikte ze de maaltijd. De plaats waar dit gebeurde was Mispa, want laat de Heere er op toe zien, op jou en mij, wanneer we niet bij elkaar in de buurt zijn. God is getuige van dat wat wij doen. Hij kijkt mee hoe wij werkelijk leven. Niet alleen bij wat we doen, maar ook wat er van binnen gebeurd. Voor wie we kiezen, wie we volgen, wie wij vertrouwen. We mogen leren dat Hij aan onze zijde is. Dat hij Zijn weg voorbereid. Zoals Hij ook in een droom verscheen aan Laban, om het leven van Jakob te beschermen. Wij mogen weten, we hoeven het niet allemaal zelf op te lossen! Jakob laat mij ook een deel van mezelf zien. De creatieve wijze waarop hij zijn opdrachten vervuld. Maar het is een eigen manier van werken. Sommige dingen is vooral het volgen van zichzelf. Niet zoals God het hem gevraagd had. Maar we mogen oefenen en trainen. Tot wij het beloofde land in gaan! 

zondag 19 maart 2017

Gezin om de Bijbel: Waak en bid met mij

In onze gezinstijd om de Bijbel waren we alsnog bezig met gezin zijn, maar ook voor de tweede keer met het kijken naar het lijden van Jezus. Op het moment dat Jezus voelde wat er zou gaan gebeuren. Toen alle spannende dingen dichterbij kwamen nam Hij een hele belangrijke keuze. Een keuze die we mogen gebruiken als een voorbeeld.


Een keuze



Jezus ging met zijn discipelen naar de hof van Getshemane, daar ging Hij bidden. Petrus, Johannes en Jakobus nam Hij het verste met zich mee de hof in. Hij liet hen daar plaats nemen en zei: Mijn hart breekt van verdriet. Blijf maar hier en waak met mij. Daar ging Jezus om te bidden naar Zijn Vader. Dat was Zijn keuze toen het moeilijk en angstig werd. Wat doen wij? Als het moeilijk is, als we bang zijn?

Schreeuwen? Anderen pijn doen? Verstoppen? Koppig zijn? Of opstandig reageren?

We mogen ook bidden! Dat zorgt dat we anders naar ons probleem gaan kijken. Want wat gebeurd er als we over onze problemen praten, of in dit geval bidden? Dan kunnen we ontladen, maar ook kunnen we dan delen. Er is een keuze als je het moeilijk hebt. Deze keuze doet niemand verdriet. Het helpt om emoties te kunnen reguleren en te verwerken. Wanneer emoties zo hoog komen. Net zoals bij Jezus in ons verhaal. Dan is het belangrijk deze op een goede manier te ontladen. Juist dan kunnen we snel verkeerde dingen doen, soms zelfs omdat we denken: Ik heb geen andere keuze! Maar die keuze is er wel. Maar wat moeilijk soms, om die te maken. Bidden met onze Vader omdat we eerlijk toegeven, mijn hart breekt van verdriet. Het mag en wij mogen weten: Hij is er wanneer wij kiezen!


Waken en bidden


Nadag Jezus gebeden had, of de drinkbeker Hem voorbij mocht gaan. Maar dat niet Zijn wil, maar de wil van God moest geschieden, liep Hij terug naar Zijn discipelen. Zijn vrienden, Zijn trouwe volgers. Hij had gezegd, nog maar net, dat Zijn hart brak van verdriet. Daarom vroeg Hij waak met mij, eigenlijk vroeg Hij laat mij niet alleen nu ik het zo moeilijk heb. Als ik zo verdrietig ben willen jullie dan met mij hierin mee delen door er voor Mij te zijn. Jezus had gebeden. Daar liep Hij naar Zijn vrienden. Wat moet dat met Hem gedaan hebben. Dat ondanks al die emoties Zijn vrienden sliepen. Kunnen jullie dan niet een uur met Mij waken? Blijf toch wakker en bid dat jullie niet in verleiding komen. De Geest is gewillig maar het vlees is zwak. Dat past goed wat ik net al schreef. We willen op zich best het goede doen, maar we worden zo makkelijk verleid om het kwade of het gemene te doen. Daarvoor mogen we bidden. Jezus liet zien hoe belangrijk het bidden is. Het beschermd je tegen het maken van verkeerde keuzes. Vooral wanneer je ook vraagt dat Zijn wil gebeurd en niet je eigen wil. Wat gebeurd er wanneer we gaan bidden inplaats van zelf oplossen? Gelukkig maar dat Jezus dit deed, bidden! Want waar hadden we heen gemoeten als Hij koos om deze enge, spannende en pijnlijke weg niet te gaan? Hoe konden we bij God komen? We kwamen er achter dat we een goede God hebben, die lief is dat Hij dit heeft gedaan. Maar ook dat Hij dapper is en goede keuzes maakte. Wij mogen die volgen. Het is belangrijk. Waak en bid jij ook?

