maandag 31 augustus 2015

Leer mij beter kennen: de Liebster Award Nominatie

Gisteren zat ik vol verbazing te lezen dat ik genomineerd ben door Lineke voor de Liebster Award!
Zij heeft 11 vragen aan mij gesteld en die wil ik beantwoorden zodat jullie mij wat beter leren kennen.




Waarom ben je gaan bloggen?

- Ik schreef al heel lang, deelde weleens verhalen/gedichten op mijn facebook. Maar verder was het vooral voor mezelf. Totdat Lineke vroeg: waarom begin je ook niet een blog? Eerst was er twijfel, zit er wel iemand op te wachten, ik wil vooral gewoon lekker schrijven waar ik over wil schrijven. Toch trok het idee mij heel erg. Vooral omdat bij Bidden en Vasten 2014 ik gedroomd had dat ik zou vertellen en schrijven, nou praten deed ik al heel veel. Schrijven deed ik wel maar doormiddel van bloggen kan ik dat delen. Dit bij elkaar gaf de doorslag om Lineke uit te nodigen en met hulp van haar een blog te starten.

Wat hoop je te bereiken?

- Vooral wil ik zelf groeien met schrijven. Vind ik het heerlijk om mezelf met woorden te uitten en hoop ik andere mensen door te geven dat er hoop te vinden is in een hopeloze wereld, dat er liefde is in een liefdeloze wereld en wil ik delen van de vruchten die ik zelf in mijn leven heb ontvangen. En dan denk ik aan: bevrijding, herstel, liefde, rust, leven, geloof, vertrouwen.

Wat is je mooiste reactie die je hebt gekregen?

- Op mijn stukje Een brief van je Vader kreeg ik veel reacties van mensen dat het hen raakte, dat Zijn woorden precies op het juiste moment kwamen om te bemoedigen. Dat is wat ik mooi vind. Zijn werk gaat door, het stopt niet als het iemand raakt.

Wat is je grootste angst?

- Mijn kindjes verliezen
- Liefdeloosheid

En wat is je sterkste punt?

- Ik denk dat ik dichtbij mezelf blijf met schrijven, mensen die met mij praten en mijn blogs lezen zullen mij herkennen. Dat maakt dat het eigen voelt, dat er genoeg inspiratie is om over te schrijven.

Hoe ziet je ideale vakantie eruit?

- Ooit vond ik op vakantie gaan eigenlijk heel niet zo fijn. Had altijd buikpijn als ik weg ging. Maar dat is gelukkig voorbij, de ideale vakantie is toch wel een vakantie waarin ik nieuwe dingen leer, genieten van mooie natuur of mooie gebouwen, lekker uit eten (met mijn lieverds), lekker zwemmen, boek lezen en spelletjes spelen. Herinneringen maken en dingen delen met de mensen waar ik van hou.

Op welke plek schrijf je graag?

Aan de tafel in de stilte.

Welk kinderboek zou je kinderen aanraden?

- De boeken van Kikker en zijn vriendjes. Heerlijk herkenbaar geschreven en getekend.

Wat is je grootste passie?

- 1 maar? Hmm wat zal ik kiezen....

Zingen!

Wie of wat heeft je het meest gevormd tot wie je nu bent?

- Mijn hele leven eigenlijk, mijn jeugd met een moeder die manisch depressief is, mijn huwelijk waarin ik 2 prachtige kindjes heb ontvangen en de scheiding en nu ook mijn nieuwe relatie.

Waar mogen ze je 's nachts voor wakker maken?

- Ik denk dat het beter is mij te laten slapen, ik kom mijn bed uit voor noodgevallen en verder verkies ik slaap boven andere dingen.



Ik geef het stokje over en nomineer voor de Liebster Award:

Marc Volgers met: Gloria en Kyrie
Lieneke van Vuuren met: Op liefdesjacht
Linda Zwaan met: Luxelei

Het werkt als volgt:

  • Vertel welke blogger met link jou heeft genomineerd.
  • Beantwoord de vragen die je gegeven zijn door degene die je heeft genomineerd
  • Nomineer een of meer bloggers en link deze
  • Stel iedere genomineerde op de hoogte van hun nominatie
  • Maak een lijstje van elf vragen voor die genomineerden

De 11 vragen voor jullie:

  1. Waarom ben je begonnen met bloggen?
  2. Wat wil je bereiken met je blog?
  3. Heb je de tijd/ruimte/kennis om te bloggen zoals je dat wilt?
  4. Welk lied raakt jou?
  5. Wat is de mooiste reactie die je hebt gekregen?
  6. Welke blogs lees jij graag?
  7. Wat vind je het leukst van bloggen?
  8. Wat zou je graag veranderen in de maatschappij/samenleving?
  9. Wat maakt jou echt gelukkig?
  10. Waar ben je het meest trots op?
  11. Wat wil je de lezers van je blog graag meegeven?
Ik ben heel benieuwd naar jullie antwoorden!
Hopelijk vinden jullie het leuk en kunnen we jullie ook wat beter leren kennen.

vrijdag 28 augustus 2015

Hoop!

Alles wordt te duur denkt de regering nog wel aan de burger?
De zorg wordt steeds minder hebben we daarom zo ons best gedaan om Nederland op te bouwen?

Zoveel uitspraken die ik hoor.
Wat verdrietig, dat we zo bezig zijn met onze tekorten.
Zoveel bezig zijn met wat wij, voor ons zelf, anders zouden willen, dat we vergeten te kijken naar de mensen die echt niets hebben.

Hele landen slaan op de vlucht!
Wat zien wij?
Een probleem....

Waar moeten we al die mensen laten?
Ik wil er niet nog meer voor gaan betalen, ik betaal al zoveel!

Waarom zijn we zo met ons zelf bezig?
Zijn we zo erg geworden dat we het leed van anderen niet meer zien?

Ooit moest ik mijn tas inpakken, midden in de nacht, wat was ik blij dat mijn opa meeging, dat ik wist dat ik ergens kon slapen, dat ik wist dat het daar goed en veilig was.
Maar daarnaast, wat was het moeilijk.
Je huis verlaten!
Je thuis, je eigen plekje!
Je kunt er niet blijven.

Dan deze mensen, die geen idee hebben waar ze gaan belanden.
Of ze er überhaupt levend aan komen.
En dan de ergste: of de mensen waar ze aan komen hun wel met liefde op willen vangen, of ze er wel welkom zijn!

Alles achter gelaten, zoveel doorstaan, een vreselijke tocht af moeten leggen in eenzaamheid, en dan ergens aankomen en in de kou staan.
Waarom?

Omdat de mensen in het land waar je aankomt, vinden dat ze het slecht hebben!
Durf je het te zeggen tegen een vluchteling?!
Tegen iemand die alles is kwijt geraakt om te overleven?

Ik geloof dat we gelukkiger worden als we delen van dat wat we wel hebben.
Natuurlijk is het voor ons allemaal ook wel moeilijk, maar het staat in geen verhouding met wat deze mensen moeten lijden!
Wat kunnen we leren van de vluchtelingen!
Ze verloren alles, misschien zelfs zichzelf, maar ze geven niet op.
Telkens vinden ze een nieuwe weg.
Ze houden hoop!

Hoop doet leven, hoop schenkt leven en hoop verloren is alles verloren.
Lieve mensen het word tijd dat wij weer hoop krijgen!
Hoop geeft uitzicht en hoop geeft een lichtje in het donker.
Sta op en zoek het licht!

Zoek eerst het koninkrijk van God en Zijn gerechtigheid en al het andere ontvang je bovendien!

Als je het Licht vind, zal je zien en leren:

Wat ik ontvang telkens weer dat is niet van mezelf.
Ik ben namelijk nergens toe in staat.
Dat wat ik ontvang is niet van mij, ik heb geen eigendom.
Er is niets wat van mij is!
God heeft alles gemaakt, Hij brengt van alles op mijn pad.


Dan word delen makkelijker, omdat je weet dat je Vader voor je zorgt.
We zijn niet gemaakt om alles voor ons zelf te houden.
Een mens wordt gelukkig als hij/zij een ander gelukkig kan maken.
Het Licht vinden, hoop ontvangen en je toekomst weten, het veranderd je hele leven!
Als je zelf hoop hebt dan kun je andere hoop geven.
Een lichtje zijn in het leven van iemand die in het donker verkeerd.
Die nog geen lichtje ziet.
Je kan verschil maken als je hoop hebt.

