Doorgaan naar hoofdcontent

Cadeau

7 Juni 2013



Heel dapper belde ik aan, voor de 2de afspraak bij de coach die mij gaat helpen weer krachtig en blij in mijn vel te krijgen. Precies op tijd, want toen ik aanbelde sloeg de klok, half 2! Tja dat is wie ik ben. Nerveus stond ik te wachten tot de deur openging. Maar al die zenuwen moest ik verbloemen, en toen de deur openging, deed ik vriendelijk en sociaal geaccepteerd tegen hem. Nee ik moest maar niet die gevoelens laten zien en zeker niet zeggen hoe zenuwachtig ik ben, ik moet normaal doen en mij gedragen zoals het hoort, dan komt alles goed! We lopen naar de zolder en praten ondertussen over de reis naar hem toe. In de spreekkamer probeer ik mezelf te ontspannen en fijn te gaan zitten, als hij naar mij toe komt en mij een cadeau overhandigt. Ik weet mij geen houding te geven. Een cadeau voor mij? Wat zal het zijn? Iemand die mij nog maar 1x heeft gezien heeft gewoon iets voor mij….. Door alle paniek vergeet ik de coach te bedanken, of te laten zien hoe blij ik er van bent. Het enige wat ik laat zien is verwarring, angst voor het onbekende en een radeloosheid omdat ik mij geen houding weet te geven hiermee. Als ik het pakje openmaak komt er een boekje tevoorschijn, blij in 3 ½ maand. Nou dat is wel wat ik nodig heb. Zou dat kunnen? Ik sla het boekje open en lees de allereerste opdracht:


Maak een kopie van je billen.

Klap boekje dicht. Ik?? Nee dat kan ik niet. Ook al ben ik kwijt wie ik ben, en wat bij mij past, voel ik. Dit kan ik niet. Of is dat juist omdat ik geen idee heb wie ik ben. Al die jaren heb ik gekeken naar anderen, wat gebeurd er bij een ander, bij het maken van die keuze? Wil ik dat? Nee oké nooit doen. En wat gebeurd er als je dat zegt? Wil ik dat? Oké dan is dat normaal.  Voortdurend was ik aan het zoeken. En hoofd opdracht voor mezelf hierbij was dan ook: zorg dat je niet opval, niet raar doet. Met een psychisch zieke moeder is het opletten, veel mensen hebben voor mij al het stempel klaar, dat kind van die gekke moeder. Nee het zou niet gebeuren dat iemand mij iets raars zou zien doen, of zou horen zeggen. Stel je voor!! Dan krijgen ze nog gelijk ook.

En dan deze opdracht om blij te worden. Kan ik uit mijn controle stappen. De controle die mij eigenlijk nekt. De controle die ervoor zorgt dat ik niet vrij meer leeft? Zou ik wel ooit blij kunnen worden? Ik durf niet. Ondertussen is het gesprek met de coach allang begonnen en tja daar moet ik aandachtig mee aan de slag, want ik wil veranderen, ik wil ook genieten van mijn leven. Nou  stop nu, let op en werk aan jezelf. Anders word het helemaal nooit iets met je. Maar mijn gedachten gaan verder. Dit cadeau is aan de juiste gegeven. Het heeft een enorm grote uitwerking bij mij. En geeft mij het inzicht, je word blij door de dingen die je doet voor jezelf. Door eens iets anders te doen als wat je altijd gewend bent. En nee niet allemaal nu direct kopieën maken van jullie billen. Maar het kan ook in de kleine dingen, even tijd maken voor jezelf en dan voornamelijk voor het kind wat in je zit. Ik ging op zoek naar dat waar ik blij van werd, en merkte juist die impulsieve ideeën buiten mijn planning om geven mij een geweldig gevoel, een vreugde en plezier. Mijn hele leven bestond uit denken aan anderen, zorgen voor anderen, was het niet voor mijn kindjes, dan wel in mijn werk of mijn huishouden. Alle ruimte voor mezelf was weg, of zag ik niet. Totdat ik bedacht als ik tussen de middag eet, waarom eet ik dan in de auto? Waarom maak ik niet een wandeling tijdens mijn lunch, en geniet ik van de rust en al het moois in de natuur. Of nog leuker, waarom haal ik mijn kindjes tussen de middag niet op om dan met z’n drietjes te eten in de speeltuin. Brood was al gesmeerd, en drinken hadden ze ook al voor het overblijven, dan konden ze daarna nog spelen. Hoe druk ik het had, er was ruimte. Ruimte om uit het vaste patroon te stappen. En juist dat geeft energie. Ik zag het niet meer, maar nu was mijn beeld weer helder.

Zou het dan toch mogelijk zijn? Zal het lukken om blij en goed in mijn vel te komen?

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

De kracht van Zijn stem

Juist die momenten wanneer er een strijd is in mijn hoofd, spreekt Hij tot mij!
Afgelopen jaren is mij dat opgevallen, bij het luisteren naar Gods stem. Zijn stem die mij nu kracht geeft, mij bemoedigt maar ook de weg wijst door mijn leven. Dit was niet altijd zo in mijn leven. Ooit luisterde ik naar de stem van de wereld. Dat had veel sporen bij mij achtergelaten. Juist ook doordat ik in mijn leven zoveel meegemaakt heb van de gebrokenheid waarin wij leven op aarde. Ik kreeg te maken met ziekte van iemand waar ik van hield, met angst voor een naderend afscheid, met vaak afscheid moeten nemen en toch weer terug komen, ook maakte ik een scheiding mee. Dat gaf de stem van de wereld een veroordelende kracht. Totdat ik Zijn stem mocht ontdekken tussen alles door. Vaak spreekt Hij, terwijl er ook andere stemmen, vanuit de wereld, tot mij door willen dringen.  En juist dan spreekt Hij!
Verschillende stemmen
Er is die stem van Hem die spreekt tot mij, met een onvoorwaardelijke liefde maar t…