vrijdag 30 oktober 2015

Heerlijk om te weten




Heel veel mensen vinden mij zo sterk maar dat is zo niet waar.
Zo vaak voel ik mij heel zwak, zit ik met de blinde paniek, een brok in mijn keel.
Hoe moet ik dit weer oplossen!

Het begin ligt niet, nee nooit (!), bij mij.
De enige waar het begin van mijn oplossing ligt is God.
Heerlijk te weten dat Hij altijd achter mij staat, dat Zijn hand op mijn schouder ligt.

Weet je wat hier zo heerlijk aan is?
Alle mensen die zeggen:"wat ben jij sterk''
Die mensen kunnen net zo sterk zijn als ik.
Door eerst zwak te worden.
Juist dan kan door jou zwakheid God zichzelf groot laten zien.



donderdag 29 oktober 2015

Balen

Ik had er vandaag zo de balen van.
Nog steeds geen internet.
Wat is dat tegenwoordig lastig!

Mijn werk gaat veel online.
Roosters, afspraken, mededelingen.
Veel contact heb ik via what's app.
Of bijv via facebook.
Ook gaat veel van de vrijwilligers activiteiten hebben groepjes op what's app waar informatie en afspraken gedeeld worden.
Ik schrijf online en vind dat heerlijk.
En nu....

Moet ik echt wennen zonder!
Vanmiddag belde mijn vriend met de internetprovider.
Kreeg te horen dat dit pas in week 47 aangesloten kan worden.
Van mijn telefoon provider kreeg ik een sms het kan pas weer geregeld worden op 30 november.
Daar zit ik dus nog even.

Voor mijn gevoel afgesloten van veel dingen die ik heerlijk vind.
Vanmiddag met al die datums en het lange termijn baalde ik echt heel erg.
Dit was niet het enige wat tegen zat.
Waarom kan het niet wat makkelijker?

Misschien kan het makkelijker als ik makkelijker doe!
Lieve mensen als je mij nodig heb, spreek mij aan.
We kunnen verbonden blijven zonder internet wereld.

Verbonden ben ik met het echte leven!
Vanavond weer over mogen getuigen!
Goed om bewust te blijven.
Dat leven is niet waar het on draait.

Waar leef je naar toe?
Voor wie leef je?

Er is er één die mij mag regeren.
Omdat ik Hem vertrouw!
Dankbaar ben ik dat Hij niet alleen naast mij staat, maar ook boven mij.
Boven al mijn aardse problemen.
Hij is het begin!

Deze afsluiting is niet het einde!



Kom jij ook?

Kom je luisteren naar dit mooie concert?!

Heerlijk om met ons koor weer te mogen zingen.
Te reflecteren wie Hij is.
Hij is het begin van mijn leven!


Je bent van harte welkom om mee te komen genieten.

14 November in de Rank te Krimpen aan den IJssel.
Zaal gaat om 19.30 open en wij beginnen om 20.00!

(Albert Schweitzerlaan 8 Krimpen aan den IJssel)

maandag 26 oktober 2015

In een liefelijk dorpje

Ja dat betekend de naam van het dorpje, liefelijk, ik heb het over Naïn.
Er gebeurde daar zoiets bijzonder!

Een vrouw verloor na haar man ook nog haar zoon.
Ze liep met de stoet op weg naar de begraafplaats.
Daar wachtte de grafdelver.
Zie je hem staan?
Denkend dat hij het laatste woord heeft, niet God, maar hij.
Alle doden vinden hun laatste plaats door hem.
Wat er ook gebeurd, alle bewoners van het dorp Naïn zullen met hem te maken gaan krijgen.
Hij weet dat er een jongen overleden is.
Druk heeft hij vanmiddag gegraven, net voor de avond valt zal de jongen hier begraven worden.
Dit gebeurde in Israël altijd dezelfde dag, langer kon het niet wachten.
Zie je de stoet lopen?

Aan de andere kant komt ook een groep mensen aan.
Veel kleiner als de stoet dat wel.
Het is Jezus met zijn discipelen.
Hij ziet de vrouw, Zijn hart raakt bewogen om deze vrouw.
Het verdriet, de ellende, de dood die het laatste woord alweer in haar leven heeft laten horen.
Wat zegt Hij: Huil niet!
Wie zegt zoiets tegen een moeder die haar kind verloren heeft?
Tegen een vrouw die het verlies van haar kind moet zien te verwerken zonder man aan haar zijde?
Jezus!
Want Hij stopt niet.
Als Hij gaat praten, dan begint het pas:

Hij zegt tegen de jongen: sta op!
Daar gebeurd.
De dood, die spreekt het laatste woord niet.
Gelijk staat de jongen namelijk op.

Weet je wat de moeder nu voor altijd mee mag nemen?

Er was een mens, die ons tegemoet liep op de weg naar de begraafplaats.
Hij zei: sta stil!
Hij was met ontferming over mij bewogen, ik weet niet eens waarom.

Weet je wat Hij mij liet zien!
Wees niet bang voor de dood.
Nooit meer hoeven wij bang te zijn voor de dood.
Misschien heeft Hij het juist aan mij laten zien omdat ik eigenlijk maar niemand ben.
Doodgewone mensen zijn wij maar.
Wie kent ons nu?
Hij!

Iedereen mag nu weten, Christus is sterker dan de dood, sterker dan onze dood!
Ja de grafdelver mag ooit voor ons aan het werk.
Maar Christus liet zien, dat de grafdelver niet het laatste woord heeft.
Die zal nooit meer het laatste woord hebben.
Neem dat van mij aan.
Deze doodgewone vrouw!

Wat een liefde!
Voor de doodgewone mensen, voor jou, voor mij.
Hij ziet ons!

zondag 25 oktober 2015

Gezinsavond Hij kwam bij de kleinste

Vandaag weer heerlijk gezinstijd met de kinderen.
Ook mijn vriend moest er aan geloven!
Doordat ik geen internet heb zijn we op een andere manier creatief bezig geweest om het Bijbelverhaal te verwerken.


Eerst de vorige keer weer naar boven gehaald.
Wat was er verdwaald?
Wie zocht het op?
Hoe kon het weer gevonden worden?

Het schaapje was kwijt en de Herder ging zoeken.
Het schaapje werd gevonden omdat de Herder Zijn schaapje kent.

Vandaag ging het over Jezus.
We lazen Lukas 19 en dan vooral het laatste vers van het stukje over Zacheus.

De Mensenzoon is gekomen voor mensen die verkeerde dingen doen!

We gingen een toneelstuk spelen.
Mijn zoon was Zacheus.
Mijn vriend speelde Jezus.
Mijn dochter en ik speelde de mensen.

Zacheus klom op tafel dat was nu de boom.
Jezus liep vanuit de gang omringt door de mensen, naar de boom.

De mensen spraken tegen Jezus wat ze deden, voor de armen, voor de tempeldienst en tegen elkaar zeiden ze ik denk dat Jezus vanavond bij ons komt eten.

Jezus bleef staan bij deze bijzondere boom, Zacheus kom eens naar beneden.
Daar sprong hij naar beneden meteen grote lach op zijn gezicht.
Jezus zei: Zacheus ik wil in jouw huis zijn.
Daar gingen ze naar de keuken, het huis van Zacheus.
De mensen volgden, jaloers zeiden ze: kijk nou Jezus logeert bij een dief!

Zacheus zei tegen Jezus: de helft van mijn bezittingen geef ik aan de armen, en dat wat ik gepikt heb geef ik 4x dubbel terug.
Jezus zei: dat is wel veel hoor, terug naar Mijn tekst, hierdoor hoor je weer bij het volk Abraham en ben je gered!

Jezus kwam voor mensen die weten dat ze verkeerde dingen doen!
Hij kan je alleen redden als je inziet dat je Zijn hulp nodig hebt.

Het was zo leuk om onze avond zo in te vullen!


Voor meer ideeën van gezinsavond en hier mijn pagina waar je eerdere avonden kan vinden:Gezinsavonden

zaterdag 24 oktober 2015

Toon Zijn liefde, aan de ander!

   


De minste die zal de meeste zijn.
Er is iets wat het lastig maakt.
De minste ervaart vaak pijn.
Je word zo vaak geraakt.


Iemand zijn is ruilhandel.
Als jij dit presteer.
Dan zie ik jou wandel.
Wat je doet geeft jouw eer.

Wie ben jij als je niet mee doe?
Ervoor kies om anders te zijn.
Daarop ligt tegenwoordig taboe.
Naast mensen staan ook al doet dat pijn.

Ooit was er een zoon.
Die ervoor koos jou te dienen.
Hij deed iets dat was ongewoon.
Hij droeg de straf die wij verdienen

Als je dat goed laat doordringen.
Dan word liefde kostbaar.
Dan kan je voluit meezingen.
Dat je er moet zijn voor elkaar.







vrijdag 23 oktober 2015

Een lichtpuntje



Wat is het mooi om voor anderen een lichtpuntje te kunnen zijn.
Dat zit ook niet in grote dingen, soms zijn het juist de dingen die vanzelfsprekend horen te zijn.
Veel mensen leven in een wereld, met heel veel mensen om hen heen.
Toch ervaren ze eenzaamheid.

Daarnaast de vele mensen met pijn, verdriet en ellende.
Er is genoeg waar we een lichtje mogen zijn.
Wat het mooie ervan is?