Heb jij hoop nu in je leven?
Heb jij hoop als je straks zal sterven?

Laat het donker achter je, loop naar het Licht


donderdag 27 augustus 2015

Alles weer normaal!

Ik weet niet hoe blij ik er nu echt mee ben, maar de kindjes zijn hier aan hun eerste schoolweek begonnen en hebben morgen de laatste dag van hun eerste week.
Heerlijk omdat ik nu geen oppas hoef te regelen.
De drie laatste weken van de zomervakantie werkte ik alweer, merkte dat ik het lastig en bezwaarlijk vond om opvang te vragen in de zomervakantie, niet voor even maar echt voor een hele dag.
Maar het is gelukt!
Lieve mensen die opgepast hebben, via deze weg ook nog super bedankt!

Nu is het toch wel lekker, ik werk en de kindjes zitten op school.
Het scheelt en hoop geregel, maar het levert ook weer nieuwe dingen.
Want nu zijn we allemaal:

Moe!!

Mijn zoon zit in groep 6 en mijn dochter in groep 3, ik merk dat deze eerste week pittig voor hen is.
Wat is nu zo bijzonder?
Doordat het pittig is voor hen, is deze week ook pittig voor mij.
Het is af en aan ruzie en waarom?

Zo gaat het:

Maham ze kijkt naar mij.
Mamaaa hij praat tegen mij.
Ik had dit als eerste!!
Nietes
Welles
Mam hij plaagt mij.

Of andere variant die ze heel goed kunnen:

Mama pest mij niet zo.
Mama je bent echt niet leuk ik mag niets.
Mama kijk niet naar mij.
Mama hij/zij mag alles en ik niet.
Mama de hele klas mag dat wel.
Bij alles wat ik zeg of vraag huilen (zo hard als je kan).

Zodra ze uit school komen begint het.
Het stopt pas als ze op bed liggen.
De eerste week school,  het hakt er echt in.
Bij ons allemaal.
Wat vonden ze het spannend zondagavond!
Nieuwe groep waar ze heen gingen, nieuwe dingen die hen te wachten staan.
En nu kost het hen toch ook veel inspanning om in de klas goed te luisteren, goed mee te doen.

Ik merk dat ik er moe van ben.
Dat ik s'avonds als ze op bed liggen blij ben met de rust.
Maar wat is het tegelijk een compliment, ze durven lekker te zijn wie ze zijn, te uitten wat ze voelen.

De eerste week hebben we bijna gehad, nog even en het ritme is weer normaal.
Zouden deze buien dan ook weer overgaan?

Laten we het perfectheids taboe doorbreken.
Kinderen brengen niet alleen rozengeur en maneschijn, en het is niet zoals het lijkt op facebook, een groot feest altijd in huis.
Maar wat ik merk is dit: juist doordat het niet altijd één groot feest is, doordat er ruzies zijn, strijd is, fases zijn van huilen om alles, daardoor geniet ik zo van als het gezellig en sfeervol is.
Of weten jullie hoe bijzonder ik genoot toen mijn dochter lekker zat te eten.
Ik heb het door bij haar, ze is gewoon een vlees eter.
Geef haar spareribs en je ziet een kind met een grote tevreden lach op haar gezicht smullen.

Juist door de dingen die ik graag anders zou willen geniet ik als het gaat zoals ik graag zie!
Nog even doorbijten deze eerste weken na de vakantie.
De aanhouder wint!

Hoe reageren jullie kindjes de eerste schoolweek?

woensdag 26 augustus 2015

Van koud naar warm

Zie je het voor je?
Een meisje is heerlijk aan het schaatsen.
Wat is dat heerlijk, ze geniet, het gevoel doordat het ijs onder haar schaatsen door glijd, de natuur aan haar voorbij schuift.
Niet bewust van de gevaren die dreigen.
Ze schaats verder met haar blik naar een mooie horizon.

Tot dat moment, ze zakt weg, het is koud.
Verschrikkelijk koud, ze verstijfd.
Ze weet het, ze is in een wak geschaatst!
Geen mooie horizon te zien, zal ze die ooit weer terug zien?

Ze vond een manier om te overleven in dat koude water.
Jarenlang hield ze het daar vol.
Dat op zich was al een heel bijzonder iets.
Daar kwam het moment dat ze terug kon zwemmen naar het wak en boven kwam.
Ze durfde om zich heen te kijken.
Maar direct ging ze weer terug.
Nee niet meer zo diep als dat ze viel.
Daardoor ging het de keer erna makkelijker.

Weer ging ze omhoog boven het wak, ze keek niet alleen om zich heen.
Ze probeerde met die laatste kracht op het ijs terug te klimmen.
Dit was een heel zwaar proces.
Heel vaak viel ze terug in het koude water.
Soms verloor ze de hoop dat het ooit zal gaan lukken
De tijd, de kou het had sporen nagelaten.
Het ijs was glad, het was nieuw en zo anders als dat ze gewend was.
Maar eindelijk zat ze daar.

Veilig zou je denken.
Maar toen kwamen daar mensen die haar zagen zitten.
Ze renden op haar toe.

Wat schrok ze!

Niet van de mensen hoor, ze waren niet eng en ze vond ze niet raar.
Maar het verschil was zo groot.
Zolang had ze in de kou geleefd, en deze mensen waren warm gewend.
Zolang had ze in de min geleefd, en deze mensen brachten allemaal plus.
Het was teveel plus, en zij had teveel min in zich.

Dit meisje, dat was ik.

Wat hielp het meisje in dit beeld verhaal?
Mensen die niet schrokken van het feit dat dit meisje wilde vluchten.
Die gewoon plus bleven aan bieden, er telkens weer stonden.
Mensen die zichzelf iets minder plus konden maken, die naast mij konden staan en mij hielpen op weg naar de plus.
Wat is het lastig als je min bent en al die mensen die plus zijn ziet, het stoot af, geeft het gevoel van: dat is wel voor hen maar niet voor mij.
Liefde, en geluk nee dat is niet voor mij!
Warm hoort niet in mijn leven, daar hoort kou.
Met de kou kon ik toch omgaan, dus wat maakt het uit?

Als mensen mij een knuffel gaven dan viel ik om en ging zo hard huilen!
Het was teveel voor mij.
Kon er niet mee omgaan.

Vandaag sprak ik met een vriendin over Paulus.
Hij was voor de Joden een Jood en voor de Grieken een Griek.
Dit doordat hij in twee culturen is opgegroeid.
Hij kon naast deze mensen staan, hun begrijpen maar tegelijk kon hij hen ook op de goede weg wijzen.
Laten zien dat het er ook voor hun is.
Hij maakte zichzelf niet hoger als de mensen waar hij mee sprak, of waar hij aan schreef.
Hij verlaagde zichzelf en vond zichzelf de minste van alle apostelen.
Samen wandelen met God.
Hij erkende dat hij zelf namelijk niet tot het goede in staat was, dat hij telkens weer God nodig had.
Op die manier ging hij naast de Joden en Grieken van die tijd staan.

Dat is de manier waardoor koud, veilig, warm kan worden!
Het is hartverwarmend als er dit soort mensen in je leven zijn!






dinsdag 25 augustus 2015

Groeien door verliezen

Hoe verder je komt in je leven, hoe meer er in je verleden is opgestapeld.
Dingen die gebeurd zijn, zowel positief of negatief.
Als je terug kijkt zal je zien dat er verschillende fases zijn.
Elke fase gaat samen met het loslaten van bepaalde dingen, wat ervoor zorgt dat je weer open staat voor iets nieuws.

Als je denkt dat je als baby enkel nieuwe dingen leert heb je het mis.
Telkens als een baby iets nieuws doet laat het iets ouds los.
Als je ouder word kan dat alleen 'lastiger' worden, je voelt meer wat je gaat missen.
Het raakt dieper omdat je er meer bewust van bent.

Kijk maar eens terug naar de dingen die je mis, de mensen die je verloren bent, de dingen die je onderweg verloren hebt.
En weet:

Niets gaat echt verloren als je het bewaard in je hart!