Hierna gingen we een werkje maken, deze vond ik op: Geloven is leuk




Wil je meer gezinsmomenten om de Bijbel bekijken? Dat kan via de volgende klikbare link: Gezin om de Bijbel

zaterdag 18 maart 2017

Mezelf liefhebben (3)

Nu ik ermee bezig ben vallen steeds meer kleine dingen op. Zo was het van de week opeens, het besef: Wat denk ik snel dat iets door mij komt. Dat ik ' schuldig'  ben. Terwijl op dat moment het niet draait om schuld. Ook kan ik door eigenlijk maar kleine, en vooral ook onbelangrijke, dingen een bevestiging vinden dat ik fout ben, dat ik faal. Mijn meetlat ligt hoog, en als ik het niet haal dan is er een soort schaamte. Dat gevoel dat je niet goed genoeg ben. Of er niet mag zijn. Dit komt vooral naar boven bij negatieve situaties. Daarom is het belangrijk om mijn gedachten over mezelf hierbij te veranderen. Dit is nu zo'n cirkel geworden. Wanneer het even anders gaat, dan hoeft het niet direct mis te gaan, komen negatieve gedachten over mezelf naar boven. Dat helpt niet echt naar een positief eindresultaat. Ik weet dat ik mezelf kan gaan omarmen, maar voor mij blijft het nog wel een vraag: Hoe doe je dat dan?


Omarmen


Afgelopen week kreeg ik weer een nieuw inzicht. Wanneer anderen last hebben van negatieve emoties dan kan ik er voor hen zijn. Hen het gevoel geven dat ze er mogen zijn, ze figuurlijk omarmen. Ik kan er voor anderen zijn. Zoals ik er ben voor hen, als zij het moeilijk hebben of als het tegen zit. Zo mag ik er ook zijn voor mezelf. Omarm mezelf, wees lief voor mezelf. Maar heel eerlijk? Het is wel gek.... Voor de spiegel staan en zeggen: Ik hou van mezelf. Dat had ik in mijn vorige deel geschreven als iets wat ik zou gaan doen. Maar ik schiet er nog bij in de lach. Ja het zeggen kan ik wel. Maar het is nog geen waarheid. Het voelt ook enorm ongemakkelijk. Waarom is het eigenlijk zo raar om positief tegen mezelf te spreken? Voel ik mij belachelijk, of niet goed wijs, wanneer ik mezelf een compliment geef. Ja als ik iets goed gedaan heb, dan mag het. Maar toch niet gewoon, zomaar, om wie ik ben?

Wat een liefde!