Als je ergens straalt met jouw liefde en warmte, dan kaatst de warmte weer terug naar jou.

donderdag 22 oktober 2015

Stap uit de schaduw

Herken je dat?
Het gevoel dat je in de schaduw loopt?
Je weet dat de zon schijnt daardoor, maar het licht ervan, het kan je niet bereiken.
De warmte ervan, je voelt het niet, het dringt niet binnen.
Er staat iets tussen jou en de zon.

Er is in mijn leven veel schaduw geweest.
Zolang heb ik het koud gehad, was mijn wereld donker en vol met angsten!
Elke dag was het een gevecht om te overleven.
Toch bleef ik strijden.
Wat toch al heel bijzonder is en iets zegt over mijn karakter.

Ik luisterde naar wat mijn lichaam, mijn gevoel zei, maar ik liet het niet overheersen.
Gaf ruimte, kreeg ruimte, maar bleef mijn ritme in mijn leven aanhouden.
Dwong mezelf sociaal bezig te blijven.
Dat hielp, het zorgde ervoor dat ik niet isoleerde.
Mijn wereld bleef hierdoor groter dan mijn schaduw wereldje.
Hierdoor zag ik het licht bij anderen schijnen, hoorde ik de warmte van de mensen om mij heen, voelde ik dat er meer was dan wat ik nu doorstond.
Het gaf mij hoop.

Ooit, ooit zal het mij lukken en zal ik die schaduw wereld los kunnen laten.
Mezelf durven te laten zien.
Vrij te genieten van het Licht dat schijnt!

Sta op en schitter, je licht is gekomen, over jou schijnt de luister van de HEER.

Het is een lange weg in de schaduw geweest.
Gelukkig liep ik daar niet alleen!
Overigens zie ik nu, dat het absoluut niet zo donker was, mijn gevoel gaf niet de werkelijkheid door.
Mijn beeld was gekleurd door mijn gevoel.
Maar eigenlijk heb ik wel zeker 2 jaar het gevoel gehad alsof het leven niet voor mij was, heb ik enorm veel angsten gehad in die tijd, heb ik een zware strijd moeten strijden.
Maar nu durf ik wel te zeggen, ik ben opgestaan.
Ik ben uit de schaduw wereld gelopen, met het vertrouwen dat God mij gaf, met wat ik van Hem geleerd had, kwam de wil en de kracht om vrij te genieten van het Licht dat schijnt.
Wat heb ik veel geleerd in die zware jaren.
Loop je in de schaduw op dit moment, hou vol.
Het is zwaar, maar het is het waard om vol te houden!
Stap uit de schaduw, loop in de zon.




woensdag 21 oktober 2015

Hoe Hij in mij tot leven kwam

Al vaker schreef ik dat ik op 12 jarige leeftijd wilde stoppen met geloven.
Wanneer ik daarover praat schrikken veel mensen, merk ik.
Vaak moet ik dan zeggen: ik stopte met geloof, met religie, ik kon het niet meer, want ik miste het belangrijkste:

God


En dat is wat ik veel om mij heen zie en hoor.
Bij jongeren, maar ook bij mensen op middelbare leeftijd.
Het altijd maar aan alle wensen voldoen, geloof is dan een last, een juk op de schouders.
Wat een gedoe, om er bij te blijven horen!
Geloof is dan bijv:

Naar de kerk gaan op zondag.
Bijbel lezen na het eten.
Elke dag meerdere malen bidden.


Het zijn regels.
Al die regels, ze brachten mij niks!
Ik bad zoveel, daar brak ik uiteindelijk door.
Zoveel gebeden, maar naar wie dan eigenlijk?
Wie is diegene dan waar ik naar bid?
Waarom zou ik dit blijven doen?

Al die regels voelde als een moeten, omdat ik relatie miste.
Juist dat was wat ik zo hard nodig had!
In een moeilijke en emotionele periode van mijn leven.
Waarin ik hard was voor mezelf, kon ik het niet aan om een geloof te blijven volgen waarin ik van alles moest.
Ik kon het niet aan om zelf mijn zaligheid te verdienen.
Daar kwam het punt dat ik ronduit tegen de God van dat geloof ging praten, recht vanuit mijn hart!

Kijk dan als U er bent! 
U kent mijn leven, ik heb zovaak gebeden maar waarvoor?

Wat heeft het geholpen, wat deed het?

Ik heb geen idee wie U bent!
Nu moet ik zeggen, ik ken U niet, terwijl ik altijd leerde: pas op dat de God van dit geloof later niet tegen je zegt "Ik heb u nooit gekend, ga weg van mij".
Dat is het God, ik ben bang van U.

Elke dag moet ik vechten, om U blij te maken, maar ik leer dat ik U elke dag alleen maar bozer maak.

Waarom?

Ik zeg U, ik stop met deze regels, ik stop met dit geloof!
Als U werkelijk God bent, laat U alstublieft zien wie U bent en wat U wilt.
Dit moeten, ik kan het niet meer.

Als ik dacht aan de regels die ik geleerd had, dan werd ik bang, nadat ik dit uitgesproken had.
Wat zal God nu kwaad op mij zijn!
Ik stopte met alles waarvan ik geleerd had dat ik dat moest doen als ik bij Hem wilde horen.
Maar als ik nu terug kijk, dan zie ik een nieuw begin.
Ik bad voor het eerst echt!
Recht de verbinding vanuit mijn hart, alles wat er in mij zat voor Zijn voeten neergelegd.
Tegelijk zette ik de deur naar God niet dicht.
Daardoor kon Hij zich laten zien.

Toen ik overstapte naar mijn huidige gemeente had ik bijzondere gesprekken.
Met de dominee, met de ouderling en de diaken.
Wat ik nooit meer vergeten ben was de vraag:

Wie is Jezus voor jou?


Ik kon, recht vanuit mijn hart zeggen: Hij is mijn Vriend, mijn Redder, mijn alles.
Dat uitspreken, raakte recht mijn hart en de tranen liepen uit mijn ogen.
Alle lasten van geloof waren weggevallen.
Want Hij heeft zich laten kennen, Hij liet zich zien.

Nadat ik recht tot God gesproken had, draaide ik mij om naar mijn bureau.
Daar lag mijn Bijbel, wat nog hoorde bij het oude geloof.
Ik pakte Hem beet om weg te leggen, die had ik voorlopig niet meer nodig, dacht ik....

Juist daardoor sprak Hij tot mij:


Laat je niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade met het goede!
Romeinen 12: 21

Wat een bemoediging, al die moeilijke dingen in mijn leven, waar ik geen raad mee wist.
Waarvan ik niet wist of ik dat ooit kon overwinnen.
Het was mogelijk!
Hoe?

Door het goede te doen!



Als jij op dit moment niet weet hoe je verder moet!
De weg niet meer ziet, maar alleen die hoge berg zie.
Dan wil ik je bemoedigen, kies het goede!
Ooit stond ik voor zo'n zelfde berg.
Geen uitzicht, geen liefde, geen leven was mogelijk, zo diep zat ik.
Maar telkens als ik het goede koos, als ik de keuze maakte waarvan ik wist, dat kan met Jezus naast mij, dan kwam daar de weg.
Doe het goede, alleen dan kan jij overwinnen!

Kies wat goed is, maar wat is nu eigenlijk goed?

De opdrachten die God ons gaf!
Niet om die als last op onze schouder te leggen, maar om overeind te kunnen blijven in een wereld vol ellende.
Juist om het kwade van de wereld te overwinnen.
Hier de goede keuzes waarmee je zeker kan overwinnen!
En weet je, lukt het je op bepaalde vlakken zelf niet?
Leg dit bij Hem neer.
Zijn Zoon, heeft al deze regels volbracht, als je oprecht naar Hem toe ga, met jouw gebrek, met jouw beperking, dan zal jij niet falen.
Dan kan Hij door jouw zwakheid, door jouw gebrek heen gaan werken.
Hou vol, houd stand, de overwinning is ook haalbaar voor jou, door wat Jezus heeft gedaan!

Ik ben de HERE, jullie God.
Ik heb jullie uit wereld van zonde bevrijd, waar jullie slaven waren.

1. Ik ben jullie God, bedenk daarom geen andere goden.

2. Maak van Mij geen beeld, en bedenk ook niet iets anders om te aanbidden, want Ik ben de HERE, jullie God.
 Ik verdraag zoiets niet.
 Ik zal straffen wie daarmee begint en daarmee doorgaat. 
Maar wie Mij dient, wie van Mij houdt en doet wat Ik zeg, die zal Ik liefhebben en dat zul je merken!

3. Gebruik Mijn Naam niet zomaar. 
Zeg niet zomaar “God”, vloek niet.
Maak Mijn Naam niet te schande door wat je zegt of doet. 
Ik zal straffen wie dat toch doet.

4. Zes dagen werken is genoeg.
 De zevende dag is een dag van rust en feest voor Mij, de HERE, jullie God. 
Op de zevende dag mag je rusten van je werk, dat heb Ik, de HERE, ook gedaan toen Ik de wereld geschapen heb.

5. Houd je vader en moeder in ere.
 Dan zal het goed met je gaan.

6. Maak toch niemand dood en doe niet gevaarlijk.
Ik heb jouw en alle mensen gemaakt om te leven.

7. Blijf elkaar trouw in het huwelijk.
Verbreek je beloftes gemaakt voor Mijn aangezicht niet.
Ik hou Mijn belofte aan jou ook!