Ga voorzichtig om met je goede herinneringen, ze zijn kostbaar en heel waardevol.
Verpak ze met liefde en haal ze, als het even tegenzit, maar weer tevoorschijn.
Zo kan je lang genieten van mooie momenten, mooie mensen, bijzonder dingen die je hebt gedaan of dingen die je mocht bezitten.

Heb je nare herinneringen, kijk er dan eens van alle zijden naar.
We zijn zo gewend vanaf één kant te kijken.
Maar niets is enkel negatief.
Ga op zoek naar het positieve, leg je focus op het goede.

Juist als je het negatieve los kan laten zal je merken dat je groeit.
Dat je verder komt.

Laat het los en maak je klaar voor nieuwe kansen!
Als één deur sluit gaat een andere weer open.
Loop er niet voorbij!

maandag 24 augustus 2015

Trots!!

Het Mozaïek is er weer klaar voor.
Wat was het weer mooi om, met elkaar, de gymzaal opnieuw van mooie schilderingen te voorzien.
Hoe leuk, niet alleen gemaakt door moeders maar ook de kindjes hebben mee geholpen.
Ik begreep dat ik vandaag complimenten hierom ontvangen heb, heel leuk en ben er ook echt trots op.
Maar ik wil toch echt de complimentjes doorgeven aan:

De gezellige groep moeders die direct met leuke ideeën aan kwamen, gezorgd dat dit gigantische werk op tijd afkwam, nog voordat het schooljaar begon!
Wat was het fijn met jullie meiden.

En dan natuurlijk de kindjes die meegeholpen hebben, wat deden jullie je best, wat waren jullie verbaasd over wat jullie kunnen.
Super gaaf gewerkt ook, heel goed samengewerkt!

Met z'n allen hebben we iets kunnen maken waar duidelijk aan te zien is wat de school uitdraagt.
Anders dan de wereld gewend is....

Veel mooier dan ik ooit ergens gezien heb!! 









zaterdag 22 augustus 2015

Wat wil God?

Hooglied 1:8

Hij sprak:

Als u het niet weet,
o, allermooiste onder de vrouwen,
volg dan de sporen van de schapen
en weid uw geiten
bij de woningen van de herders.


Deze tekst kreeg ik bij het allereerste keer dat ik ging bidden en vasten, van iemand die daar ook was.
De gever zei erbij, ja je bent mooi, maar lees dit niet vanuit mij maar vanuit je Vader.
Hij wil je laten weten, dat als je het zelf niet weet, blijf dan in de sporen van de kudde, wijk niet af, blijf bij de woning van de herder.
Blijf bij mensen die je kunnen brengen naar de grazige weide van je Vader.
Als je zelf niet weet hoe je er komen moet, laat je er dan brengen.

Bijzondere tekst, helemaal omdat het nu te binnen schiet.
Staand op het moeilijke kruispunt, zal ik een keuze moeten maken, zoals ik in mijn gedicht schreef wil ik dat niet meer doen zonder God de weg te laten wijzen.
Ik kijk dus niet naar links of rechts maar naar boven.
Maar het lijkt alsof ik het niet zie.

Alle mensen om mij heen waar ik het mee bespreek, ze lijken het zo duidelijk te zien.
Angstig roep ik soms naar God, waarom zie ik het zelf dan niet.
Wat wilt U?
Mag ik deze mensen vertrouwen, moet ik de keuze maken die voelt als goed, als beschermend?
Is dat wat U wil, of voelt het zo goed omdat ik dan meer rust en een beter gevoel heb?
Nee het is geen keuze die ik wil maken.

O er gaat echt van alles door mijn hoofd.
Ik weet wat ik het beste vind, maar wat is echt het beste?
Dat is wat God wil.
Opeens zo tussen al dit denken kwam deze tekst naar boven.

Als ik het niet weet, blijf dan in de sporen van de schapen.
Schapen, de volgelingen van Christus.
In de Bijbel vinden we veel van de profeten en apostelen als voorbeelden.
Volg Jezus voetsporen die ook duidelijk te vinden zijn in de Bijbel, Zijn Woord.
En weid je geiten en blijf bij de woningen van de herders.
Breng je kudde in de weide en kooien die profeten en apostelen gevolgd en aangewezen hebben, en die zij in de schriften aan de gemeente nagelaten hebben.
Als je bij Hem wil horen, volg zijn volgelingen, leer van hen, zie hoe zij het deden, wat zij adviseren.
Onderzoek, verlang, hou vol en geef niet op.
Je kan er achter komen door in beweging te komen.
Volg Zijn kudde.

Mijn antwoord is:

Ik ga tastend en onzeker achter de kudde aan, verlangend naar meer zicht op de Herder en naar een duidelijker gevoel van richting in mijn leven.
Ik kom in beweging en vraag Hem of Hij iedere stap die ik zet wil zegenen! 
Dat ik met Zijn kudde Thuis mag komen en nu mag blijven ervaren:








vrijdag 21 augustus 2015

Samen

Het blijft een moeilijk iets.
Kwetsbaar zijn, problemen of vraagstukken waar je mee zit delen.
Alles hield ik in mezelf, vocht ik zelf uit en moest ik ook zelf een oplossing voor vinden.
Dat ging redelijk, totdat ik ging scheiden.

Wat kwam er opeens een berg op mij af.
Zoveel tegelijk!
Ik wist niet hoe verder, wat eerst, waar deed ik goed aan.
Opeens was alle grond onder mijn voeten weg, alles wat ik opgebouwd had was verdwenen.
Opnieuw beginnen.

Maar niet meer alleen.
Juist op dat moeilijke punt, riep ik God aan.
Vroeg ik Hem om hulp.
Dat was voor het eerst dat ik Hem echt betrok in mijn leven.
Ik ging wat er speelde met Hem delen, want dat voelde veilig.
Vanaf dat moment ging ik samen met God wandelen.
Wat heeft dat mijn leven veranderd!

Ook met mensen om mij heen heeft dat verandering gebracht.
Ik kan veel beter praten over de dingen waar ik tegen aan loop.
Als er problemen zijn durf ik te vragen, zij het met moeite en schroom.
Ik doe het.
Wat heerlijk om te merken dat er ook zoveel mensen om mij heen zijn gekomen.
Het is geweldig dat ik het niet meer alleen hoeft te doen!

Ik heb geleerd, hulp vragen is niet zwak!
Het is juist erg slim en ik heb het ervaren als heel fijn.


Ik hoorde van iemand een mooi beeld hierover:

Als je in de pudding zit, dan zie je niets anders dan pudding.
Maar sta je buiten de pudding, dan zie je ook nog de saus en het bord.
Dat kan helpen om uit de pudding te komen.





Als je in de put zit, als je het zelf niet meer weet en kan overzien, dan is er vaak maar één weg.
Dat is omhoog, terug langs dezelfde obstakels waardoor je er in kwam.
Hoe fijn is het, als daar boven je mensen zijn, die naast je komen staan en met je mee gaan op die moeilijke weg.
Mensen die je kunnen sturen, langs pijnlijke uitsteeksels, kunnen beschermen tegen vallen door een touw naar je uit te gooien en je vast te houden.
Alleen kan je er komen, maar samen is veel fijner!
En hoe heerlijk is het te weten, God is er altijd bij, waar je ook heen gaat, Hij zal er zijn.
Ook al zie je Hem niet, ook al merk je Zijn aanwezigheid soms niet op.
Denk je dat Hij ver is of dat Hij niet in jou put van ellende durft te komen.
Weet dan Hij is er al.
Hij staat klaar om met jou te wandelen.
Te delen in jou leven, te delen van Zijn Leven.
Hij zal er zijn:

Psalm 139 : 7-12 (Bijbel in Gewone Taal)

Waar kan ik heen gaan
zonder dat U het merkt?
Waar kan ik heen vluchten
zonder dat U mij ziet?
Ik kan wel naar de Hemel klimmen
maar dan bent U daar.
Ik kan wel afdalen
naar het land van de dood,
maar daar bent U ook.

