Doorgaan naar hoofdcontent

De kameleon

Het vervolg op het stuk: het cadeau

Diep in mijn tas daar moet het voorlopig maar blijven. Het is de 2de keer dat ik bij de coach zit, die mij helpt om meer in balans te komen. En het hele gesprek loopt zo anders dan ik had voorbereid in mijn hoofd. Zoals ik eerder schreef kwam mijn coach opeens aan met een cadeau, wat mij overviel en verraste. Vorige keer had hij mij een opdracht gegeven. En zoals ik ben, ga ik daarvoor, ik wil veranderen en daar doe ik alles voor. Zolang ik maar iets doen mag, dan kan de focus naar de opdracht, in plaats van naar mijn gevoel. Enthousiast en fanatiek dat ik ben, ging ik ook om deze opdracht te volbrengen. Niet wetend dat het zo goed zou lukken dat ik het niet eens meer durf te laten zien. De opdracht was: beeld jezelf uit zonder woorden. Heel lang zat ik te piekeren, wie ben ik eigenlijk, wat is nu treffend en pakkend over mij? Ik ben aan tafel gaan zitten en een woordweb gaan maken. Wat ben ik: moeder, vrouw, gescheiden maar wat nog meer eigenlijk? Het werd een zoektocht. Een soort mini verkenning naar mezelf. Ergens waren het geen nieuwe dingen, ik wist het altijd al wel, maar er zit zo’n vorm van ontkenning of verachting naar mezelf. Ik moest dat wat boven kwam maar eens gewoon opschrijven, zonder het te beoordelen of het wel of niet klopt.

Opnieuw ga ik zitten en pak ik alles er weer bij. Er komt van alles naar boven en ik laat het maar gewoon komen, daadkrachtig, zelfstandig en wat er opeens naar boven kwam, geen woord maar een beeld. Dat is wat ik nodig had, want woorden mag ik niet gebruiken. Ik zag het duidelijk voor me. Een kameleon, dat moet het worden! Maar ja hoe maak ik dat. Ik vind het heerlijk om te haken, ik weet dat mensen knuffels haken, zou een kameleon te haken zijn? Ik ga wat op zoek en vind een onwijs leuk patroon. Dit moet het zijn!

Direct ga ik maar aan de slag, want tja dat ben ik ook, impulsief en als ik iets leuks bedenk dan vind ik wel een moment of een manier om daar direct iets mee te gaan doen. De kleuren had ik al helemaal bedacht, groen word de kleur die staat voor alle fijne en bijzonder mooie dingen die ik heb meegemaakt. Oranje worden de situaties waar ik nog geen gevoel bij heb of nog niet van weet wat ik ervan vind. En dan de laatste kleur die ik gebruik word rood, voor de verdrietige en erge dingen die ik heb moeten meemaken. Het rare is, nu ik er zo mee bezig ben, verlies ik mezelf tijdens het haken geregeld. Bij kleurwisseling, wisselt niet alleen het draad, maar ook mijn gedachten. Ga terug naar situaties, die al erg genoeg waren om 1x mee te maken en niet fijn zijn om nog eens te beleven. Toch ga ik door, want de opdracht die moet klaar.

Ruim voor tijd ligt ze er dan, mijn kameleon, niet mijn, maar gewoon ik de kameleon. Ik kijk er naar en word nerveus, en daar blijft het niet bij, ik krijg echt een huilaanval. Wat als mijn coach gaat lachen, dan lacht hij om mij, niemand begreep ooit mij, dit is zo belachelijk. Ik zet mezelf zo voor gek met dit idee. En ik durf niet meer. Het oordeel over deze kameleon voelt als een oordeel over mij. Ik besluit de coach op de hoogte te brengen van dit proces en stuur een mail.

Heb de opdracht om mezelf uit te beelden of te omschrijven af, maar net als ik zelf is ook dit te erg geworden. Het is dat ik wil veranderen erin en dat ik niet voor niets de vorige keer aangebeld heb bij jou, maar het is om te huilen gewoon zo naar.