8. Steel niet, Ik wil jou alles schenken wat je nodig hebt.

9. Spreek geen kwaad over anderen, ze zijn kostbaar in Mijn ogen

10. Wees tevreden met wat je hebt en wees niet jaloers op een ander. 


dinsdag 20 oktober 2015

Niet het werk van mensenhanden

Gisteren schreef ik het al in mijn blog, doelen, dat ik even stil ging staan bij het behalen van mijn doelen, om te kijken waarom ik ze wil doen, en vooral eigenlijk hoe ik het doe.
Ik merk al een tijdje dat er dingen zijn die mij leiden, eigenlijk zelfs ook wel beïnvloeden, onderweg naar mijn doel.
Zo graag wil ik mijn studie goed afronden op een goede manier.
Ook wil ik heel graag schrijven op mijn blog, dingen delen, die God mij ingeeft, die ik met Hem heb mogen leren.
Ik begon er open mee.
Met allebei.

Maar nu moet ik iets bekennen:

Ik merk dat ik erg bezig ben met mijn prestaties te meten, daarnaast hebben die prestatie invloed op hoe ik mij voel.

Dat is iets wat ik niet wil!
Het zijn niet mijn prestaties die mij iets maken, mijn hoofd weet dat wel.
Toch wil ik mij daarvan bewust blijven.
Niet alleen als ik slecht presteer, maar ook, of juist, als mijn prestaties goed zijn.
Ik ben iets doordat God van mij houd, ruimte heeft gevonden in mijn leven om tot mijn hart door te dringen.
Het is niet mijn prestatie.
Dankbaar ben ik dat ik zoveel mag, dat ik zoveel kan, maar alles is door Hem!
Ik wil alle eer terug leggen bij Hem die mij de gaven heeft gegeven om de prestaties te halen die ik tot nu toe behaal.


Opwekking 456

Niet de kracht van wapenen
Niet het werk van mensenhanden
Onze kracht, is de Naam van de Heer!

Door de Naam van Jezus 
worden wij gered
Hij hoort uit de Hemel
antwoordt elk gebed.

Niet de kracht van wapenen
Niet het werk van mensenhanden
Onze kracht, is de Naam van de Heer!

Door het bloed van Jezus
Wast de Heer ons schoon
Hef nu Zijn banier op
juichend voor Gods troon!

Niet de kracht van wapenen
Niet het werk van mensenhanden
Onze kracht, is de Naam van de Heer!

maandag 19 oktober 2015

Doelen

Eerlijk gezegd merk ik dat ik ze nodig heb.
Ze geven mij een motivatie en doorzetting, het is zo heerlijk om ergens voor te gaan!
Als ik dan onderweg de vorderingen zie, die ik maak, richting mijn gestelde doel, dan voel ik mij krachtig en energiek.
Toch wil ik even stilhouden, midden op mijn weg richting mijn doel.

Waarom wil ik dat doel bereiken?
Is dat om gezien te worden, om goed gevonden te worden?
Wil ik mezelf bewijzen?

Gods doel


Daar gaat het om, welk doel heeft God met mij.
Kan ik tot mijn doel komen, tot mijn werkelijke bestemming, als ik alleen blijf focussen op mijn doelen?
Dat is een vraag die mij bezig houd!
Ik heb God leren kennen in een groeiende relatie, die begon als vriend, een hele bijzondere liefdevolle band, in een tijd van liefdeloosheid.
Hij werd mijn Vader, die mij bij alles bij stond, mij steunde, mij droeg, mij de weg wees als ik het niet meer zag.
Het vertrouwen groeide, de relatie groeide, bijzonder hoe ook mijn beeld verschuift.
Nu is Hij voor mij, de Almachtige, de Koning, gelukkig ook nog steeds mijn Redder.
De Vaste Rots, die niet veranderd, die niet wankelt en niet sluimert!
Wat is Zijn doel met mij?
Zijn doel met mij daar wil ik voor gaan.
Want ik weet, als ik in Zijn doel aan de slag mag gaan, dan kan ik doen waar ik werkelijk voor gemaakt ben.
Het zal niet zonder slag of stoot zijn, of gaan, maar het zal goed zijn!
Ik hoorde hierover een mooi stukje wat ik wil delen met jullie:


Want wanneer geniet je als vader het meest?
Als je jouw kindjes ziet spelen in een speeltuin, de blije frisse gezichtjes.
De vrolijke lach, het ontdekken, falen en opnieuw proberen.
Je Vader in de Hemel geniet ook als jij in jouw speeltuin komt, Zijn plan met jouw.
Het doel van jou bestaan!


Vader kom tot Uw doel met een ieder van ons!



zondag 18 oktober 2015

Gezinsavond 4: het schaapje dat verloren was


Vanavond gingen we weer met elkaar aan de slag rondom de Bijbel.

Het weekend hiervoor hadden ze met opa gewerkt over de Emmaüsgangers.
Op weg met Jezus zonder te zien wie Hij is.
Pas bij het breken van het brood gingen hun ogen open.
De opdracht was: hoe goed zie jij?
Zoek de verschillen.
We praten hier nog kort over, daarna gaan we aan de slag met een heel ander verhaal:


Een herder had 100 schaapjes.
Op een dag verloor de Herder er 1 uit het oog.
Het raakte hierdoor de Herder kwijt.
Maar niet alleen de Herder maar ook zijn andere schapen vriendjes.
Bang en alleen ging hij schuilen tussen de struiken.

De Herder kwam aan bij Zijn stal.
Daar telde Hij Zijn schapen.
99 Waren het er nog maar.
Hij was er 1 kwijtgeraakt.
En Hij wist ook precies welk schaapje dit was.
De andere schapen waren veilig dus Hij ging direct zoeken.
Waar was Zijn schaapje gebleven?

Het schaapje is al een tijdje alleen.
Veel mensen liepen er voorbij.
Maar niemand die echt van hem houd zoals de Herder.
Allemaal mooie dingen zijn er te zien maar het is niet zo fijn als zijn bij zijn schapen vriendjes.
Er was niemand die hem echt kon.
Maar wacht daar kwamen voetstappen.
Dat was...

De Herder had allang gezocht toen Hij een pluizig bolletje tussen de struiken zag liggen.
Hij wist, dit is mijn verloren schaapje!
Dat maakte Hem zo blij.
Hij rende ernaar toe en drukte het schaapje aan Zijn hart.
In Zijn armen bracht Hij dit schaapje veilig terug in de veilige stal.

Zo is het ook met onze Vader in de Hemel.
Hij wil niet 1 van Zijn schapen kwijt raken!
Mattheus 18:14 (Bijbel in Gewone Taal)

Hiermee maakte we een leuke pennenbak.
Een herder met schaapjes en 1 op Zijn schouders.
Met een staf waarop staat:

Wees niet bang jij hoort bij Mij!






zaterdag 17 oktober 2015

Muren in ons leven


Zijn er in jou hart nog muren?
Plekjes waar niemand mag kijken?
Net zoals in Berlijn, waar ik afgelopen week langs de resten van de Berlijnse muur liep,  misschien een stukje niemandsland waar, mocht er toch iemand zich daar bevinden, je mensen om de oren schiet? 

Die muur kan ervoor zorgen dat je een mooi stuk van je hart niet toegankelijk maakt.

De muur en het niemandsland in Berlijn hebben aan zeker 138 mensen het leven gekost.
Een muur, een ongekozen grens kan veel schade brengen.
Waarom lijkt het toch zo veilig?

Een muur in je hart, in je gevoel kan een gezonde doorstroming belemmeren.
Het kan ervoor zorgen dat er een stuk van je leven of je hart kapot gaat.
De muren die ik had, wat hebben die mij pijn gedaan en wat maakte ze mij eenzaam.
Een muur belemmerd vrij leven!
Het geeft een staat van alertheid.
Constant waakzaam zijn!

Pas als je duidelijk hebt waarom de muur er kwam kan je het proces in naar een vrij leven.
We mogen vrij zijn!

Durf jij vrij te zijn?
Herken je muren in je leven, in je hart?
Durf ze onder ogen te komen en kijk maar eens over de rand van die muur!
Dan zal je zien dat er een wereld voor jezelf open gaat.
Die muur, het werd je eigen gevangenis, je eigen grens.
Ook dat stuk waar jij je voor schaamt, wat nog pijn doet, waar je niet wilt dat andere toegang hebben, het hoort bij jou.
Accepteer het land, het gebied achter je muur!










donderdag 15 oktober 2015

Geef het leven jouw kleur


Ik heb in mijn leven vaak het gevoel gehad dat ik anders was, dat ik mij niet herkende in de mensen om mij heen.
Nu ben ik iemand die snel de schuld bij mezelf neerleg.
Daarnaast heb ik mij jaren aangepast aan anderen en verwachtingen van anderen willen bevredigen.
Hierdoor raakte ik mijn eigen kleur kwijt.
Voelde het alsof ik gevangen zat in een wereld waarin ik niet mezelf kon zijn!
Toen ik vrij kwam van die wereld, door een crisis in mijn leven, kreeg ik ruimte.

Ruimte om opnieuw te kiezen welke kleur ik wilde zijn.