Ik kan naar de plaats gaan waar de zon opkomt.
Ik kan naar de plaats gaan waar de zon ondergaat.
Maar ook daar zal Uw hand mij leiden.
Ook daar houdt Uw hand mij vast

Ik kan wel willen
dat het donker wordt,
zodat U mij niet ziet.
Ik kan wel willen
dat de dag veranderd in de nacht.
Maar voor U is het donker niet donker.
Voor U is de nacht net zo licht als de dag.
De duisternis lijkt op het licht

donderdag 20 augustus 2015

Op een tweesprong

Keuzes
zoveel momenten
waarop ik de
aller beste keuze wil
maken

Maken
of breken
het kan alle
kanten op gaan nog
onzichtbaar

Onzichtbaar
wat het
brengen gaat daarom
kies ik niet meer
alleen

Alleen
uit links
of rechts en
rechtdoor maar eerst naar
boven

Boven
zit mijn
Vader die alles
overziet ik vergeet Hem
niet

Niet
te betrekken
bij alles in
mijn leven ook bij
keuzes


dinsdag 18 augustus 2015

Mijn oude en mijn nieuwe jas

Ik ben zo dankbaar met hoe ik mij op dit moment voel.
Dat ik mag genieten van de rust in mijn leven, kan ontspannen, mag genieten van de liefde.
Wat was het moeilijk, al die jaren, in die onrust en de angst.
Ik dacht dat ik ondanks alles wat er gebeurde gelukkig was.
Voor dat moment voelde ik ook wel de vrede en geluk in mijn hart.
Maar nu merk ik, er was geen ruimte om het naar buiten te laten.

Ik had een nieuwe mantel gekregen van God.
Maar er was geen ruimte om daar vrij in te kunnen bewegen.
Gevangen zat ik, nu zie ik er was een strijd.
Een strijd om welke jas ik droeg.

Mijn oude jas, die was ik gewend.
Ik droeg hem al zolang, ik wist wat mensen ervan vonden, ik kon omgaan met dat wat mensen ervan zeiden.
Ook al voelde ik mij er niet fijn in, omdat het bekend is kon ik hem niet loslaten.
Deze jas hij was eigenlijk wel erg klein, ik voelde mij er benauwd en beklemd in.
Het scheurde en deed soms pijn.
Maar lange tijd heb ik het er mee gedaan, zelfs toen ik een andere jas, een nieuwe, prachtige mantel kreeg pakte ik die oude nare jas nog regelmatig.
Telkens weer ging het automatisch.
Kwam ik in beweging dan pakte ik automatisch weer die oude jas.

Wat was het lastig, een strijd.
Ja een gevecht om welke jas ik droeg.
Die nieuwe jas, die gaf mij het gevoel dat er ruimte was voor wie ik was, dat het niet uitmaakte wat anderen ervan vonden want God vind mij er prachtig in.
Maar het maakt mij anders, zo anders dan de 'meeste' mensen in deze wereld.
Met die nieuwe jas moest ik leren omgaan.
Ook al voelde deze jas veel beter ik de jas was nog niet eigen.

Ik mocht leren, er is tijd.
God geeft je tijd!
Hij vraagt geen dingen van ons die we nog niet kunnen.
De oude jas, Hij gooide die niet direct weg.
Sowieso liet Hij mij de keuze, het was mijn keuze, mijn vrije wil welke jas ik dragen wil.
Wel merkte ik dus verschil.
Het was aan mij!

Wilde ik mijn oude mantel met de nare gevoelens, of de nieuwe mantel?

Langzaam leerde ik omgaan met alles wat de nieuwe mantel in mijn leven bracht.
Het zorgde ervoor dat ik mij vrij voelde, dat ik durfde te zijn wie ik was.
Daarnaast hoorde ik van anderen, dat ik straalde.
Ja ik was anders dan de meeste in de wereld, maar ik merkte, dat is niet absoluut niet erg.
Ik ben uniek, net als alle andere mensen, ik mag ook uniek zijn.
Niet meer als een kameleon aanpassen aan de omgeving waarin ik ben.
Dat kan ik wel, als ik dat wil mag ik dat wel, maar het is niet het eerste.
Eerst mag ik mijn nieuwe jas aan doen, en zijn zoals God mij gemaakt heeft.

Mag ik iets met jullie delen:

Mijn nieuwe jas voelt steeds beter.
Die oude jas die kan nu wel weg!

Niet meer gegijzeld in mijn nieuwe jas, maar bevrijd waardoor ik steeds meer kan stralen.
Die nieuwe jas, die past mij precies!
Hij zit heerlijk en ik wil hem voor altijd aanhouden.

woensdag 12 augustus 2015

Spreken hart en lippen dezelfde taal?

Mattheus 15:7 en 8

Huichelaars! Terecht heeft Jesaja over u geprofeteerd, toen hij zei:
Dit volk nadert tot Mij met hun mond en eert Mij met de lippen, maar hun hart houdt zich ver bij Mij vandaan;

(HSV Bijbel)

Stel je voor je bent getrouwd.
Jou partner zegt dan: Ik hou van jou.
Maar uit de daden van je partner blijkt dit niet, je partner heeft jou niet echt lief en eert je niet, heeft geen respect voor jou.
Je weet dat je niet de belangrijkste persoon in het leven van je partner bent.
Wat zou je dan voelen als je partner dan zegt: ik hou van jou?

Het maakt je misselijk, het vertrouwen in je partner zal afbreken.
Ik heb dit zelf ervaren en alles wat er gezegd en gedaan was had eigenlijk geen waarde meer.
Wat betekenen de woorden: Ik hou van jou dan nog voor je?
Zal de waarde ervan niet afbrokkelen?
Je daden versterken of breken de woorden die je spreekt.

Zo is het ook bij God.
Wat als je Hem met je mond prijst, maar je hart is niet in de Hemel maar bij iets hier op aarde?
Je kan niet Hem alle eer geven en tegelijk iets op aarde eren.
Zorg dat niets hier op aarde je vast kan houden!
Want als Jezus terug komt, dan is er geen tijd meer, Hij heeft het loon dan al bij Zich.
Er is geen onderhandelingstijd meer.
Nee als Hij je roept, ga dan niet terug je huis in, of naar je akker!
Alles wat daar is, is onvolmaakt.

Ga naar Jezus!

Nu is er nog tijd.
Tijd om je hart los te maken van alles hier op aarde, zodat je hart op de juiste dingen gezet kunnen worden.
Waar je schat is, daar is je hart.
Laat Jezus je schat zijn!
Als je echt mag gaan beseffen wat God voor je gedaan heeft.
Je mag inzien welk offer er voor jou geofferd is.
Dan kan je leven in echte aanbidding.
Oprecht!
Dan spreken je hart en je mond dezelfde taal.
Je woorden zullen kracht hebben, je hart zal gevuld worden.
Het klopt echt:

Waar je hart van vol is, daar loopt je mond van over!

dinsdag 11 augustus 2015

Een regenboog in mijn hart


Hart
dat vroeger
enkel donker was
werd gevuld met het
Licht

Licht
veranderde het
hart en daardoor
geeft het nu ook
leven

Leven
want het
donker dat was
het leven niet weet
ik

Ik
geniet van
het Licht de
juiste bodem voor de
liefde

Liefde
dat naast
Licht in mijn
hart ontwaakt is brengt
feest

Feest
er is
kleur te ontdekken
ik koester deze mooie
regenboog

Regenboog
van hoop
en trouw stralen
naar buiten vanuit mijn
hart


maandag 10 augustus 2015

Omgaan met emoties

Voel jij je soms ook zo boos?
Of misschien verdrietig?
Denk je daarbij ook nog: Dat is normaal, ik heb alle reden om mij zo te voelen?
Dan heb ik een vraag aan je:

Helpt het echt?

Heel lang heb ik mij verdrietig gevoeld, om alles wat mij aangedaan is.
Als ik daarover sprak met mensen, kreeg ik altijd de reactie dat ze dat wel begrepen.
Anderen waren zelf ook boos of werden verdrietig om wat ik had meegemaakt.
Maar hoe mensen ook reageerden het hielp mij eigenlijk niet echt.
Het verdriet in mijn hart, het werd er nooit beter van.
Hoeveel mensen mij ook begrepen.
Soms dacht ik weleens: Zal het verdriet ooit wel echt weg gaan?