Nu zo voor de pasen, een tijd waarin ik nog meer stil sta bij wat Jezus voor mij heeft gedaan, komen daarin ook veel gevoelens naar boven. Jezus hield zoveel van mij, dat Hij voor mij (en ook voor jou!) aan het kruis stierf. Waarom voor mij? Zoveel onvoorwaardelijke liefde toont Hij hiermee. Dan stroomt mijn hart over. Met dat ik dit typt voel ik alles in mij tintelen. Ik schreef in deel 2 namelijk ook dat ik Gods waarheid over mezelf zal lezen, uitspreken, om mezelf daarmee te voeden. En als ik eerlijk zegt, raakt die mij altijd weer diep! Daarbij voel ik mij niet belachelijk, zoals wanneer ik mezelf aanspreek vanuit mezelf. Nee dan voel ik mij bijzonder, geliefd, en waardevol. Vanuit mijn zelfbeeld kan ik twijfels op verschillende vlakken voeden. Op gebied van er zijn voor mezelf, omgaan met anderen, onderhouden van relaties, maar het twijfelen over mezelf kan ook doorwerken in mijn geloofsleven. Het is dus een gebied wat mij heel kwetsbaar maakt, of kan maken. Is het daarom dat God het zo naar boven bracht, telkens weer? Ik stopte het nog lange tijd weg, zo erg is het niet. Maar het is wel een vorm van schade doen aan jezelf. Innerlijk kan ik mezelf veel pijn doen, geef ik mezelf veel schoppen, ga ik vaak over mijn grenzen. Omdat ik vind dat het moet, omdat het zo hoort of omdat ik anders faal. Heb je naaste lief zoals jezelf! Het is enorm belangrijk merk ik wel. God vind het belangrijk voor mij. Het is fijn om te merken dat Zijn Woorden mijn hart kunnen bereiken. Maar eerlijk? Ik vind het echt lastig. Wat zitten sommige patronen diep, het is gek om anders te doen, zwaar om het aan te pakken. Maar ik weet dat God geduld met mij heeft, en bij mij is.




Cadeautje



Herken jij jezelf in wat ik schrijf? Probeer er aan te werken. Ik weet dat we, met God, ertoe in staat zijn om van ons zelf te gaan houden. Ik wil iets mee geven waarvan ik zelf in het begin echt moest huilen. Ik las in het boek, adem in adem uit, over Prediker 3, geschreven door Judith Stoker: Elke adem is een geschenk van God aan ons (ook aan mij). Elke keer als je inademt zegt God tegen jou: Jij mag er zijn! Jij hebt bestaansrecht. Ik wilde jou! Mijn beeld is over mezelf is nog niet zover, maar ik ben ermee aan de slag gegaan. Ik wil mezelf accepteren, niet alleen wanneer ik goed doe, maar gewoon om wie ik ben. Met alles wie ik ben. Zowel de positieve eigenschappen, als de negatieve.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wil je reageren, heb je vragen, of wil je jouw ervaring delen? Dit kan, je mag uiteraard onder deze blog reageren, maar je mag ook altijd mailen naar schrijfgelukjes@gmail.com

Wil je eerdere delen in deze serie lezen? Dat is mogelijk via de volgende klikbare linken:

Mezelf liefhebben (1)
Mezelf liefhebben (2)

maandag 13 maart 2017

Voltooid leven!?

Wanneer is je leven voltooid? Wat maakt het dat jij het af vind? Als ik in gesprek ga met mensen die dit vinden, dan hoor ik vooral dat zij klaar ermee zijn. Maar is dat hetzelfde als af?

Zorgstaat


In Nederland is voor sommige mensen de zorg, of het leven zo leeg dat ze er klaar mee zijn. Maar in dezelfde gesprekken komen we erachter dat juist het probleem is dat het leven niet af is. Maar dat wat ze nodig hebben niet aanwezig is. Kinderen hebben het te druk, zorg rekent in geld en niet in behoefte. De mensen voelen zich tot last, of voelen zich nutteloos en tekortschieten. Dit komt mede door de druk in onze maatschappij. Dit is wat onze hele regering, onze manier van leven en de veranderingen in onze cultuur als gevolg hebben. Hoe makkelijk is het om voor deze mensen een pil te maken. Zodat het leven toch af kan zijn wanneer ze er klaar mee zijn. Maar is dat wat bij Nederland past? Hebben we dat nodig in ons land? Ik vind het goedkoop naar de mensen die er klaar mee zijn! En een lastig punt word de grens, want waarom mag iemand met een bepaalde leeftijd een pil gebruiken en daarvoor niet, met hetzelfde gevoel of levensprobleem. Is dat dan echt eerlijk? Geven we dan echt een keuze?