De kleur van anderen, om erbij te horen, niet op te vallen, te voldoen aan de verwachtingen?
Nee!
Ik koos iets anders.
Iets waarvoor ik nog steeds onwijs dankbaar ben.
Dat ik die keus kon maken.
Er was voor mij een nieuwe kans.

Ik geef de samenleving een beetje mee van mijn kleur, inplaats van dat ik de kleur van de samenleving aanneem.
Kleur je mee?




woensdag 14 oktober 2015

Klagen?

Daar las ik over vanmiddag, ik had wat tijd om te lezen en las een krantenbericht bij iemand op facebook sprong in de aandacht.
Het krantenartikel was eigenlijk opmerkelijk voor mij.

Het viel namelijk Nederlanders (!) op dat de vluchtelingen klagen.
Iets wat mij niet zo heel vreemd lijkt, zelf zou ik ook niet de positiefst ingestelde zijn in die situatie, ben ik bang.
Als ik mezelf onder de loep neem dan moet ik zeggen, ik kan heel goed klagen.


Pfff wat moeten we ver lopen.
Wat is het koud zeg!

Mijn dit doet pijn en dat is mis en ach ja ga maar door....

Ja dat kan ik heel goed!
Misschien wel herkenbaar voor veel mensen?
Wat ik ervaar dat uit ik, en helaas geld dat ook voor de negatieve dingen die ik ervaar.
En dan opeens.... zijn wij, die als volk bekend staan om het geklaag en ontevredenheid, verbaasd!

Hé syrische vluchtelingen klagen ook.

Maar ho even, dat kan niet!
Ze zitten wel in tenten die verwarmd zijn, ze krijgen truien en we zijn bezig om winterjassen voor hen te verzamelen.
Nee ze moeten blij zijn, ze zijn nu toch waar ze wilden zijn?!
Wij betalen voor hen, en wij moeten al met hun samenleven, ze horen hier helemaal niet en als het hier zo erg is, nou dan gaan ze toch terug!
Uhm terug naar wat?

Een land waar geen normaal leven mogelijk is!
Wat verscheurd word door de burgeroorlog die maar niet stopt, waarvan ik weleens denk, het stopt pas als er geen mensen meer over zijn.
Vinden wij, en dan zeker christenen, dat er mensen zijn die daar terug naar toe moeten?

Waarom?

 

Waarom kunnen wij niet heel blij zijn dat er mensen zijn die dat afschuwelijke land overleeft hebben.
Ik hoop, dat die mensen die daaruit bevrijd zijn, hun hart kunnen bevrijden van al die verschrikkelijke dingen die ze hebben meegemaakt.
En ja, ik weet echt wel hoor, dat er mensen mee komen die niet in deze groep vallen.
Dat er profiteurs zijn, die op de ellende van deze mensen willen mee liften.
Ook weet ik heus dat er mensen zijn die landen binnen komen met hele slechte bedoelingen nu we bereid zijn vluchtelingen humaan op te vangen en daar vastomlijnde ideeën over zijn.
Maar dan zeg ik, nou en!

Ieder mens wat gered is van die vreselijke oorlog is dat meer dan waard!

Gisteren schreef ik over de ware bron van angst.
Dat zijn niet de vluchtelingen of de mogelijke IS strijders die ons land binnen komen.
Nee, de ware bron van angst is een overwonnen gevallen engel die mensen mee wil nemen in zijn totale afgang en dat doet door leugens.
Maar hij is allang overwonnen.
Ken je aanvoerder en je hoeft geen enkele tegenstander te vrezen.
Want de Aanvoerder die ik heb, die heeft alles overwonnen!
Welke vijand je aankijkt, ook deze overwonnen vijand, je hoeft niet bang te zijn.
Angst is niet een goede bron om uit te handelen.
Deze Aanvoerder geeft rust, geeft vrede en onvoorwaardelijke liefde.
Niet een liefde die zegt: ik heb jou lief als.....
Nee een liefde die zegt: Ik heb jou lief wat je ook doet, wie je ook bent.

Waarom klagen wij Nederlanders dat de vluchtelingen klagen.
Is er een reden waarom ze dat niet zouden mogen?
En wij wel?!

Of is het soms zo dat we het toch wel moeilijk vinden om te delen, vinden we stiekem dat we te weinig hebben om daar ook nog meer mensen van mee te laten leven?
Vinden we dat Nederland nog te kort uit de crisis is om deze mensen op te vangen?
Zijn we soms bang zelf tekort te komen?

Dan wil ik iets delen met jullie.
Wees niet bang, want als je deelt, dat wat jij bezit breekt en schenkt aan anderen, dan kan dat kleine beetje genoeg zijn voor alle mensen.
Nederland, het is niet van ons!
De aarde, het is niet van de mensen.

Het is voor de mensen!


Ooit waren er maar 2 vissen en 5 broden.
De discipelen, die vonden het ook te weinig voor die grote menigte mensen!
Jezus niet, Hij zag van boven af naar dit voedsel probleem.
Hij had vertrouwen, geen angst, geen veroordeling, geen kritiek.
Alleen vertrouwen!
5000 Mensen, ze gingen zitten in het gras en wachten af.
Wisten zij of er voldoende was?
Jezus nam het brood, nadat Hij gedankt had brak Hij het brood en liet Hij het de discipelen uitdelen.
Zo deed Hij ook met de twee visjes.
Er werd uitgedeeld, zoveel als de mensen wilden.
En daarna?

Werd wat over was verzameld.
Die 2 vissen en 5 broden waren voldoende voor 5000 mensen en er was nog over?
Er was zelfs nog over!

Dit minste eten, dat wat ondergewaardeerd word, God kan het zegenen en het kan uiteindelijk het meeste, het beste worden.
Ga ermee naar Hem, klaag niet omdat het maar gering is, geloof dat er een God is die het onmogelijke mogelijk maakt.
Dat waarvan wij denken dat het te weinig is, kan weleens precies genoeg zijn.
De grote van de nood, en dat kleine wat wij als mens kunnen doen, zijn geen verhindering voor God.
Als wij denken hoe kunnen wij voor al die mensen zorgen?
Dan kan God weleens zeggen, stop.
Dat doe Ik!
Wij hoeven het niet te doen.
Hij zorgt voor de mensen, laten wij alsjeblieft eens minder ingrijpen, meer doen samen met God inplaats van zelf aan de slag te gaan.
Ga naar Hem en:


Vertrouw!



dinsdag 13 oktober 2015

Bron van angst

Er speelt zoveel onder de mensen, zoveel emoties worden omhoog gebracht.
Wie geven we de schuld?

De vluchtelingen


Maar zijn zij wel de reden van je angst?
Of zijn ze net als jij slachtoffer van angst?
Het is zo heerlijk te weten dat de Bijbel vol staat met bemoedigingen, met teksten waaruit blijkt dat je niet bang hoeft te zijn!
Voor elke nieuwe dag kan je er weer een tekst vinden.
Vrees niet, wees niet bezorgd dat is wat je Vader in Zijn woord telkens weer tegen je zegt.

Vluchtelingen het zijn gewone mensen.
Op zoek naar een veilige plaats om te leven.
Ja sommige zijn gevaarlijk, maar zijn mensen die niet vluchten dat vaak ook niet?
Wie is de schuld nu werkelijk van angsten?

Er is er één die het heerlijk vind om mensen negatieve gevoelens te geven.
Die voed gedachten in het hoofd die gedeeltelijk waar zijn, maar toch nooit helemaal!
Geweldig vind hij het als wij die gedachten voeden, of gaan laten leven buiten ons hoofd.
Het is zijn doel om met die gedachten aan te zetten tot handelen.
Want wat wil hij bereiken?

Vernietiging!

Wie is de werkelijke schuld van angst?
Door wie is al die ellende in de wereld?
Ligt ons lot, ons leven in handen van IS?
Of misschien van de vluchtelingen?
Of van iets anders dat je hier op aarde kan vinden?

Heerlijk te weten, dat ondanks alle ellende in de wereld, die wereld en ik, in handen van de Vader zijn.
Bij God loopt het nooit uit de hand.
Ik geloof dat God niet wil dat ik bang ben, dat ik met al mijn angst bij Hem mag komen, dat ik het los mag laten bij Hem en dat Hij voor mij zorgt!

Waarom?

Niet omdat ik zo goed ben, maar omdat Hij, wie ik dan ook ben, wat ik dan ook doe, van mij houd.
Hij houd ook van jou!
Wat je bij Hem mag vinden, dat is iets wat de wereld niet kan geven.
Maar als je het gevonden hebt, dan straalt het, dan is er geen woord nodig, dan valt het op.
Het geeft rust, ontspannenheid in een wereld die gespannen is.

Tegen de wereld in


Elke keer opnieuw mag je kiezen, kies je voor de wereld, de gedachten en het handelen van de wereld?
Of kies jij voor de Weg, de Waarheid en het Leven?

Heb God lief boven alles en je naaste als jezelf!
Want weet je, jou naaste, of dat nu een vluchteling is of zelfs iemand van IS, is ook een schepsel van God.
Met net als jij, telkens een mogelijkheid het goede te kiezen.
Is dat makkelijk?
Nee, want het gaat recht tegen de wereld in!
Die roept op tot afstand, tot veroordeling, tot angst en haat.

Wie brengt onze wereld tot nu toe in deze situatie?
Een situatie van onrust, angst, haat en woede.
Dat is niet door de vluchtelingen, toch?
Zolang we niet de juiste de schuld geven, zolang we niet zien wie er achter onze gevoelens zit, kunnen we ze ook niet overwinnen.