Ik ging naar De Hoop, omdat het allemaal wel heel veel bij elkaar was.
Het lukte mij niet meer zelf, alleen, ik zag de weg niet.
Daar leerde ik: Je mag verdrietig zijn met alles wat er gebeurd is, dat is ook heel normaal.
Maar en ja daar kwam die toch.
Die maar....

Je kan je niet altijd zo blijven voelen!

Dat is niet wat je wilt.
Daarom zoek je hulp.
Je begrijpt waarom jij je zo voelt, maar je moet hier doorheen, je moet er overheen, om verder te kunnen.
Ik mocht leren, er is een oplossing.

Ja echt er is een oplossing voor al je verdriet, ik had een hele zee in mijn hart opgesloten.
Ik geloofde het ook niet, maar nu kan ik zeggen, het is echt waar!
Eén weg, één waarheid, één leven:

Jezus!

Ga met al je verdriet telkens naar Hem.
Telkens weer!
Toen ik dit langer deed kwam er naast verdriet ook boosheid om de hoek.
Het was zo oneerlijk, mensen doen je vreselijke dingen aan, je hebt hele moeilijke jaren moeten doorstaan, het is een wonder dat je het overleeft hebt en dan ben je eruit, en dan ben jij, het slachtoffer, degene die de zooi op moet ruimen.
De dader....die leeft lekker rustig verder.
Dacht ik.
Wat maakte het mij boos en opstandig!
Ik leerde dat dit heel normaal was in het verwerkingsproces.
Het hoort bij rouwen.
Ik moest ook leren, nee, als je nu boos bent, ben je nog niet direct een boos mens.
Je bent niet direct wat je doet, wat je voelt.
Maar nu kan je het wel even zijn.
Je kan boos zijn, maar dat ben je niet voor altijd.
Als je niets met boosheid doet...

Dan groeit het!

Dat merkte ik.
Het werd steeds groter, daardoor voelde ik mij ook steeds naarder.
Weer iets waarmee ik moest leren omgaan.
Waarom was het zo ingewikkeld.
Zou het ooit lukken, is het ooit zover dat ik kan zeggen, het is rustig in mijn leven?
Telkens als ik ergens mee om kon gaan, kwam er weer iets anders.
Het maakte mij soms hopeloos.

Weer leerde mijn psychologe, ook hiermee mag je naar Jezus gaan.
Schaam je maar niet!
Hij heeft allang gezien hoe jij je voelt.
Het is niet nieuw voor Hem, Hij schrikt er ook niet van!
Je mag eerlijk zijn bij Hem, je mag vooral helemaal jezelf zijn.
Met alles wat je voelt, met alles wat je bent op dit moment.
Bijzondere is alleen, dat als je dat doet.
Je gaat met alles naar Hem, dan houd Hij dat niet zo.

Je mag gaan ruilen bij Hem.
Dat heb ik mogen ervaren.
Telkens als ik mijn hart uitstortte, al mijn verdriet bij Hem bracht, mocht ik iets terug krijgen.

Ik bracht mijn tranen, Hij troostte mij.
Ik bracht mijn boosheid, Hij schonk mij vrede.
Ik bracht mijn pijn, Hij gaf mij liefde.
Ik liet mijn wonden zien, Hij gaf mij herstel en genezing.

Ruil maar bij Hem!
Leg alles maar bij Hem...

Het was voor mij een heel bijzonder proces.
Al was het vaak enorm lastig.
Zo vaak liep ik veel te lang zelf met mijn emoties door.
Hield ik het binnen, krampachtig hield ik het vast, zocht ik naar eigen oplossingen.
Die helaas altijd toch net niet zo werkte als dat ik zo nodig had.
Tot ik er weer achter kwam, ik mag het delen.
Of als vriendinnen of mensen die mij hielpen mij weer lieten weten: Je mag het bij God brengen.
Hoe langer ik het vasthield, hoe moeilijker leek de stap, in mijn hoofd, om het weer los te laten.
Om dan ondanks alle gevoelens die mij overvielen, toch het juiste te blijven doen.
De goede keuze te maken.

Emoties en gevoelens van de wereld, ze drukken je naar beneden.
Emotie en gevoelens vanuit de Hemel, richten je op.

Ik mocht leren, het is nooit te laat om wel de juiste keuze te maken.
Hoe lang ik ook wacht, als ik bij Hem kom, is Hij er voor mij.
Zonder veroordeling, zonder kritiek.

In deze periode hoorde ik in mijn stille tijd heel vaak Zijn stem:

Je doet het zo goed mijn kind!

Naast dat ik het tegen God vertelde wat ik voelde, deed ik nog iets anders.
Telkens als ik door iets of iemand boos was, of verdrietig werd, dan vergaf ik degene die mij dit gevoel bezorgde.
Telkens opnieuw!
Vergeven, wat maakte dat woord mij opstandig en toen ik het de eerste keer deed, voelde ik mij zoveel lichter.

Door te vergeven opende ik een deur, mocht ik zien wie ik bevrijd had: mezelf!

Hierna was het niet klaar.
De wonden die er zaten waren diep.
Telkens opnieuw moest ik een nieuwe laag verwerken, met opnieuw alle stappen van het proces wat hierbij hoort.
Verdriet, boosheid, tot uiteindelijk vergeving en herstel.
Hoe dieper de wond die geslagen is, hoe meer lagen er zullen zijn in het verwerken.

Houd moed, hoe vaak je het ook opnieuw moet doorlopen, dit proces van verwerken, er komt een tijd dat je erachter komt:

Wat is het lang geleden!
Net zolang tot je het helemaal doorlopen hebt, dan kan je verder, maar weet:

Dan wacht er weer een nieuw avontuur op je reis.
Maar reis met Hem.
Praat met Hem, deel met Hem en je zal zien, Hij zal met jou gaan delen!

Ga met God 

Ga met God, en Hij zal met je zijn,
jou nabij op al je wegen,
met zijn raad en troost en zegen.
Ga met God, en Hij zal met je zijn.

Ga met God, en Hij zal met je zijn,
bij gevaar, in bange tijden,
over jou zijn vleugels spreiden.
Ga met God, en Hij zal met je zijn.

Ga met God, en Hij zal met je zijn,
in zijn liefde je bewaren,
in de dood je leven sparen.
Ga met God, en Hij zal met je zijn.

Ga met God, en Hij zal met je zijn,
tot wij weer elkaar ontmoeten,
in zijn Naam elkaar begroeten.
Ga met God, en Hij zal met je zijn.

zaterdag 8 augustus 2015

Knipoog van God

Vorige week donderdag was ik gezellig op een verjaardag.
We hebben heerlijk gekletst, over onze hobby haken en onze gezamelijke nieuwe passie te gehoren gebracht, heerlijk lachen.
Net voordat ik weg ging zag ik boeken liggen, daar raakte ik over in gesprek met haar man.
Hij had het boek van Keith Green in één ruk uitgelezen.
Echt een aanrader, zei hij.

Ik naar huis, de volgende dag zag ik iets bijzonders.
Een collega blogger of eigenlijk ster, had een give away actie, en wat je kon winnen was:

Het boek van Keith Green.

Dit was toch wel erg bijzonder!
Ik heb meegedaan en vulde mijn naam in.
Nooit meer aan gedacht.
Maar:

Wel gewonnen!

Zo gaaf.
Lieneke super bedankt, hij is heel binnen gekomen.
Ik blijf het bijzonder vinden en geniet ervan!

Pas op voor verdeeldheid

Want als iemand zegt: Ik ben van Paulus, en een ander: ik ben van Apollos, bent u dan niet vleselijk?
Wie is Paulus dan, en wie is Apollos, anders dan dienaren, door wie u tot geloof gekomen bent, en dat zoals de Heere aan ieder van hen gegeven heeft?
Ik (Paulus) heb geplant, Apollos heeft gegoten, maar God heeft laten groeien!
Dus is dan noch hij die plant iets, noch hij die begiet, maar God, Die laat groeien. 
En hij die plant en hij die begiet, zijn één, maar ieder zal zijn eigen loon ontvangen overeenkomstig zijn eigen inspanning.
Want Gods medearbeiders zijn wíj. 
Gods akker en Gods bouwwerk bent u.

