Doorgaan naar hoofdcontent

Van koud naar warm

Zie je het voor je?
Een meisje is heerlijk aan het schaatsen.
Wat is dat heerlijk, ze geniet, het gevoel doordat het ijs onder haar schaatsen door glijd, de natuur aan haar voorbij schuift.
Niet bewust van de gevaren die dreigen.
Ze schaats verder met haar blik naar een mooie horizon.

Tot dat moment, ze zakt weg, het is koud.
Verschrikkelijk koud, ze verstijfd.
Ze weet het, ze is in een wak geschaatst!
Geen mooie horizon te zien, zal ze die ooit weer terug zien?

Ze vond een manier om te overleven in dat koude water.
Jarenlang hield ze het daar vol.
Dat op zich was al een heel bijzonder iets.
Daar kwam het moment dat ze terug kon zwemmen naar het wak en boven kwam.
Ze durfde om zich heen te kijken.
Maar direct ging ze weer terug.
Nee niet meer zo diep als dat ze viel.
Daardoor ging het de keer erna makkelijker.

Weer ging ze omhoog boven het wak, ze keek niet alleen om zich heen.
Ze probeerde met die laatste kracht op het ijs terug te klimmen.
Dit was een heel zwaar proces.
Heel vaak viel ze terug in het koude water.
Soms verloor ze de hoop dat het ooit zal gaan lukken
De tijd, de kou het had sporen nagelaten.
Het ijs was glad, het was nieuw en zo anders als dat ze gewend was.
Maar eindelijk zat ze daar.

Veilig zou je denken.
Maar toen kwamen daar mensen die haar zagen zitten.
Ze renden op haar toe.

Wat schrok ze!

Niet van de mensen hoor, ze waren niet eng en ze vond ze niet raar.
Maar het verschil was zo groot.
Zolang had ze in de kou geleefd, en deze mensen waren warm gewend.
Zolang had ze in de min geleefd, en deze mensen brachten allemaal plus.
Het was teveel plus, en zij had teveel min in zich.

Dit meisje, dat was ik.

Wat hielp het meisje in dit beeld verhaal?
Mensen die niet schrokken van het feit dat dit meisje wilde vluchten.
Die gewoon plus bleven aan bieden, er telkens weer stonden.
Mensen die zichzelf iets minder plus konden maken, die naast mij konden staan en mij hielpen op weg naar de plus.
Wat is het lastig als je min bent en al die mensen die plus zijn ziet, het stoot af, geeft het gevoel van: dat is wel voor hen maar niet voor mij.
Liefde, en geluk nee dat is niet voor mij!
Warm hoort niet in mijn leven, daar hoort kou.
Met de kou kon ik toch omgaan, dus wat maakt het uit?

Als mensen mij een knuffel gaven dan viel ik om en ging zo hard huilen!
Het was teveel voor mij.
Kon er niet mee omgaan.

Vandaag sprak ik met een vriendin over Paulus.
Hij was voor de Joden een Jood en voor de Grieken een Griek.
Dit doordat hij in twee culturen is opgegroeid.
Hij kon naast deze mensen staan, hun begrijpen maar tegelijk kon hij hen ook op de goede weg wijzen.
Laten zien dat het er ook voor hun is.
Hij maakte zichzelf niet hoger als de mensen waar hij mee sprak, of waar hij aan schreef.
Hij verlaagde zichzelf en vond zichzelf de minste van alle apostelen.
Samen wandelen met God.
Hij erkende dat hij zelf namelijk niet tot het goede in staat was, dat hij telkens weer God nodig had.
Op die manier ging hij naast de Joden en Grieken van die tijd staan.

Dat is de manier waardoor koud, veilig, warm kan worden!
Het is hartverwarmend als er dit soort mensen in je leven zijn!






Reacties

Populaire posts van deze blog

Tussen een oud en nieuw gezin!

Tussen oud en nieuw!
Dat is het nieuwe thema van de bloghop. Deze keer mocht Marc Volgers, van de blog Gloriaenkyrie.wordpress.com, het thema bedenken. Afgelopen weken was ik er voortdurend mee bezig. Wat kan ik hierover bijdragen? We leven tussen het oude en het nieuwe. Zoals Marc zelf omschreef, zijn we nog geen volmaakte schepping. Is er nog steeds gebrokenheid en lijden. Maar een oude schepping zijn we ook niet meer. Dit zijn allemaal delen waar ik eigenlijk heel veel over zou kunnen schrijven. Toch kwam er maar niets.

Ik zocht het op de verkeerde plek. Het graven in mezelf, als schrijfster, kan soms wel mooie dingen opleveren. Maar veel vaker heb ik gemerkt, dat de onderwerpen die mij 'opeens' in lijken te vallen kracht bevatten. Vaak loop ik dan al een tijdje tegen  onderwerpen aan in mijn leven. Wanneer ik dit deel doe ik vaak nieuwe inzichten op, vind ik (h)erkenning of mag ik rust ervaren. Het onderwerp waar ik afgelopen periode aan werk, tegen aanloop en in groei wi…

Gevulde kerstdagen

de mens kijkt naar het uiterlijk, maar de HEER kijkt naar het hart.’  Waar is jouw hart deze dagen mee gevuld? Weet je, zelfs wanneer je alle dagen iets hebt, wanneer je met familie eet, van alles onderneemt. Dan nog.... kan het leeg zijn! Wanneer je deze dagen alleen vult met alles wat op aarde is? Dan is het een aardse kerst. Durf jij het te vullen met iets Hemels? 
Dan pas vier je kerst met een Goddelijke inhoud. Hoe klein dat Hemelse nog voor je is, zet je hart er maar voor open. Want 2017 jaar geleden kwam Hij ook zo op de aarde. Klein en kwetsbaar, net zoals het misschien voor jouw nu nog voelt. De wereld had niets voor Hem klaarstaan, ook al had God allang de wereld voorbereid. De Redder kwam, en wanneer wij geen plek hebben in ons leven, dan is Hij er al wel. Hij kwam wel op de aarde, maar nog niet in jouw persoonlijke leven. Dan betekent dit grote geschenk nog niets voor jou. Maar wanneer je ruimte maakt, voor dat kleine en dat kwetsbare, dan mag je weten wat God heeft beloo…

Mijn gelezen boeken in 2017

Wat een heerlijk jaar ligt er achter mij, zeker als ik kijk naar de boeken die ik heb gelezen dit jaar. Het blijft voor mij zo'n rijkdom om heerlijk in een andere wereld te kunnen stappen. Of om inzichten te krijgen doormiddel van zelfhulp of studieboeken. Afgelopen jaar heb ik ontzettend veel gelezen. Studieboeken voor mijn examens, boeken gerelateerd aan mij studie voor mijn essay's, maar ook boeken waar ik zelf voor gekozen heb. Als ik kijk naar mijn gelezen boekenlijst (in google keep), dan valt mij op dat ik veel gelezen heb om te zorgen voor persoonlijke groei. Ook dit jaar zal ik een gedeelte delen van de boeken die ik gelezen heb.




Adem in adem uit - Judith Stoker Een eerlijk boek dat jou als lezer laat zien dat er voor alles een tijd is. Het voelt als thuiskomen. Een boek waar iedereen herkenning in zal vinden. De manier van schrijven zorgt dat het een boek is van vele gezichten. Een lach en een traan verschenen beurtelings op mijn gezicht. Dit was werkelijk een boek da…