Keuze


Nee het geeft geen keuze. Dat word ook juist gebruikt om een levensbeëindigende pil beschikbaar te maken. Voor een bepaalde groep mensen. Mijn vraag is, wanneer die pil beschikbaar is, is er dan keuze? Nee! Dan is er nog alleen maar keuzes uit twee slechte. Het is de taak van onze zorgstaat Nederland om mensen hun waardevolle en nuttige gevoel terug te gaan geven. Er is voor mensen nu de keuze doen met wat de gemeente bepaald, en wat de overheid regelt. En misschien komt daar straks de keuze bij voor een pil. Maar waarom komt er niet een keuze om betere zorg aan te bieden. Een zorg waarin we vertrouwen op de hulpverlener en niet alles in documenten nodig hebben. De zorg die mensen behoeven om geen leeg, nutteloos leven te voelen. De zorg die het leven van mensen veranderd, en precies dat geeft wat een mens behoeft. Mag daar tijd en geld ingaan? Want de mensen hebben ook tijd en geld geïnvesteerd in ons land. En wanneer ze ervaren dat ze er klaar mee zijn, met de leegte, dan vind ik het goedkoop om ze te helpen om te sterven. Wanneer regels in de zorg terug gedraaid worden kunnen, ik en vele collega's van mij helpen, om deze mensen die leeg zijn een invulling in het leven terug te geven. Als we weer ruimte krijgen om er te zijn voor de mens, achter het probleem. Nu mogen we alleen het gevolg aanpakken van de overheid, maar niet de oorzaak. Want daar is geen tijd voor, en.... het kost teveel. Alles gaat om geld. Is een pil maken nodig, wat kost dat? En welk verschil in keuze geeft het nu echt? Hoelang houden mensen in de regering zich voor de gek. Wanneer komen ze eens meelopen op de werkvloer, in plaats van achter hun bureau in te vullen hoe het zou moeten zijn.




* Waar zijn de activiteiten begeleiders?
* De zuster die even koffie mag drinken?
* De hulpverlener die niet meer tijd met administratie bezig is maar de cliënt kan geven wat hij/zij    nodig heeft. 

Wanneer worden de belangen van cliënten nu eens boven geld gezet? Wie durft er op te komen voor de mens, die klaar is met een leven dat nog niet af is. Durft er iemand tegen die mensen te zeggen welke waarde ze hebben voor hen. Is er iemand die naar deze mensen toe durft en laat weten welke mogelijkheden er nog zijn? (ondanks dat die inderdaad heel erg ingeperkt zijn geworden in Nederland)/ Nu word er alleen maar achter bureaus gerekend. Wat is het leven waard? Een vraag waar we allemaal weleens tegen aan lopen in het leven. Ook ik, al op mijn 26ste. Wat als er toen hier al een pil voor was, maar dan alleen voor mensen die 75 zijn? Dan weet ik zeker dat ik mij alleen nog maar meer waardeloos en klaar met het leven voelde. Nu 4 jaar later ben ik blij dat het niet zo ver gekomen is, door mensen die in mij durfde te investeren. Dat ik en mijn leven nog van waarde was. Hier een belangrijke vraag:

Wat is het leven waard?

Betekend deze vraag het einde van iemands leven?! Voor mij als hulpverlener en student toegepaste psychologie is deze vraag juist een opening voor een heel nieuw begin! 

zaterdag 11 maart 2017

Mezelf liefhebben (Deel 2)

Heb je naaste lief als jezelf, en dan vooral het laatste stuk. Het heeft mijn ogen geopend voor een deel in mijn hart. Een deel wat ik graag afgesloten liet, waar ook nog niet echt de tijd voor was gekomen. Sinds twee weken, durf ik er wel in te kijken. Dat was eng, spannend en heel kwetsbaar. Wat zou het met mij doen. Om eerlijk onder ogen te komen dat ik mezelf niet liefhad. Het zorgde voor een innerlijk proces. Op mijn vorige blog heb ik vele reacties gehad, via verschillende wegen. Nog niet alle antwoorden heb ik beantwoord, maar dat gaat zeker komen! Ik heb beloofd jullie, als lezers, mee te nemen in mijn proces. Waarvan ik wel eerlijk zeg dat ik sommige dingen heel moeilijk vind om nog in woorden te vangen.