(1 Korinthe 3 : 4 - 9)

In mijn werk krijg ik zo vaak de vraag, naar welke kerk ga jij?
Om aangenomen te worden bij de organisatie waar ik werk moest ik bij een bepaalde groep kerkelijke gemeente horen.
Gewoon in gesprek met andere gelovigen krijg ik ook vaak deze vraag.
Maar waarom deze vraag?
Ik verwacht een andere vraag.
De vraag: Wie is jou Heere, jouw God?
Of: Wie is Jezus voor jou persoonlijk?


Ik vind het zo mooi dat boven de Bijbel verzen die ik aangehaald hebt staat:

Waarschuwing tegen verdeeldheid.

Bij wie zeggen wij dat we horen?
Hebben we het dan over mensen?
Of over gemeente, geleid door mensen?
Dan wil ik zeggen, dat is uw God toch niet.
En wat maakt het uit bij welke gemeente we horen, word je dan anders behandeld?
Word je dan beoordeeld, gewogen, gekeurd.
Is dat de grond waarop we mensen wel of niet aannemen als broer of zus?
Ik denk dat Paulus hier een wijze les geeft, want als we op deze manier samenleven, ja dan zal er onherroepelijk verdeeldheid komen.
Het maakt niet uit of je Paulus volgt of Apollos!
Het maakt niet uit of je Evangelisch bent of Gereformeerd.
Wat wel uitmaakt is, wie is jouw God!
Dat zal een levensgroot verschil uitmaken.
Alleen Hij maakt ons één lichaam.
Waren zouden we tegen de arm zeggen dat die anders is als de been.
Wie zijn wij om te bepalen of iemand wel of niet bij het lichaam mag horen?
God vormt Zijn lichaam.
Laten we samenwerken, dankbaar zijn dat er naast armen ook handen en voeten aan Zijn lichaam toegevoegd zijn.
Zijn wij blij en verheugd als iemand toegevoegd word aan Zijn lichaam?
Dat is wel van God!
Er is feest in de Hemel als er weer één gered is.

We zijn er niet als we mensen volgen, als wij geboden of opdrachten houden, als we leven zoals we leren in de kerk.
Ons leven moet verankerd zijn in de Hemel.
God wil zo graag uw Heere zijn!
Hij heeft nog zoveel om ons te laten groeien.
Maar is de voedingsbodem goed, verwachten wij het van de juiste bron?

Als mensen mij vragen welke gemeente ik zit, is mijn antwoord:

Allereerst hoor ik bij God, ben ik Zijn kind, hier op aarde heeft Hij  mij geplaatst bij lieve broers en zussen die ik vond in de gemeente waar ik zit, maar alle andere gelovigen zijn net zo goed mijn broers en zussen, de enige grens die ik heb, die ligt niet in een kerkverband, maar is gefundeerd op God.

Kerk ben je niet tussen vier muren van een gebouw.
Kerk zijn we niet door het volgen van regels.
Kerk zijn wij als God ons hart verwarmd, zodat wij de aarde op mogen warmen!

dinsdag 4 augustus 2015

Grote opruiming

Dat was hard nodig.
Ik wist nooit wat ik moest, dus liet ik het maar liggen.
Het was een muur.
Ik wilde er gewoon ver van weg blijven.
Het benam mijn uitzicht
Ik zou het moeten verwijderen.

Dat is wat zonde doet.
Het zet een muur, en elke keer als je zonde begaat komt daar een blokje bij.
Een afscheiding, een belemmering tussen God en jou.
Ik heb dat mogen leren, en toen ik aan de slag ging ook echt zo mogen ervaren.
Alles wat zonde is, is eigenlijk alles wat zonder slagen, alles wat zonder doel te bereiken, alles wat nutteloos is.
Dat is dus veel dieper en verder als de wet.
Zonde is letterlijk het Doel missen.

Komt het daar vandaan dat als er geknoeid word er ook wel gezegd word: wat zonde?!

Met die muur kan je niet fijn leven, je mist zoveel.
Er is geen uitzicht, letterlijk en figuurlijk.
Zonde is iets wat tegen je gebruikt kan worden, wat je hoop en uitzicht ontneemt, het houd je vast en maakt je bang.
Het maakt je geestelijk zwak, en vatbaar voor leugens, voor nog meer verkeerde dingen want wat maakt het uit, je ging toch al eerder in de fout.

God wil ons niet zwak hebben!
Zowel geestelijk niet als lichamelijk.
Want zonde kan je lichamelijk ook zwak maken.
Het belijden van zonde kan lichamelijk zorgen voor genezing.
Hierover schrijft Jakobus 5 : 16

Belijd elkaar de overtredingen en bid voor elkaar, opdat u gezond wordt.

Let op niet iedereen is ziek doordat hij/zij een zonde niet beleden heeft.
Nee dat hoeft niet persé, we leven in een gebroken wereld, er is ons duidelijk gezegd dat we zullen lijden:

Johannes 16:33

Ik heb dit gezegd: opdat jullie vrede vinden bij Mij.
Jullie zullen het zwaar te verduren krijgen in de wereld.
Maar houd moed: Ik heb de wereld overwonnen!


Ook Zijn volgelingen zullen van alles op hun pad krijgen.
Maar we mogen moed houden en hoop hebben.
Al is dat zo moeilijk, hoop hebben met een muur.
Het ontneemt zo makkelijk je zicht op jou toekomst, het houd je blik in het heden en dan vooral op  je problemen gevestigd.
Ik wil jullie bemoedigen dit te doen.
Wees niet bang voor God!
Hij weet allang waardoor die muur ontstaan is.
Toch blijft Hij van jou houden.
Zijn liefde komt niet door iets wat wij doen of laten, maar door Zijn keuze!
Het is Zijn keuze dat Hij ons schiep.
Zijn keuze om een verbond met Abraham te sluiten.
De zonde, dat was niet zijn keuze, wij zijn vrij, vrij om te antwoorden op Zijn vraag: wil jij Mijn kind zijn.
Hij wilde jou, Hij wilde mij, nog voordat jij of ik bestonden.
Belijd je zonde aan elkaar.

En er staat nog een mooie opdracht bij.

Bid voor elkaar!

Als iemand een zonde belijd, bid!
Maar ook als je ziet dat iemand in zonde leeft, bid!

Het is zo makkelijk om mensen die zonde begaan te (ver)oordelen.
Maar als je naar je eigen muur omkijk, weet je, dan heb je niet veel tijd over voor een oordeel.
Als je weet hoe goed jij bent in muren bouwen, met stenen van zonden.
Dan weet je: ik ben net zo slecht.
Je weet dan tot wat je in staat ben, niks, of juist heel veel.
Niks goeds, veel slechts.
Als God ons niet behoed, beschermd, ons geweten laat spreken.
Oordeel niet, je mag iemand in liefde terug brengen op de weg van God.
Maar met liefdekoorden, niet met handboeien van veroordeling.
Als je met iemand in gesprek gaat over zonde, is het fijn om naast die persoon te gaan staan, en hem of haar mee te nemen naar God.
We zijn één Lichaam, laten we een arm of been niet tegen werken om een fout.
Hoeveel fouten heeft God ons vergeven?

En vergeet niet, bid!
Oordelen heeft veel kracht maar vooral negatief.
Het brengt zoveel schade, pijn en verdriet, soms zelfs verwijdering van God of de goede weg.
Gebed, oprecht gebed heeft zoveel kracht, opbouwende kracht.

Oordeelt niet, opdat gij niet geoordeeld word.
Maar bid zodat iemand gezond mag worden!
Belijd je zonden zodat de muur tussen jou en God neergehaald kan worden.

Zo zal je waarlijk vrij komen.
Zo zal je geestelijk sterker mogen worden!