Maar met mijn God spring ik over muren, de muren die de wereld creëert.
God houd van mij, God houd van jou, God houd van de vluchteling.

We hebben allemaal net zoveel genade nodig!
Allemaal verdienen we Zijn liefde niet.
Wat is Zijn genade een kostbaar geschenk!
Ik ben Hem zo dankbaar....

Dan lees ik Mattheus 25 op een manier die veel dieper binnenkomt, ik wil het met jullie delen:


34 Dan zal de Koning zeggen tegen hen die aan Zijn rechterhand zijn: Kom, gezegenden van Mijn Vader, beërf het Koninkrijk dat voor u bestemd is vanaf de grondlegging van de wereld.

 35 Want Ik had honger en u hebt Mij te eten gegeven; Ik had dorst en u hebt Mij te drinken gegeven; Ik was een vreemdeling en u hebt Mij gastvrij onthaald.

36 Ik was naakt en u hebt Mij gekleed; Ik ben ziek geweest en u hebt Mij bezocht; Ik was in de gevangenis en u bent bij Mij gekomen.

37 Dan zullen de rechtvaardigen Hem antwoorden: Heere, wanneer hebben wij U hongerig gezien en te eten gegeven? Of dorstig en te drinken gegeven?

38 Wanneer hebben wij U als een vreemdeling gezien en gastvrij onthaald, of naakt en hebben U gekleed?

39 Wanneer hebben wij U ziek gezien of in de gevangenis en zijn bij U gekomen?


40 En de Koning zal hun antwoorden: Voorwaar, Ik zeg u: voor zover u dit voor een van deze geringste broeders van Mij gedaan hebt, hebt u dat voor Mij gedaan.

maandag 12 oktober 2015

Wandelen door Berlijn

Gisteren heerlijk door Berlijn gewandeld, wat is de stad mooi in Oktober!
Alle kleuren maken het een waar feest om hier te zijn.
Loop met ons mee door deze prachtige stad.
En enjoy the sunshine!







Een super mooie herdenkingskerk voor Wilhelm I prins van de Pruisen. Deze kerk is zwaar beschadigt geraakt in de Tweede Wereld Oorlog. Door een geallieerd bombardement vloog de kerk in brand en alleen de westelijke toren is behouden gebleven. Alleen dit gedeelte van de herdenkingskerk is al enorm mooi. Kan je niet voorstellen hoe bijzonder mooi deze kerk hiervoor was. De kerk is altijd bewaard gebleven, wat er dan nog over is, als aanklacht tegen de oorlog. Het is een internationaal symbool voor verzoening.





Midden in een schitterend park stond dit standbeeld ook van Wilhelm I 


We verlieten het park de Tiergarten en gingen het museum en cultuur gedeelte in.






De staatskerk van Berlijn kwamen we langs, om daarna door te lopen richting de Brandenburger Tor en de Reichstagsgebaüde.


Dit poppetje zagen we staan, normaal is dit bij het voetgangers stoplicht als je mag oversteken. Zo grappig om hem hier te zien als beeld.




De enige overgebleven poort, de Brandenburger Tor, van Duitsland ter herinnering aan de bezetting van de Republiek der zeven verenigde Nederlanden in 1787



 

Het reichstagsgebaüde hier willen we van de week nog in, er stond zo'n enorme rij. 



Bij het holocaust monument, het was heel apart om tussen de blokken te lopen, we kregen hier echt een 'verloren' gevoel. Enorm bijzonder gemaakt, als je er voor staat snap je niet waar de mensen blijven, maar de blokken wisselen van hoogte en de vloer ook. Indrukwekkend, zoveel blokken, niet te tellen.








zondag 11 oktober 2015

Milieu en stickers

Daar gingen we gisteren op pad.
We wilden eigenlijk om 8 uur gaan rijden dat werd toch kwart voor 9 uur.
Heerlijk op ons gemak alles gedaan.

Mijn vriend wilde wel de hele reis rijden en ik vond het heerlijk.
In Duitsland zijn we naar verschillende tankstations gereden om te vragen naar een milieu sticker.
Ons hotel stond namelijk in een zone waar je zonder sticker niet mag rijden.

Waar we ook vroegen nergens te krijgen.
We wisten dat we bij de Adac moesten zijn maar die zagen we maar niet.
Heerlijk doorgereden en genoten van de prachtige omgeving waar we doorheen reden.

We lieten de sticker los.
Zouden voor Berlijn een afslag nemen en het dan nog proberen, lukt het niet dan is het pech en parkeren we buiten de milieu zone.

Daar was de laatste afslag.
Ja helemaal blij, er was een Adac.
Het was gister zaterdag, wij er naar toe.
Op samsdag geschlossen um 16.00.
Daar stonden wij om 16.18.
Ons plan B ging in en we zijn gewoon door gereden.
Wat geen probleem was.
Ons hotel stond bij de grens van de milieu zone.
We hebben even de auto bij het hotel geparkeerd om in te checken en de bagage in de kamer te zetten.
Daarna hebben we de auto buiten de zone geparkeerd en zijn we heerlijk gaan eten.

Wat overigens echt heerlijk is hier!!
Wij genieten!




vrijdag 9 oktober 2015

Herdenken

Vandaag vierde wij de verjaardag van mijn zoon.
Negen jaar alweer!
We hadden een heerlijk feest voor hem.
Dit herdenken bracht mij bij het herdenken waar God Zijn volk toe opriep.


Herdenk


Vergeet niet wat God gedaan heeft in je leven!
Herdenk op vaste tijden dat God je bevrijd heeft.
Als ik aan bedenk wat God heeft gedaan in mij, door mij, met mij, dan word ik stil.

Beeld


Op Bidden en Vasten 2014 kreeg ik van Jan van de Vis een mooi beeld door.
Als ik nu ga herdenken dan zie ik dat beeld bevestigd.
Ik kreeg mee dat hij de hele nacht wakker had gelegen om alle narigheid in mijn leven.
Uiteindelijk vond hij rust doordat hij het beeld door kreeg van een grote klaproos en twee kleine klaprozen.
Ze kregen een storm over zich heen.
Steeds zwaarder werd het voor de klaprozen.
Maar uiteindelijk ging de storm voorbij.
Daar stonden de klaprozen en ze straalden!

Die stormen ik heb ze gevoeld, en vaak waait het nog.
Maar meer en meer durf ik ook te zien: wij drietjes, wij staan er nog!
De klaproos kan groeien op plaatsen waar geen groei verwacht kan worden.
Het is tekenend voor mij, ik moest leven op plaatsen waar echt leven onmogelijk gemaakt werd.
Ik herken mij in het beeld dat Jan mij vertelde.
Zo bijzonder!
Herdenk wat Hij in je leven heeft gedaan.
Het is enkel door Hem dat ik er nog ben, dat ik er nog sta, en hoe ik er nog sta.

Aan Hem alle eer, alle lof, want Hij regeert!


donderdag 8 oktober 2015

Gebrokenheid in mijn leven

Het thema van de bloghop van Oktober is bedacht door de schrijver/fotograaf van God in de stilte.
Zelf had hij er al een mooie inleiding over geschreven, en ik kan er wel wat mee.
In mijn leven heb ik, hoe jong ik ook ben, al heel wat van gebrokenheid ervaren.

Mijn jeugd


Ik groeide op in een klein dorpje, Nieuw-Beijerland, in de Hoeksche Waard, voor vele waarschijnlijk onbekend.
Daar had ik het altijd erg naar mijn zin met de buurkinderen, vriendjes en vriendinnetjes en de leuke speeltuin in de buurt.

Tot mijn moeder ziek werd, daardoor veranderde er veel in mijn leven.
Ik was 9 jaar toen mijn moeder de diagnose, Manisch Depressief kreeg.
We gingen eerst naar opa en oma, daar werden we opgevangen, maar al snel gingen we naar mijn oom en tante.
Toen we weer naar huis gingen had ik het idee, dan zal alles weer normaal zijn.
Maar helaas merkte ik in mijn leven dat het niet meer 'normaal' werd.
Dit was het nieuwe normaal voor ons gezin geworden.
Mama was ziek, daar had ze niet voor gekozen, maar daar had ze wel last van.
We merkte dat als één iemand in het gezin ziek is, het hele gezin 'ziek' word.
Ons gezin was anders, mama was anders, ik werd anders.



In 1998 zat ik in mijn examenjaar, ik moest voor koken een praktijkexamen doen.
Mijn ouders zouden komen eten, helaas kon dat niet doorgaan.
Mama had net ontdekt een week voor mijn examen dat ze borstkanker had, en de dag dat ik examen deed werd ze geopereerd.
Ik logeerde bij mijn allerbeste vriendin.
Het hakte er best in, mama nog een ziekte.

Volwassen worden


In 2005 trouwde ik met de jongen waarmee ik al vanaf mijn 15de een relatie had.
Ik was 18 en door alles wat ik thuis had meegemaakt, was ik eigenlijk volkomen kwijt wie ik was.
Daar was ik nog nooit mee bezig geweest.
Wat kan ik?
Wie ben ik?
Wat wil ik?
En wat voor invloed hebben mijn keuzes op mijn toekomst?

Ik had geen idee!

