Doorgaan naar hoofdcontent

Hoop!

Alles wordt te duur denkt de regering nog wel aan de burger?
De zorg wordt steeds minder hebben we daarom zo ons best gedaan om Nederland op te bouwen?

Zoveel uitspraken die ik hoor.
Wat verdrietig, dat we zo bezig zijn met onze tekorten.
Zoveel bezig zijn met wat wij, voor ons zelf, anders zouden willen, dat we vergeten te kijken naar de mensen die echt niets hebben.

Hele landen slaan op de vlucht!
Wat zien wij?
Een probleem....

Waar moeten we al die mensen laten?
Ik wil er niet nog meer voor gaan betalen, ik betaal al zoveel!

Waarom zijn we zo met ons zelf bezig?
Zijn we zo erg geworden dat we het leed van anderen niet meer zien?

Ooit moest ik mijn tas inpakken, midden in de nacht, wat was ik blij dat mijn opa meeging, dat ik wist dat ik ergens kon slapen, dat ik wist dat het daar goed en veilig was.
Maar daarnaast, wat was het moeilijk.
Je huis verlaten!
Je thuis, je eigen plekje!
Je kunt er niet blijven.

Dan deze mensen, die geen idee hebben waar ze gaan belanden.
Of ze er ├╝berhaupt levend aan komen.
En dan de ergste: of de mensen waar ze aan komen hun wel met liefde op willen vangen, of ze er wel welkom zijn!

Alles achter gelaten, zoveel doorstaan, een vreselijke tocht af moeten leggen in eenzaamheid, en dan ergens aankomen en in de kou staan.
Waarom?

Omdat de mensen in het land waar je aankomt, vinden dat ze het slecht hebben!
Durf je het te zeggen tegen een vluchteling?!
Tegen iemand die alles is kwijt geraakt om te overleven?

Ik geloof dat we gelukkiger worden als we delen van dat wat we wel hebben.
Natuurlijk is het voor ons allemaal ook wel moeilijk, maar het staat in geen verhouding met wat deze mensen moeten lijden!
Wat kunnen we leren van de vluchtelingen!
Ze verloren alles, misschien zelfs zichzelf, maar ze geven niet op.
Telkens vinden ze een nieuwe weg.
Ze houden hoop!

Hoop doet leven, hoop schenkt leven en hoop verloren is alles verloren.
Lieve mensen het word tijd dat wij weer hoop krijgen!
Hoop geeft uitzicht en hoop geeft een lichtje in het donker.
Sta op en zoek het licht!

Zoek eerst het koninkrijk van God en Zijn gerechtigheid en al het andere ontvang je bovendien!

Als je het Licht vind, zal je zien en leren:

Wat ik ontvang telkens weer dat is niet van mezelf.
Ik ben namelijk nergens toe in staat.
Dat wat ik ontvang is niet van mij, ik heb geen eigendom.
Er is niets wat van mij is!
God heeft alles gemaakt, Hij brengt van alles op mijn pad.


Dan word delen makkelijker, omdat je weet dat je Vader voor je zorgt.
We zijn niet gemaakt om alles voor ons zelf te houden.
Een mens wordt gelukkig als hij/zij een ander gelukkig kan maken.
Het Licht vinden, hoop ontvangen en je toekomst weten, het veranderd je hele leven!
Als je zelf hoop hebt dan kun je andere hoop geven.
Een lichtje zijn in het leven van iemand die in het donker verkeerd.
Die nog geen lichtje ziet.
Je kan verschil maken als je hoop hebt.

Heb jij hoop nu in je leven?
Heb jij hoop als je straks zal sterven?

Laat het donker achter je, loop naar het Licht


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…