Ja als je opnieuw geboren word dan zijn je zonden vergeven.
Dat is iets wat vaak aangehaald word.
Maar voel en ervaar jij ook dat je vergeven bent?
Of staat je muur nog overeind?
Van al die dingen waar je eigenlijk niet meer naar kijken wil.
Heb jij al gemerkt hoe vaak je toch kijken moet naar al die slechte dingen.
Hoe vaak er op gewezen word door de grote leugenaar.
Het geeft hem grond om in te wroeten.
Alles wat je mis doet bind je, want als iets niet van God is dan is het van de wereld.
Meer keuzes zijn er niet.
Alles wat jou bind aan hem zal hij misbruiken, zal hij als een muur, als een scheiding zetten tussen jou en God.
Zo van kijk: toen koos zij/hij voor mij.
Hij zal er alles aan doen om je opnieuw te laten kiezen.
En ja je zal echt vaker een verkeerde keuze maken.
Als jij die zonde belijd dan gebeurd er het volgende:

Als satan jou aan komt klagen bij God in de hemel.
Zo van kijk eens wat hij/zij gekozen heeft

Dan zit God daar ook in de rechtzaal, Zijn Zoon zal daar ook zijn, telkens als jij een verkeerde keuze maakt maar dat oprecht belijd zal Hij zeggen:

Je bent te laat voor de rechtzaak, de zitting is al geweest, mijn bloed heeft hem/haar vrijgesproken.

Er zal geen grond meer zijn.
Het is nooit te laat om je zonde te belijden, vergeving te vragen voor je misstappen.
Je zal merken dat je bevrijd word, dat er kilo's van je afgaan!
Misschien zelfs.....

Dat je gezond word.

Ik wil je zeggen: Zijn genade is er ook voor jou!





maandag 3 augustus 2015

Een brief van je Vader

Mijn lieve kind,

Wat heb je het zwaar gehad!
Je voelde je zo vaak alleen, zo bang ook, maar hierover durfde je lang niet te praten.
Je had het verstopt in je hart.
Telkens opnieuw zag Ik hoe jij daar dingen opsloeg.

Jij maakte er een kast van en sloeg er alles in op.
Veel mensen zagen hierdoor niet hoe jij je voelde, maar Ik, Ik zag het.
Ik huilde met je mee...
Zolang heb Ik gewacht op het moment dat ik samen met jou die kast zou mogen schoonmaken.

Het is helemaal mijn plan niet dat jij voor de rest van je leven met zo'n zwaar hart, die hele kast was overvol, moest verder leven.
Lief kind Ik wil je zo graag bevrijden!

Het kon niet eerder.
Daarom wachtte Ik.
Ik wachtte op jou!
We moesten dit samen doen.
Jij en Ik.
Als één team.
Als één Lichaam!
Alleen dan kan dit goed gaan, kan het jou bevrijden en verlichten mijn kind.

Ik wist allang dat dit jou niet alleen zal lukken, ook dat niemand anders je hierbij helpen kan dan Ik.
Weet dat Ik er ben, zodra je ook maar laat merken dat je dit met Mij wilt gaan doen.
Daarom zal ik altijd blijven wachten!

Al die tijd dat ik wachtte, verlangde ik naar jou, zoals een vader naar zijn kind verlangt.
Ik keek naar je, wat was ik trots op jou!
Zovaak die moedige keuzes, de keuze telkens weer om het goede te doen, ook al leek er geen weg, telkens als jij dat goede koos zorgde Ik dat die weg er voor jou kwam.

Ik wil dat je weet dat er een gevecht om jou leven is geweest.
Het ging om leven en dood!
Dat was zwaar voor jou, het heeft jou diep verwond mijn kind, Ik weet het, Ik heb voor je gestreden.
Maar degene die mocht kiezen over jou leven, jou toekomst was jij.
Ik had allang mijn keuze gemaakt, ik wilde het leven voor jou, een ander streed om het leven van je af te nemen en deed zo hard zijn best.


Jij had een sleutel in je hand, nee twee zelfs.
Je droeg de sleutel van de dood.
Daarnaast had jij ook de sleutel van overwinning!

Deze strijd was zwaar.
Ik zag het en Ik was er bij, altijd!
Al je tranen en al je pijn lieverd het was niet voor niets!

Ik was het die je kracht gaf als je dacht dat je niet meer verder kon.
Ik was het die sprak als je woorden op waren, als je keel dichtgeknepen zat.
Ik fluisterde je moed in als je het niet meer zag zitten, Ik richtte je hoofd op als jij teveel naar beneden keek, Ik riep je telkens weer als je te ver afdwaalde, Ik gaf je Mijn woorden die zo van toepassing waren in je leven, Ik wilde dat je het wist, goed is sterker dan kwaad, Ik klopte op de deur en Ik wachtte....


Tot dat moment dat jij de deur openen kon!

Ik had je de sleutels gegeven, ik hielp je elke dag, en deze dag was het groot feest, alles wat je ontvangen had gebruikte jij en je opende de deur, die voor vele ogen verborgen zal blijven.
Het was voor het eerst dat de liefde die ik voel, echt vrije toegang kreeg tot jou hart.
Dat mijn kracht echt door jou lichaam kon stromen.
Voor het eerst mocht je gaan zien en ervaren wat er aan zegeningen voor je liggen.
Ik wil het met je delen, eindelijk kunnen we samen werken.
Jij en Ik.
Als één team.
Als één Lichaam!

Jij was diep gewond, maar eindelijk bij de Herberg aangekomen!
De genezing, het herstel, kon beginnen, want Ik ben het begin, Ik zal ook het einde zijn.

Ik ben zo blij voor dat moment, het moment waarop je mij als Vader erkende.
Mijn hart is zo blij en verheugd, ik jubel het uit.
Jij, Mijn kind was bij de kudde aangekomen en veilig, voor altijd veilig onder mijn hoede!
Je hebt overwonnen, zoals Ik je liet weten, het goede kan het kwade overwinnen.

In liefde verbonden voor eeuwig,

Abba Vader

De nieuwe mens mag vrij zijn!

Lange tijd heb ik veel moeite gehad met aanklacht.
Wat heb ik veel met God mogen overwinnen, nog steeds want ik merk dat dit een voortdurend proces is waarin ik alert en waakzaam mag blijven.
Mijn dagen waren lange tijd compleet gevuld met boodschappen vol met narigheid, dingen die mij verdriet en pijn deden, die mij opriepen tot extreme controle of die eenzaamheid tot gevolg hadden.


Enkele voorbeelden:


* Denk je echt dat iemand van jou kan houden? Als ze er erachter komen hoe jij werkelijk bent dan laten ze jou toch weer vallen!

* Denk jij echt dat je bij God hoort? Jij weet toch ook wat je allemaal gedaan hebt, God kan helemaal niets met jou en dat wilt Hij ook helemaal niet!
* Als ik ging zitten dan kwam het daar direct weer omhoog, zie je wel je bent zo'n lui mens!
* Je mag echt niet minder gaan werken (ook al was dat beter voor mezelf/ mijn kindjes/ en de financiële situatie omdat de BSO geschrapt kon worden). Je bent nu eenmaal alleenstaande moeder, iedereen moet werken en kan dat, stel je niet zo aan!
* Alles wat er in je leven gebeurd is heb je ook verdiend!
* Tot de ergste: Je kan beter niet leven je bent echt iedereen tot last!


Hierdoor was mijn leven elke dag opnieuw een gevecht.
Daarbij was dit alleen nog maar het gevecht wat ik met mezelf had te strijden, na de scheiding zijn mijn kindjes ook door een heel proces gegaan, met de nodige uitwerkingen die dat gaf bij hen.
Voor hen wilde ik er zijn, ze waren belangrijker dan mezelf.
Hierdoor was dit echt een enorm zware tijd.

Ik sprak erover met vriendinnen, wat heerlijk dat ik hen heb!
Daarnaast mocht ik veel leren bij de beide keren dat ik aan Bidden en Vasten (10 dagen conferenties) heb mee gedaan.
Ik kreeg zo'n mooi voorbeeld:

Wat deed Jezus toen Hij rondliep en als satan sprak (vaak door mensen!)?

Hij luisterde niet, Hij zei heel vaak: Zwijg!

Marcus 1:25 (Naardense Bijbel)


Jezus straft hem af en zegt: 
zwijg jij, en kom uít hem

Jezus en Zijn discipelen waren in Kapernaüm (Naardense Bijbel vertaald het met: Kafarnaoem) aangekomen. 
Op de sabbatdag gingen ze een samenkomst binnen.
Jezus gaf daar lessen.
Lessen die ze nog nooit vernomen hadden, Hij sprak met gezag met macht, niet zoals de Schriftgeleerde.



Meteen was er in deze samenkomst een man met een onreine geest.