Op onderzoek uit


Ja dan kom je er achter dat je niet echt jezelf lief hebt. Ik gedoog mezelf en kan best trots zijn wanneer ik iets nieuws doe, of iets heel goed gedaan heb. Vooral dan heb ik weleens het idee: Ik hou van mezelf. Dat bedoelen ze er zeker mee! Zo hield ik mezelf lang voor de gek. Want ik kon mezelf heel erg prijzen, als ik presteerde. Tegelijk was ik heel hard als ik iets mis had gedaan. Dus kon ik mezelf ook echt haten. Afgelopen tijd ging dat niet meer zo diep. Maar het was er nog wel. Wat ik daardoor merkte was, het kan dus veranderen. Al gaat het langzaam. Wanneer ik faal, blijf ik nog iets meer overeind als een twee jaar geleden het geval was. Dat zorgde ervoor dat ik verder durfde. Ik zag dat het hele 'jezelf liefhebben' dus best te ontwikkelen is.

Innerlijke stem


Ik ging op zoek, hoe is het nu gebeurd dat mijn zelfhaat minder werd? Kwam dat door een interne, of een externe factor? Want als ik dat weet, dan krijg ik inzicht in wat ik nodig heb. Introspectie levert veel op, maar soms kan ik mezelf daar mee voor de gek houden. Dus ook de uitslagen hiervan, ging ik neerleggen naast de visie van mijn omgeving. In mailtjes en facebook berichtjes heb ik vele inzichten gekregen. Ook onder mijn vorige blog kwam een mooie reactie waar ik mee aan de slag kon in deze fase. Vanuit mijn eigen inzichten, via introspectie, kwam ik uit op het volgende: Mijn innerlijke stem kan ik trainen. Dat heeft ervoor gezorgd, dat wanneer ik nu fouten maak, ik niet verval in diepe zelfhaat. Toch staat mijn innerlijke stem nog in de basis negatief. Is die stem nog te oordelend, veroordelend, aanwezig. Vanuit de reacties van anderen maakte ik op, dat ik mezelf liever mag aanspreken. Dat je jezelf liefhebben kan trainen. Hele lieve reacties kreeg ik ook, dat ik het waard ben. En dat ik een kanjer ben. Ja dat doet iets met mij. Het kruipt in mijn hoofd. Heel voorzichtig raakt het ook mijn hart. Wanneer het mijn hart raakt dan maakt het mij ook direct emotioneel. Omdat die lieve woorden, die bevestigingen vallen, in een kloof. Een kloof uitgehakt door mijn eigen harde woorden. Hoe kon mijn innerlijke stem zo negatief worden? Als ik namelijk weet hoe dit bij mezelf is ontstaan, geeft dat inzichten in hoe die stem te beïnvloeden is. Als ik iets wil veranderen, moet ik bij de wortel beginnen. Niet bij de vruchten, die gevolg zijn van wel of geen goede wortels. Ik wilde gaan bloeien als een klaproos. Maar voor dat ik ga kijken naar die stralende bloem, ga ik terug naar de wortels. 



Mijn bron


Ik heb heel lang geleefd in een omgeving die heel hard was. Waarin echt wel nare dingen over mij gezegd werden. Daar bleef het niet alleen bij. Er waren ook daden die mij als mens heel erg hebben aangetast. Mijn omgeving voelde als heel negatief over mij. De wortels van mijn leven, dronken veel negativiteit. En om daarin te overleven ben ik dat gaan voelen als volledig normaal. Elke keer raakte die negatieve dingen mij diep, dit gevoel ging ik op mezelf betrekken. Juist omdat ik voor mezelf het idee had dat wat er gezegd werd, wat er gebeurde, normaal was. Telkens wanneer ik weer huilde, of het niet meer wist, of wanneer iets mij diep raakte, ging ik kijken wat mijn rol daarin was. Wat kan ik veranderen. Steeds meer ging ik denken dat ik het probleem was. Het kwam door mij. Waarom leerde ik er nu niet van. Dan zou de omgeving niet meer zo negatief zijn! Dit ging heel lang door mijn gedachten, dit was heel lang mijn innerlijke stem. Totdat het niet meer alleen in mijn hoofd zat. Het had zich genesteld in mijn hart. Ik begrijp nu steeds meer waarom er in de Bijbel staat:

Van alles waarover je waakt, waak vooral over je hart, het is de bron van je leven. (Spreuken 4:23)

Nu dit in mijn hart gekomen was, werden die negatieve woorden, een rivier die mijn hele zijn, zouden gaan voeden. Mijn hart, het is de bron. In mijn bron is puur vergif gekomen. Dat gaat door mijn hele lichaam heen. Zo voelt het ook echt. Misschien herken je dat ook wel. Mijn bron zorgt ervoor dat ik veel energie verlies, enkel aan positief blijven. Het leven vraagt voor mij veel meer doorzettingsvermogen. Alles wat ik doe vraagt veel meer kracht. De negatieve bron, het gif wat in mijn hart gekomen is, heeft invloed. Invloed op mijn denken, op mijn handelen, op mijn zelfbeeld, op mijn gezondheid. Alles werkt zo nauw samen. God heeft ons zo bijzonder gemaakt. Mijn bron is vergiftigd door heel lang in een negatieve omgeving te zijn. Maar het is niet eerlijk dat alleen verantwoordelijk te houden. Het is ook hoe ik met die omgeving was omgegaan. Hoever ik het voor waar aannam. Hoeveel waarde ik aan de omgeving hing. Deze reis naar mijn wortels geeft inzicht. Ik ga mijn wortels vanaf nu met waarheid voeden. Zowel door een omgeving die mij positief voedt. Als mezelf.

Mijn aanpak om de bron van mijn leven, te reinigen:


*Elke dag lezen hoe God mij ziet (voorbeelden heb ik bij het tabblad: Gelukkig door Zijn Woord
* Beter in de gaten houden gevoelens van anderen bij de ander te laten
*Beter mijn grenzen bewaken 
*Negatieve mensen loslaten
*Telkens als ik voor de spiegel sta zeg ik: Ik hou van mezelf


Heb je deel 1 van deze serie gemist? Daarin vertel ik heel kwetsbaar over mezelf. Je kan het terug lezen via de volgende klikbare link: Mezelf liefhebben



donderdag 9 maart 2017

SchrijfBijbel Genesis 22 God zal zelf een offerlam voorzien

Wat een schitterende tekst. Ik zag deze afgelopen week voorbij komen bij de 40 dagen biblejournaling challenge. Het bleef direct hangen. Bij de levenslessen van Abraham heb ik dit hoofdstuk gelezen. Toch ging ik het nogmaals lezen. Maar nu met in mijn hoofd de lijdenstijd. Wat een mooi beeld. Vader Abraham, die zijn geliefde kind wilt offeren. Maar God die ingrijpt. Die duidelijk zegt: Raak de jongen niet aan, doe hem niets! Dat is onze Vader in de Hemel. Die zegt, ik zal voorzien voor een offer. Zodat alle schuld weggedaan kan worden. Maar zodat jou niets overkomt. Hij gaf de wereld een groot geschenk. Niet alleen de wereld. Nee Hij gaf jouw een groot geschenk! Er is Iemand die jouw schuld gedragen heeft. God schonk Zijn eigen zoon, zodat ons niets zou overkomen. Hij wil dichtbij je zijn. Hij wil met je zijn. Wat een wonder, wat een bevrijding!

Het tekenen van de ram had ik wat ruzie met wat ik in mijn hoofd had en hoe het op papier kwam. Gelukkig heb ik een man die goed kan tekenen. Hem heb ik gevraagd om de basis neer te zetten zodat ik het kon gaan uitwerken. Ik merk dat ik echt moeite heb met verhoudingen goed houden. Maar nu met de basis van mijn lief, ben ik er tevreden mee. Bijzonder om allebei er aan te werken.