Echt puber ben ik nooit geweest.
Daarvoor was ik teveel bezig met anderen in mijn omgeving.
Ik wilde het mijn vader en moeder niet moeilijk maken.
Hierdoor was ik constant mijn best aan doen om het zo goed mogelijk te doen.
Als ik liever deed, dan was er thuis vast minder gedoe, zouden mijn vader en moeder vast blijer zijn.
Elke dag zat ik op school, dacht ik: ik moet het nou eindelijk eens goed doen thuis.
Tot de keer dat ik dacht, ik ben gewoon niet lief genoeg van mezelf, ik moet er zoveel moeite voor doen en nog is het te weinig.
Ik ging meer mijn best nog doen.
Niet opvallen, niet storen, niet uitdagen.
Continu hield ik rekening met anderen, paste ik mij aan naar wat mama aan kon of papa aan kon.
Hierdoor raakte ik kwijt wat ik nodig had, wat ik aan kon.

Op mijn 19de kreeg ik een geweldige zoon.
Wat keek ik daar naar uit.
Toch was het best een opschudding in mijn leven.
Nu was ik zelf moeder.
Hoe doe je dat?
Ik zocht hulp want ik had geen idee.
Had veel te verwerken, zat eigenlijk best met mezelf in de knoop!
Op mijn 22ste werd ik zwanger van mijn dochter.
In deze zwangerschap kwam de boodschap:

Mama heeft uitzaaiingen

Het zat op zoveel plaatsen, de boodschap was eigenlijk heel schokkend.
Er werd nog maar een korte tijd van leven voorspeld.
Dit zou heel hard gaan.
Eén week na de geboorte kreeg mama haar eerste chemo weer.
Dat was een moeilijke en zware tijd.
Elke keer was je bezig met, misschien haalt mama het niet.
Mama was heel ziek, we zagen het, maar stonden eigenlijk machteloos.
Waarom zoveel bij haar?

In Januari 2013 kreeg ik te horen dat mijn ex niet met mij verder wilde.
Met deze boodschap moest ik bij mijn ouders aankomen.
Ik belde die donderdag om te vragen of ze thuis waren.
Had geregeld dat de kindjes uit school bij iemand anders waren.
Daar ging ik...

Huilend

Moest ik hiermee naar mijn ouders?
Moest ik deze zorg ook nog bij hun neerleggen?
Huilend vertelde ik het hun.
Ik vond het zo erg, maar eigenlijk niet eens meer voor mezelf.
Weer was ik met anderen bezig.
Ik moest alleen verder met de 2 kindjes.
Dat moest zo goed mogelijk!
Daar ging ik voor, daar vecht ik voor.



Nu als ik terug kijk naar al die gebrokenheid zie ik iets wat erdoor heen straalt.

God


Mama, ze is er nog steeds, ze is nog steeds heel ziek.
Wat heb ik vaak gebeden voor genezing van mijn moeder.
Het onbeantwoorde gebed zorgde ervoor dat ik God bijna opgaf, maar Hij gaf mij niet op.
Ik zal deze blog afsluiten met de tekst die ik kreeg toen ik afscheid nam van God.
De uitzaaiingen die zijn alleen maar op meer plekken gaan zitten.
Maar tegen alle verwachtingen in, is ze bijna 7 jaar verder.
Zo dankbaar dat God bepaald en niet de artsen.
Haar leven ligt niet in de handen van welke arts, maar in de handen van God.
Hij staat erboven!

Met de scheiding dacht ik, ik red het nooit alleen!
Mijn zelfbeeld was zo slecht, ik had overgenomen wat mij geleerd was door mensen uit mijn omgeving:

Ik ben niks
Kan niks
En zal nooit iets worden

Nu bijna 3 jaar verder, alleen, zie ik, ik red het.
Nee niet altijd alleen.
Maar met God zeker!
Daarnaast brengt God telkens zulke mooie mensen op mijn pad.
Mocht ik een fijne kerkelijke gemeente treffen, de overstap daarnaar toe was voor het eerst een stap, voor mezelf dan, een stap richting de mooie dingen die God ook voor mij heeft liggen.
Ik had 3 dagen, nadat ik hoorde dat ik zou gaan scheiden, een baan.
Dat terwijl ik al 6 jaar thuisblijfmoeder was.
Wat was dat bijzonder gegaan.
Ondertussen heb ik ook een hele lieve vriend, iets waar ik helemaal niet mee bezig was.
Wat een bijzonder iets om mee te mogen maken, te genieten.
Daarnaast ben ik nu een opleiding gestart, en dat gaat zo goed!
De eerste 7 lessen ingeleverd en de cijfers daarvoor zijn twee keer een 9 en vijf keer een 9,5.
Ik ben zo blij verrast.


Door alle gebrokenheid, heeft God in mijn leven laten zien wie Hij is.
Dat Hij boven alle gebrokenheid staat.
Hoe anders je leven ook gaat, als je God in je leven betrekt, is er hoop.
Mijn leven is niet makkelijker, maar wel mag ik altijd hoopvol zijn.
Ik heb moeten werken, moeten vechten om mezelf te brengen waar ik ben.
Maar vooral heb ik moeten leren, mezelf te zijn, los te laten, accepteren, God betrekken in alles.
Hoeveel ellende er is, hoeveel pijn ik nog zal ervaren, wat kan mij scheiden van de liefde van Hem?
Ik ben Zijn woorden gaan gebruiken om de waarheid over mezelf te leren.
Wat voorbeelden hiervan kan je vinden bij: Woorden van Waarheid en Leven.
Door Zijn Woord en Zijn werk mocht er een nieuw leven gaan groeien.



De tekst die mij telkens weer bij Hem bracht, waardoor ik stand heb gehouden in alle omstandigheden van mijn leven is:

Laat je niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade, met het goede!
Romeinen 12:21 





(met deze bloghop wil ik meedoen aan de bloghop van Oktober met het thema: gebrokenheid. Wil je ook meedoen? Schrijf dan een blog met het thema: gebrokenheid, plaats deze als reactie op de blog van God in de stilte)

woensdag 7 oktober 2015

Leven in een gebroken wereld

We weten dat de schepping zucht en in barensnood verkeert.
Dat las ik in Romeinen 8:18 en is zo waar, als ik kijk naar wat er allemaal gebeurd op de wereld, de vele mensen die zuchten van alle ellende.
Hebben jullie ook weleens dat gevoel, pff waarom toch al die ellende?
De pijn die veel mensen lijden, het onrecht wat elkaar aangedaan word.
Wanneer stopt dit?
Ja wat eigenlijk?

Dit gebroken leven!


We zijn allemaal aan zinloosheid onderworpen, niet vrijwillig, maar door hem die haar daaraan onderworpen heeft.
We zijn misleid, we zijn verleid, we hebben het kwade in ons zelf gehaald en dat kwaad, dat zit er goed in.
Bij ons allemaal!
Het kwade is in de wereld gekomen, we maken allemaal dingen mee die ons pijn doen.
Wij zijn gebroken, de wereld is gebroken.
Maar we mogen uitzien, verlangen, en hoop houden.

Ooit komt er een dag

Dat de Vader onze tranen wist!

De schepping zal bevrijd worden, met verlangen kijkt de schepping er naar uit, naar het moment dat de kinderen van God geopenbaard worden  zoals Paulus ook schreef in Romeinen 8.
Alles en iedereen kijkt uit naar een einde van de ellende, de pijn en het verdriet.
En als je lijd, in deze gebroken wereld, dan word je verlangen naar dat moment, alleen nog maar sterker.
Maar weet, dat het lijden hier op aarde maar tijdelijk is.
Liever nu lijden en straks genieten in het Koninkrijk van God.
Laat Gods licht schijnen in de barsten en scheuren van je hart.
Soms denk ik, nee Hij zal je niet herstellen, soms gebruikt Hij juist die scheuren en barsten, om goed door naar buiten te kunnen schijnen.
Hij doet geen nieuwe wijn in oude zakken toch?
Niet herstellen, maar vernieuwen.
Hou vol, want de heerlijkheid die ons geopenbaard zal worden is zoveel meer dan dat we lijden zullen.
Ik wil je deze tekst meegeven om te kunnen (over)leven in deze gebroken wereld:




dinsdag 6 oktober 2015

De wil van God

We zeggen het zo makkelijk, dit is wat God wil.
Ik kan nog maar mensen die spraken voor God.
Maar waar deze mensen op gewezen werden was:


Praat je wel echt zoals God wil?



Het is erg belangrijk dat je de waarheid over God verteld.
Lees maar waar het eerder mis ging, want echt er is niets nieuws onder de zon:

Job 42 : 7

Nadat de HEERE deze woorden tot Job gesproken had, gebeurde het dat de HEERE tegen Elifaz, de Temaniet, zei: Mijn toorn is ontbrand tegen u en tegen uw twee vrienden, want u hebt niet juist over Mij gesproken, zoals Mijn dienaar Job.

Niet juist spreken over God, of van God.
Denken dat je weet wat God mensen wil zeggen, of wat Hij wil dat mensen doen.
Het is een vlak waar je risico loopt.
Want Zijn wil, Zijn gedachten zijn voor ons nog steeds niet geheel te meten.

Wie zijn wij dat we denken te begrijpen hoe God werkt, voelt en denkt?

