Doorgaan naar hoofdcontent

Gezinsmoment: de toren van Babel

Het is hier wat met zieken in huis.
De één na de ander word erdoor geraakt.
Vorige week kon het niet doorgaan door mijn dochter, en omdat mijn ogen ontstoken waren.
Afgelopen week werd ik er ook door getroffen, koorts, pijn in mijn hoofd en ruggewervel.
Ik herkende het nog van december vorig jaar.
Toch wilde ik vandaag niet overslaan.
Omdat het goed is, en zo belangrijk is om te delen, te praten over God, Zijn bedoelingen en onze ervaringen.
Vandaag ging het over de toren van Babel.
Wat bijzonder is, want juist afgelopen maandag mocht ik boeken ophalen om te lezen, die heel mooi aansluiten bij dit onderwerp.
De serie van Hemelteken, Hemeldragers en Hemeltoorn.
Ik heb ze in één stuk uitgelezen (wat ik nog meer allemaal gelezen heb kan je vinden via deze klikbare link: gelezen boeken ).

Ik maakte de hele kapla bak leeg op de tafel, pakte de Bijbel en vroeg aan de kinderen, oke als je dit ziet, wat gaan we dan doen?
Geniale antwoord was: bouwen?
Ja inderdaad.
Wij gaan bouwen en het verschil voelen.
Als we samenwerken, of het allemaal zelf moeten doen, wat doet dit met je, dat is een belangrijke vraag.
Het gaat over de toren van Babel!



De stad Babel, het was vooral een stad van trots.
En tegelijk, niet zoveel anders als onze steden.
Steden vol leed achter de voordeur, waar anderen zo min mogelijk van willen zien of weten.
Ieder doet wat hij/zij moet doen, zolang we ons best doen, dan overkomt je niks.
Gebeurd je wat?
Dan is het eigen schuld, dan heb je er vast om gevaagd.
Steden vol mensen die als makke lammen een leider volgen.
Vaak degene die het hardst blaat, of mensen het hardst kan raken.
Babel?
Doen wij daar ook niet aan mee?

Er waren ook mensen die niet in die stad wilde wonen, die de macht en trots van mensen afkeurde en zich afzonderde.
Zij gaven alleen God de macht over hun leven, en alleen Hem gaven ze eer.

Waar wonen wij?
Dat was een vraag die best lastig was.
Want hoe makkelijk gaan we mee, met de dingen die voor de wereld normaal zijn.
Het word als zo normaal neergezet dat het ook steeds minder zichtbaar is of het nu wel of niet goed is.

Wij hadden het verlangen om af te zonderen van deze stad en God de macht en eer in ons leven te geven.
Wel erkende wij dat we heel moeilijk vinden, dat we veel niet begrijpen en dat we dit ook echt niet kunnen of durven zonder God.

Volgende vraag was, wie geven wij de hoogste eer?
Wat is eigenlijk belangrijk voor de mensen in de stad Babel, daar moesten we even naar op zoek.

We kwamen er achter dat ze trots waren, en macht wilde, omdat ze met elkaar waren konden ze veel bereiken daarom voelde ze zich hetzelfde als God.
Ze wilde groot, veel, macht, en pracht en praal.
De keerzijde daarvan is toch dat er mensen verdriet word gedaan, onrecht ligt op de loer, mensen worden gebruikt, gekwetst....
Als we de wereld eer geven dan komt er altijd wel ergens ellende om de hoek.

We willen God de eer geven in ons leven, Hij is meer als welk mens ook, wij Zijn dankbaar dat Jezus wilde sterven voor al onze fouten en voor al onze misstappen en verkeerde keuzes.

Zo kwamen we er achter dat de stad Babel, de wereld, echt wel invloed op ons heeft.
Toch erkende we met z'n drieën dat God veel sterker is.
Dat is een belangrijke kern.

De mensen in Babel gingen namelijk zo samen werken, dat ze veel voor elkaar konden krijgen, niet dat iedereen daar blij van werd, maar waar krachten bundelen kom je verder en bereik je meer.
Het doel?
Die hadden ze heel hoog gelegd.
Helemaal tot aan de Hemel.
Ze wilde op gelijke hoogte komen met God.
Wij gingen samen werken en bouwen.
Allemaal evenveel blokken, omstebuurt neerzetten, en er één toren van maken.
Hoever kwam die toren?




De blokken waren nog niet op en toen zei ik, stop, vanaf nu moeten jullie verder bouwen volgens de volgende manier:

hatieka drie tika vier en hatieka zes.

Ze keken mij aan en snapte mij niet meer.
Ik zei het nog een keer, ze wisten niet meer hoe ze de toren verder moesten bouwen.
Nu kunnen we niet meer samen werken.
Vanaf nu moeten we ons dan maar verspreiden, allemaal onze eigen dorpen bouwen.
We kunnen niet meer met elkaar praten, we snappen elkaar niet meer, dus nu moeten we zelf gaan bouwen.
Dat deden ze goed.
Met de blokken die over waren gingen ze huizen bouwen.




Daarna gingen we even napraten, wat was nu makkelijker?
De toren met elkaar, want er was iemand die bepaalde hoe we verder gingen.
Overigens telkens om de beurt om allemaal te ervaren hoe het is om leiding te geven.
Wat voor gevoel je daardoor krijg.
Waarom was het daarna moeilijker?
Toen moest je het zelf gaan doen en we wisten niet wat handig was.
We hadden ook niet meer zoveel blokken, want we mochten alleen onze eigen blokken gebruiken.