Moest het je even laten weten, want het eerste wat ik dacht was wel: als je dit zo voelt dan heb je echt hulp nodig. Help!!


En dat heeft hij gedaan, geholpen. Nu ik er dan zit, met mijn kameleon diep weg gepropt in de tas, komt hij met een bliksemafleider. Maar goed hij moet een keer de tas uit, anders is het ook wel weer belachelijk en lijkt het alsof ik enkel aandacht wil vragen. Dus goed boekje leg ik neer op tafel en hup. Met een grote zwier zet ik hem hoppa zo op de tafel. Nou dit ben ik dan. De coach pakt mijn kameleon:
Kijk dan hoe mooi, heb je weleens gevoeld hoe zacht hij voelt? En kijk dan, hoe lief dat deze kameleon kijkt.

Weet je zei hij, kameleon jij ziet daar misschien ook wel de nadelen van he, het aanpassen als nadeel, omdat je nu jezelf kwijt bent. Maar hoe mooi is het dat jij aan kan passen aan anderen, waardoor je anderen kan geven wat ze nodig hebben, als je ook maar kan aanpassen aan jezelf, een plek waar jij veilig jezelf kan zijn.

Ik ben zo gaan huilen. Geen veroordeling, geen nare woorden of harde kritieken. En in de auto terug naar huis pak ik nog even de kameleon en kijk zelf nog eens naar dit werkstuk, maar dan met een nieuwe visie. Het lijkt alsof ik een nieuwe bril op heb gekregen. Hmmm kijkt hij nu echt zo schattig, of begin ik mij nu van alles te verbeelden?!


Reacties

Populaire posts van deze blog

Gezin om de Bijbel: Hemelvaart

Achter de wolken schijnt de zon!
Hiermee begon ik ons gezinsmoment. Daarbij vroeg ik aan de kinderen waaraan ze denken als ze dit spreekwoord horen.

Niet alleen naar de buitenkant kijken maar ook naar de binnenkant.De wolk ging voor de Heere Jezus, achter de wolk schijnt het Licht van Hem.Soms is iets naars maar er is misschien ook wel tegelijk iets moois maar dat zien wij nog niet.Achter iets naars kan iets positiefs komen. Ze wisten hier eigenlijk verbazend goed al antwoord op te geven voor zichzelf. Zo gaaf om te merken! Hieraan merk ik ook hoe groot ze al zijn...

Met elkaar lazen wij uit Handelingen 1. Hieraan staat het verhaal dat Jezus de discipelen aangeeft dat ze gedoopt zullen gaan worden met de Heilige Geest. Deze zal de discipelen van God kracht geven, om de waarheid over Hem te gaan vertellen. Zelfs tot in de verste uithoeken van de wereld. Daarna werd Jezus opgenomen in de Hemel en aan het zicht onttrokken door een wolk. De discipelen keken nog naar boven en daar kwamen t…

Zelfcompassie en ik

Je kracht kan je valkuil worden! Vorige week schreef ik een blog over (zelf)compassie en de noodzaak hiervan, je kunt deze lezen via de volgende klikbare link: Zelfcompassie.  Vandaag wil ik een vervolg maken en jullie verder meenemen in mijn ervaring. Vooral doordat ik zoveel reacties van (h)erkenning heb ontvangen. Zelfverloochening komt niet doordat je eens een keer boos tegen jezelf doet en het je niet lukt om geduldig te zijn naar jezelf. Het is een patroon, een automatisme geworden doordat je het al langere tijd gebruikt. Ik deel je hierbij mijn ervaring maar daar laat ik je niet mee achter.

Liefde laat je bloeien! Mijn kracht als kind
Ik doe mee met een onlinetraining daar kwam de volgende vraag: Waarin was jij als kind heel sterk? Dit was voor mij een confronterende vraag. Vooral omdat ik heel negatief denk over mezelf in mijn kinderjaren. Had ik toen een kracht? Het is een grote vraag voor mij, door hoe ik mij vanbinnen heb gevoeld. In eerste instantie schrok ik van deze vra…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…