Als je net als Job, naast het horen Hem ook mag zien, dan doet dat veel met je.
Dan valt je eigen dunk een eind naar beneden.
Lees maar hoe de reactie was van Job:

Job 42: 5-6

Alleen door het luisteren met het oor had ik U gehoord, maar nu heeft mijn oog U gezien.
Daarom veracht ik mijzelf en ik heb berouw, op stof en as.

Je leest het zo mooi in de Psalmen.
We moeten leren om te handelen naar Zijn wil.
Gebruik Zijn naam niet zomaar, vaak gebeurd het toch voor eigen doeleinden.
Om ons doel te bekrachtigen zeggen wij zo makkelijk: Dit is wat God wil.
Maar blijf bij de waarheid.
Dat is zo belangrijk!



Psalm 86 vers 6

Leer mij naar Uw wil te handlen,
'k Zal dan in Uw waarheid wandlen;
Neig mijn hart, en voeg het saam,
Tot de vrees van Uwen Naam.
Heer', mijn God, ik zal U loven,
Heffen 't ganse hart naar boven;
'k Zal Uw Naam en majesteit
Eren tot in eeuwigheid.

maandag 5 oktober 2015

Een parel in Gods hand!!

Wat mensen ook van je zeggen.
Of wat je ook van jezelf denkt.
Er is er maar één die de waarheid over jou weet.
En weet je wat Hij van jou zegt:


Weet je, dat de vader je kent?
Weet je, dat je van waarde bent?
Weet je, dat je een parel bent?
Een parel in Gods hand,
Een parel in Gods hand.


Als je dat echt beseft dan zal je anders in het leven staan.
Weet dan dat bij alles wat mensen over je zeggen je mag denken:

Vind God dat ook?

Want uiteindelijk is dat het allerbelangrijkste!
Hoe ziet Hij jou...

Niet als waardeloos.
Ook ziet Hij jou niet als foutje of liefdeloos.
Hij vind je niet dom of onredelijk
Hij vind je niet raar of lelijk.
Weet hoe Hij jou ziet:

Weet je, dat de vader je kent?
Weet je, dat je van waarde bent?
Weet je, dat je een parel bent?
Een parel in Gods hand,
Een parel in Gods hand.

Jij bent zo uitzonderlijk wonder.
God is zo blij dat jij er bent en Zijn handen zullen je beschermen.
Zijn liefde is er, altijd!
Jij, jij bent zoveel waard.


Je bent een parel!



zondag 4 oktober 2015

Gezinsavond 3: Gods weg gaan ook als er geen weg lijkt

Afgelopen twee gezinsavonden ging het over Gods weg gaan.
Nu wil ik daar weer een ander onderdeel van bekijken samen met de kindjes.






We hebben gelezen uit Exodus 14, God stuurde Israël een andere weg, Hij waarschuwde Mozes al dat Egypte achter hen aan zal komen maar dat Hij hen zal laten winnen.
Dat Israël bang werd en smeekte tot God!
Er was geen weg, voor was de zee, opzij waren de bergen en achter hen waren de Egyptenaren.
Ze konden alleen  naar boven en dat deden ze.

Ondertussen gingen ze ook naar hun leider.
De zorgen, de angst, het bracht een boosheid en een klagen over hen.
Herken je dat?
Ik wel, als het tegen zit dan zoek ik mensen om even mijn hart uit te storten.
Niet altijd meen ik alles wat ik zeg, maar ik voel het op dat moment wel (gevoel kan je zo misleiden).
Als ik dan mijn hart uitgestort heb en ik denk na over wat ik allemaal zei, denk ik:

Hoe durfde ik dat te denken?
Hoe durfde ik dat te zeggen?

Zo ging het ook bij de Israëlieten, ze zeiden tegen Mozes:

Waarom heb je ons uit Egypte gehaald?
Om te laten sterven in de woestijn?
We hadden beter in Egypte kunnen blijven als slaaf, daar kunnen sterven!

Angst maakte hen onredelijk.
Het zorgde ervoor dat ze verlamde en geen weg meer zagen.
Ja ze kenden God wel, maar ze hadden nog geen Bijbel zoals wij.
En wij, met Gods Woorden hebben nog moeite om niet te mopperen, om open te blijven staan voor Gods mogelijkheden ook al zien wij allemaal onbegaanbare wegen.

Daar stonden ze.
De oplossing van de Israëlieten?
Naar Mozes hun leider.
Wat deed Mozes?
Hij ging bidden tot God.
Ook hij koos de weg omhoog!
De enige weg die er altijd is, hoe moeilijk je het ook hebt, naar boven is de weg vrij.

God zei: Mozes waarom bid je?

Ja God had al beloofd dat het Zijn volk zou laten overwinnen om zo de Egyptenaren te laten zien dat Hij God was en met Israël was.
Dus waarom bad hij eigenlijk?
Het was zijn enige weg!
God bevestigde nogmaals Zijn woord, alsof Hij wilde laten merken, luister Mozes, je kan mij vertrouwen.
Mozes kreeg een opdracht.
Hoe zou hij over die opdracht gedacht hebben?
Waarom bidden wij eigenlijk?

Steek je stok boven het water.
Ik zal een pad maken zodat jullie droog naar de overkant kunnen.


Door een stok een pad door de zee?
Nee het was niet de stok, God gebruikte dat voorwerp, maar het was Hij zelf die dat pad maakte.
Waar geen weg was, maakte Hij een pad voor Zijn volk, voor Zijn oogappel.
Ze konden droog naar de overkant.

Ik vroeg de kindjes een paar vragen:
Waar was Israël bang voor?

-Voor de soldaten en paarden van Farao, en ze konden niet verder er was geen weg meer, alleen terug, maar dan zouden ze sterven.

Ben jij weleens bang geweest?

-Ja ze waren weleens bang geweest, van heel verschillende dingen.

Wat deed jij toen?

-Ze gingen bidden, of riepen/kwamen naar mij.

Welke weg had God voor Israël?


Dwars door de zee, terwijl het voor Israël leek alsof dat geen weg was, maakte Hij een pad.

Ik had werkbladen uitgeprint op Bijbel idee wat bij dit onderwerp past.



   
Zo gingen we aan de slag met golven tekenen en een muur van water maken met de golven.
Een pad dwars door die golven heen, naar de andere kant van het water.
Daarboven schreven we heel groot:

God maakt de weg, als wij geen uitweg zien!

Rond het werken schreven de kinderen allemaal kernwoorden uit het verhaal.
Op deze manier hebben ze er goed over kunnen nadenken en hebben we ervan kunnen leren.
Wat mogen wij doen als we geen weg meer zien.
Als er om ons heen alleen maar gevaren dreigen.
De weg naar boven is altijd vrij!
Dat God overal bij is en dingen kan die wij niet eens kunnen bedenken.









Toen we klaar waren zongen we Mirjam's overwinningslied, een lied waar ik sinds afgelopen week elke dag  mee wakker word.

De koning van Egypteland
trok al zijn legers saam
Ons lot was echter in God's hand
Geprezen zij Zijn naam
Zingt de Heer want Hij is hoog verheven
het paard en zijn ruiter stortte Hij in zee
Zingt de Heer want Hij is hoog verheven
het paard en zijn ruiter stortte Hij in zee






zaterdag 3 oktober 2015

Crisis situaties

Iedere crisis heeft een doel.
Het is het moment waarop je door keuzes beter verder kan of de keuze kan maken voor stilstand of zelfs terug val.
Niet iedereen ziet dat er een keuze is tussen deze twee.
Soms is het nodig om tot een crisis te komen.
Vaak komen er crisissen als je altijd een keuze gemaakt hebt die je eigenlijk niet had moeten maken.
Toch is er telkens weer opnieuw de kans om de juiste keuze te maken.
Het is aan ons hoe we met die keuze omgaan.

Keuzes


Het kan zo zwaar voelen als je in een crisis sta.
Probeer eens om te kijken, waardoor kwam je op dit punt?
Wat heb je altijd gekozen dat het hier beland is.
Zie dit als een periode waarin je terug kan kijken, kan bezinnen of dit is wat je wilt.
Het is het moment dat je kan gaan kiezen, ga ik zo verder, of verander ik iets.
Vaak zijn kleine veranderingen, toch uiteindelijk grote stappen.
Je zal namelijk merken als er iets kleins anders gaat, dat alles anders gaat lopen.

Vele crisissen heb ik meegemaakt.
Soms vaker op hetzelfde punt terecht gekomen.
Als ik terug kijk weet ik wat mijn valkuil is, wat overigens mag, het hoort bij mij.
Toch merk ik dat ik telkens op een crisis kom wat betreft deze valkuil.
Wil ik dat, accepteer ik dat dit bij mij hoor?
Of ga ik er iets aan doen door iets anders te gaan doen?

Vragen waar ik lang mee geworsteld heb, ook vooral met de vraag, wil God dat ik er iets mee doe?
Mijn valkuil is:

Mensen over mijn grenzen laten gaan, niet mijn grens bewaken.

Het is iets wat ik ook nooit geleerd heb, dat ik mag zeggen nee, en dat er naar geluisterd werd naar mijn grens.
God laat mij groeien, wil mij laten zien:

De oude ik is voorbij, ik ben nieuw.