Mijn laatste vraag was:
Wanneer heb je God meer nodig?

Als je elkaar niet zo goed meer kan begrijpen en verstaan.
Daardoor gingen mensen ook op verschillende plekken wonen, en niet meer allemaal bij elkaar.
Het was leuk om zo bezig te zijn!
Even heel wat anders als een geprint werkje.
Merk dat ze bij mij deze afwisseling erg leuk vinden.

Wil je meer gezinsmomenten bekijken?
Dat kan via deze klikbare link: Gezinsmomenten


Reacties

  1. prachtig blogje ik zag u via andere blogster,ik kijk naar om meer te lezen...blessings

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Inderdaad een mooie blog. Wat waardevol om deze momenten met je gezin te hebben!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Bedankt voor jullie reacties!

    Het is heerlijk, sowieso om in de drukte van gezin/werk etc toch echt even een rust moment met elkaar te hebben. Om ook hele mooie gesprekken te kunnen hebben over God en geloven.

    Blij dat ik hiermee begonnen ben. Leuk om jullie reactie te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Goed blogje! En wat zijn die boeken over de oude wereld mooi hè? Ik hoop altijd dat ze er nog meer gaat schrijven!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dank je voor je reactie Jedidja! Ik zat even in de wereld van de boeken inderdaad, zo mooi hoe ze de mensen neer wist te zetten en Bijbelverhalen liet leven. Van mij mogen er ook meer komen!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Redding

Weet jij waar je heen mag met jou problemen?

De haan kraaide
Petrus wist het, hij had 3x verraad gepleegd tegenover Jezus. Tegenover zijn grote vriend. Jezus had hem gewaarschuwd. Voordat de haan zal kraaien zal je mij 3 x verloochenen. Petrus liet Jezus in de kou staan. Toen de haan kraaide wist Petrus hoe laat het was. Hij voelde zich vreselijk bij wat hij had gedaan. Niet veel later zou Jezus aan het kruis sterven, ook voor wat hij had misdaan. Hij kende Jezus, en wist dat Hij van Petrus bleef houden. Hij ging met zijn verdriet en pijn naar God.



Geen uitweg meer
Judas wist het niet, hij had Jezus verraden voor 30 zilverstukken. En nadat Jezus opgepakt was branden de munten in zijn zak. Wat voelde hij zich afschuwelijk. Hij probeerde van het geld af te komen. Probeerde het zelf op te lossen. Hij bracht de munten naar de priesters en de leiders van het volk en zei: ik heb iemand uitgeleverd die onschuldig is. En nu word Hij gedood. De priesters en leiders vonden dat niet hen probleem. En…

Sterke vrouw?!

Vandaag was ik bezig met een Bijbel journaling uitdaging. Deze gaat over vrouwen in de Bijbel. Wat was het een schitterend begin. De eerste uitdaging werd gelegd bij Spreuken 31. Nu kan ik zeggen dat ik dit een schitterend hoofdstuk vind. Maar dat is anders geweest!

Sterk door eigen kracht
Dit hoofdstuk was mij al van jongs af aan bekend. Als kind maakte het nooit zo'n indruk. Totdat ik zelf een huishouden moest gaan runnen. Al snel werd ik ook moeder. Continu was ik bezig vanuit mijn eigen kracht. Dat maakte dat ik mezelf vond falen. Want....ik moest het toch allemaal kunnen!

Ik keek naar andere mensen, vergeleek mezelf.
 Gewogen, gewogen, maar door mezelf te licht bevonden. Elke keer zag ik dat ik het niet haalde, ik redde het niet. Soms verdronk ik er zelfs bijna in. Want ik haalde wel al het hooi op mijn vork. Dit moest ik gewoon kunnen. Als ik nu minder moeilijk deed, minder in mijn hoofd bezig was, maar het gewoon moest gaan doen. Ja dat zou de enige manier zijn. Zo ging ik m…

Gezin om de Bijbel: Vrijheid door vrede

Vrede krijg je niet doordat je omgeving doet wat jij wilt. Vrede ontstaat in hoe jij op je omgeving reageert!
Echte vrede begint diep in ons. Hoe komt iets binnen? Is dat naar, wat doe je daar dan mee? Gisteren op de verjaardag van mijn moeder zaten we een beetje te brainstormen. Wat zullen we doen als we weer een gezinsmoment houden? De paas momenten gehad, nu weer ruimte voor een nieuwe invulling. Mijn moeder kwam op het mooie idee om het dan over bevrijding te doen. Samen met mijn man heb ik zitten zoeken.

Naar een passend Bijbelgedeelte Een verwerkingWat willen we onze kindjes erover vertellen/vragen/leren We vonden op de website, Geloven is leuk, een erg passend werkje! De vredesduif
De Bijbel open
Met elkaar om de tafel was de openingsvraag: Wat is er nodig voor vrijheid? Hieruit kwamen mooie antwoorden:
De Heere GodJezus die stierf voor ons aan het kruisDe Heilige GeestLiefdeVredeZo kwamen de kindjes zelf bij het antwoord met elkaar. Vrede is nodig om vrijheid te hebben. In jezelf,…