Ook wel een bezetene genoemd.

Satan had bezit in hem genomen.

Deze man riep:


Jezus Nazarener waarom ben je hier gekomen?

Om ons te vernietigen?

Ik weet van wie U bent:

De heilige van God!

Dan denk je nou dat is toch waarheid, Jezus liet zien al is het waarheid, luister niet naar satan.
Hij heeft geen recht meer van spreken.
Als je naar hem gaat luisteren geef je tijd aan hem, geef je aandacht aan hem, dan gaat hij meer spreken.
Nog meer spreken.
Harder spreken!
Alles om je volledig bezig te houden met hem.
Nee Jezus gebood hem te zwijgen, en daarnaast ook nog om uit de man te gaan.
Weg te gaan!

Was ik niet teveel aan het luisteren?
Had ik het daarom zo moeilijk, was het daarom zo'n strijd?
Luisterde ik misschien niet zelfs meer naar satan dan naar wat God te zeggen had?
Satan komt altijd met een stuk waarheid, anders zou toch niemand blijven luisteren, hij weet precies onze zwakke plekken, misleid ons eerst tot verkeerde dingen en wijst ons dan erop: zie je wel daar ging je de mist in, maar er zit ook een deel dat leugen is.
Altijd!
Hij is de vader van de leugen.
Alles doet hij om jou te belemmeren om vrij te zijn.
Wat was er met mij gebeurd?
Ik werd onzeker, had dagelijks last en strijd met angsten.
Geweldig vind hij dat, want dan heeft hij niet voor jou te vrezen.
Het idee dat ik vrij en ontspannen in de kracht van God zou gaan leven dat beangstigd hem.
Dan verliest hij de grip.
Hij verliest al alles, en hij wil dat wij ook verliezen.
Ons meenemen in zijn totale nederlaag!

Wat was ik blij dat ik dit mocht leren, dat ik telkens als ik aanklacht hoorde mocht zeggen: zwijg!
Ik luister naar de Waarheid.
Jij hebt misschien maar een stukje gelijk, maar mijn Heere heeft de volledige waarheid, mijn leven ligt veilig in Zijn handen!
Wil jij mij bang maken of verdrietig?
Het lukt je niet meer!
Ik ben Zijn kind, ik mag bij Hem wonen en met Hem leven.
Jou toekomst is ook bekend.

Ik ging in de Bijbel op zoek naar teksten om Gods waarheid te leren, Zijn waarheid over mijn leven toe te eigenen als mijn waarheid.
Mijn fundamenten van mijn leven moest helemaal opnieuw gebouwd worden.
De puinhopen en leugens, alles moest eruit en rechtgezet worden!

Gisteren leerde ik weer iets nieuws, iets bemoedigends.
We kunnen deze strijd overwinnen!
Satan herinnert je aan alles van je verleden, de dingen die je ooit misdeed, de wonden die je opgelopen hebt, alles waardoor hij een grond heeft om een leugen in je denken te kunnen brengen.

Maar hij heeft geen grond meer!
Jij bent een nieuw mens...

Jou eeuwige leven is al begonnen (of mag hopelijk snel gaan beginnen) op het moment dat God je hart bewoog en jij je omkeerde naar Jezus en zei: Deze is waarlijk Gods Zoon!
Alle aanklacht heeft enkel grond bij de oude mens.
Het hoort niet meer bij de nieuwe mens.
De nieuwe mens is vrijgesproken door Jezus, onze Middelaar, onze Redder...


Mijn alles!



1 Johannes 5 : 18


We weten dat ieder die geboren is uit God 
niet zondigt,- 
nee, Hij die uit God geboren werd 
behoedt hem 

en de boze heeft geen vat op Hem


zaterdag 1 augustus 2015

Heb je naaste lief...

Als jezelf!
Dat was een opdracht die Jezus aan Zijn volgers gaf.
Mooi hoe dit nu staat.
Want als ik dan goed lees dan lees ik:

Dat je een ander tekort kan doen als je niet voldoende van jezelf houd.

Soms word er het één en ander door elkaar gehaald en kan je denken dat het voor Jezus niet zo belangrijk is om van jezelf te houden.
Is dat wel echt zo?
Ik denk dat als je van Jezus houd, als je mag ervaren hoeveel Hij voor jou gedaan heeft en nog altijd blijft doen.
Dat je dan zal zien hoe bijzonder jij bent.
Hoeveel geliefd je bent.
Hoe waard je het bent dat er van jou gehouden word.
Dat je van jezelf houd!
Bij God mag je helemaal zijn, Hij zal er niet van schrikken, hij weet het allang, wat je dan ook doet, of ooit hebt gedaan, Zijn liefde veranderd niet door iets wat je doet.
Zijn liefde is er, staat voor jou klaar, omdat God dat wilt.
Niet door iets van onze kant, maar alles door Hem, die zoveel van ons houd dat Hij stierf, voor ons, voor jou en voor mij!


Je zal merken dat als je door Gods ogen van jezelf gaat houden, dat je jezelf heel anders gaat bekijken.
Je mag je van jezelf houden, het mooie is, als je dat door Jezus hebt mogen doen, dan ga je dat doorgeven.
Dan ga je zien dat Jezus net zoveel van anderen houd als van jou.
Begin met de liefde voor Jezus!
Liefde voor Jezus, geeft een liefde voor jezelf, een liefde die waarmee je omgeving aangeraakt kan worden.
Houd de liefde, in je hart en in je denken en in je handelen.

Je zal merken dat als je liefde uit gaat delen, hoeveel mensen daar naar verlangen.
Er is zo'n groot gemis!
Daarnaast zijn er zoveel mensen verwond.
Warmte en een liefdevolle naaste kunnen daarin zoveel goeds brengen, zoveel genezing geven.
Wij als christenen kunnen zoveel betekenen hierin.
De liefde die wij, onverdiend, mogen ontvangen die mogen we uitdelen, daar mogen we mensen van mee laten genieten.


Koekies? Op internet?

Nee hoor helaas, ik bedoel cookies.
Het is sommige al opgevallen, zowel in positieve als negatieve zin, maar ook op mijn blog is nu een cookie informatiebalk.
Nu heb ik er zelf niet heel veel verstand van, dat is heel zacht uitgedrukt.
Maar ik heb wat rond gezocht, gekeken hoe andere bloggers het oplossen.

Zo irritant, wil je lekker lezen moet je eerst het vervelende schermpje weg klikken voor je verder kan, of er komt zo'n vervelende balk aan de bovenzijde van de pagina, zo niet fijn!
Maar goed het is dus ook verplicht bij blogs, eigenlijk bij alles waarbij je informatie van bezoekers op je site opslaat, die niet perse nodig zijn.
Wat verstaan word onder perse nodig, en waar geen toestemming voor hoeft is als je een website hebt met inlogsysteem, als je dan de gebruikersnaam en wachtwoord onthoud, dat staat buiten deze wet.
Of als je een webwinkel hebt en je onthoud wat er in het winkelwagentje gelegd is.
Maar op een blog waar informatie van bezoekers vast gehouden word dat niet relevant is voor een bezoeker, maar wel voor de blogger, dan is het dus verplicht.
Zoals bij mijn blog, de manier waarop mensen op mijn blog komen, dat is leuk vermeld in statistieken, verkeersbronnen,  maar mag dus niet zonder dat jullie daarvoor toestemming geven.
Daarvoor is het nu nodig dat jullie hiervoor zelf toestemming geven.

Ik heb er helemaal geen belang bij om met cookies te registreren of bij te houden wat jullie doen.
Het enige wat ik dus wil is de statistieken kunnen inzien.
Gewoon omdat ik zo nieuwsgierig ben waar mijn lezers vandaan komen, via welke site jullie bij mij terecht gekomen zijn, welke zoekwoorden er gebruikt worden.

Daardoor nu deze cookie informatie balk op mijn website!
Ik schrijf op blogspot.nl en hun hebben een eigen cookie beleid.
Dat is de zwarte balk boven aan mijn pagina.
Op dit moment wil ik hun beleid volgen.

Lezers sorry voor het ongemak, ik hoop dat jullie dit begrijpen!

Ondanks alles hoop ik dat jullie met plezier blijven lezen!