Mensen om mij heen moeten er aan wennen, dat ik in de situaties dat ik normaal gesproken mensen over mijn grens liet komen en mezelf achteruit schoof, nu opsta.
Dat ik op die grens ga staan en duidelijk laat merken dat het de grens is.
Mijn grens mag er zijn, ik accepteer de grens van anderen ook!
Ik mag leren, daarom brengt God mij telkens opnieuw op dat punt, het punt waarop ik mag kiezen.
Het is aan mij hoe ik uit de crisis kom en hoe ik opsta.
Hij houd van mij, ook als  ik kies om toch weer de grens te laten overschrijden.
Maar elke keer als het mij lukt om mijn grens te bewaken kan ik die ervaring meenemen.
Kan ik daar aan terug denken bij de volgende crisis.
Weet je nog, toen kon je het ook!





vrijdag 2 oktober 2015

De weg is vrij

Ik merk dat ik mij zo zorgen kan maken om onbelangrijke dingen.
Juist komen al die dingen door mijn hoofd als ik tijd door wil brengen met God.
De dingen die gebeuren in mijn leven, ik kan het zelf zo vasthouden, ondanks dat ik weet dat ik met zorgen maken niets kan winnen.
Het leid mij af tijdens het bidden, het spookt door mijn hoofd als ik aan het Bijbellezen ben.
Telkens weer moet ik bewust kiezen voor God.
Het negeren en net voeden met een nieuwe gedachten.

Tegenslag

Het probeert op zoveel manieren mijn leven te beïnvloeden.
Alsof het nu ik gelukkig ben niet toe wil laten dat ik blij ben.
Ik wil leren hoe ermee om te gaan.
Dat het mijn leven, mijn gevoel niet beïnvloed.
Wat er ook gebeurd, hoe groot de tegenslag is, er is hoop voor mij.
God houd van mij!
Hij gaf Zijn leven op om mij te redden.
Dat is wat ik telkens nu bedenk.
De waarheid!

Droom


Het lijkt wel alsof God mij hierop voorbereid heeft.
Weken geleden, zondag op maandagnacht, was ik vroeg wakker.
Ik viel later weer in slaap, echt maar 10 minuten geslapen.
En daar was er weer één een droom.
Het zweet brak mij uit.
De droom was zo echt:

Ik zat in de auto en reed, geen idee waar naar toe maar ik had een doel.
Om mij heen reden allemaal mensen die ik kon.
En die maakte allemaal ongelukken, ze deden zo gevaarlijk.
Het leek wel alsof ze het leuk vonden.
Ik wilde het niet, ik wilde niet botsen.
Voorzichtig reed ik verder, mijn weg bleef schoon.
Ze raakten mij niet, toch was ik er zo mee bezig dat het misschien mij zou raken.
Het maakte mij bang.
De mensen om mij heen die ik kon, die riepen mij, ze zwaaiden naar mij, ik deed mijn raam open en riep:

Het is niet mijn schuld, ik kan er niets aan doen!!

En ik, ik reed gewoon verder...........

Ik mag de angst dat het mij raakt loslaten.
Mijn weg blijft berijdbaar, ik mag blijven bewegen richting Hem!
Niet stoppen bij tegenslagen, mijn aandacht daar op leggen.
Doorgaan naar Hem.

Heere,

Ik kom bij U en wil rusten aan Uw voeten
Help mij lieve papa om bij U te leren ont - moeten
Geeft U mij de kracht en het vermogen
Telkens weer te doen wat goed is in Uw ogen
U weet waar ik doorga want U zag Uw Zoon
Maar juist door Zijn vernedering draagt Hij de kroon
Help mij in deze tegenslagen mijn blik op U te slaan
Dank U dat U voor mij een weg door het leven baan
De weg is vrij ik kan bij U komen

Amen





Ook voor jou!

Gebroken
is wat
zo mooi gemaakt
was de zonde brengt
kwaad

kwaad
in hart
en ons handelen
hoe komt het ooit
goed

goed
zoals het
plan ook was
voorbij de nood en
pijn

pijn
een ieder
krijgt er mee
te maken hoe draag
jij

jij
met al
je wonden en
verdriet kan jij nog
verder

verder
of lukt
het niet meer
weet je je mag
erkennen

erkennen
ik kan
dit niet alleen
ooit is er éen
gekomen

gekomen
om te
dragen voor jou
geef je last maar
over

over
want weet
om jou te
redden is Hij toen
gebroken


donderdag 1 oktober 2015

Dat wat gebroken is wil Hij heel maken

God had de aarde zo mooi gemaakt, de maan en sterren, de bomen en dieren en als kroon op de schepping ook de mens.
God gaf de mens de hof van Eden en zei:

Van alle bomen mogen jullie eten maar van de boom van kennis van goed en kwaad, daarvan mag u niet eten.

Waarom zei God dat?
God wist wat er dan zou gaan gebeuren, lees maar waarom Hij dit gebod geeft:

Want op de dag, dat u daarvan eet, zult u sterven.

Adam en Eva, ze lieten zich verleiden, door de leugens van de slang.
De slang waarover we kunnen lezen in het eerste, maar niet te vergeten, ook in het laatste Bijbelboek.
Als je beide Bijbelboeken combineert, kan je veel leren over de slang, welke gedaante hij had, welke gedaante hij kreeg als straf voor het verleiden van Adam en Eva, welke straf hij zal krijgen voor het verleiden van de mensen op de wereld.
Adam en Eva, ze aten van de verboden boom.
Hoe vaak doen wij wat verboden is?
Vanaf toen kregen ze last van schaamte.
Ken je dat gevoel?
Je hoopt dat niemand ooit te weten komt wat je deed.
Adam en Eva ze wilde zich verstoppen voor God.
Maar Hij wist het al.
Dat wat volmaakt gemaakt was, dat was verbroken.
Het volmaakte werd gebroken.

God strafte niet alleen de slang, maar ook de mens.
De vrouw zou moeite kregen in de zwangerschap en met pijn kinderen baren.
Ze zal haar man begeren en hij zal over haar heersen.
De man zou in het zweet zijn inkomen verdienen.
Stof zijn wij en tot stof zullen we wederkeren.

Het eten van een vrucht, het doen van iets kleins wat God verboden heeft, maakt ons al zondaars.
Niet alleen de moordenaar, de overspeler of de dief.
Ook iemand die de kleinste overtreding doet is zondaar.
Het maakt ons duidelijk dat we allemaal schuldig zijn.


God stuurde de mens weg uit de hof van Eden.
Hij zette engelen voor de ingang aan de oostzijde, met vlammende zwaarden.
Om de boom van leven te bewaken.
Waarom?
Door het eten van de vrucht van de boom van kennis van goed en kwaad, was de mens op de hoogte van goed en kwaad.
Eerst kende ze alleen het goede, deden ze alleen het goede.
Er was geen kwaad in hen.
Nu is het kwaad ontstaan.
Op deze dag is de mens geestelijk gestorven.
Dat was ook de waarschuwing waarom er niet van deze vrucht gegeten mocht worden.
Het lichaam leefde door, maar de ziel stierf.
Het hoofd leerde kwaad te zien, de handen leerden kwaad te handelen.

Boom van leven

Het volmaakte werd gebroken.
Om dit goed te maken, te herstellen, zodat niet alle mensen zouden sterven met een dode geest, moest er een brug gemaakt worden waardoor de geest weer kan gaan leven.
Er was een boom nodig.
Jezus daalde neer vanuit de Hemel, als een mens, zonder zonde.
Volmaakt.
Om ons te redden, liet Hij Zijn lichaam sterven.
Hij werd gebroken, zo droeg Hij de straf voor ons.

In de Engelse vertaling staat dit heel mooi:


Galaten 3:13
Christ hath redeemed us from the curse of the law, being made a curse for us: for it is written, Cursed is every one that hangeth on a tree


Christus heeft ons vrijgekocht van de vloek der wet, door voor ons een vloek te worden, want er staat geschreven, Vervloekt is een ieder die aan een boom hangt.
Onze vertaling zet hier het woord hout in plaats van boom.
Het kruis, wat gemaakt is van hout, is doordat Jezus eraan hing een boom van Leven geworden.
Aan het kruis werd onze vloek gedragen.
Dit hout brengt genezing!
Het sterven van Jezus aan het kruis geeft leven voor de geest.
Een eeuwig leven.
Zie in dat je geest dood is, dat je vol kwade dingen zit.
Zodra je daar bewust van bent zal je merken dat je niet goed bent.
Vaak komt daar die schaamte, zoals ook Adam en Eva zich schaamde, de bewustwording, het inzicht in dat wat je misdaan hebt.
Je wilt je verstoppen.
Maar weet je: God roept jou!
Elke dag weer.
Loop maar naar de boom van Leven.
Zie op naar het kruis.
Daar aan de voet van het kruis, kan je het echte leven beginnen.
Je bent er niet als je daar sta, je mag daar starten aan een reis met een hoopvol einde.
Laat Jezus weten dat je Zijn bloed nodig hebt om echt te kunnen leven.
Elke keer opnieuw mag je naar Hem toe.

Hij hing daar omdat Hij jou zo graag red, bevrijd en leven wilt geven!

Nu nog is het leven in een wereld, die gebroken is, maar straks voor eeuwig in Zijn volmaakte hof.
Maar weet:

1 Petrus 4:19
Als je dus moet lijden omdat je leeft zoals God het wil, blijf dan helemaal op Hem vertrouwen. Hij heeft jou gemaakt en laat jou nooit in de steek. En blijf het goede doen.