Doorgaan naar hoofdcontent

Alleenstaande moeder

Alleen soms vliegt het mij aan.
Voor zoveel dingen sta ik alleen....

Mijn kindjes opvoeden? Dat doe ik alleen.
Mijn huis bijhouden en schoon houden? Dat doe ik alleen.
Mijn financiƫn regelen? Dat doe ik alleen.
Zorgen voor voldoende inkomsten? Dat doe ik alleen.
Keuzes maken. grote aanschaffen doen, zorgen voor de kindjes, zorgen rondom medische zaken, zorgen rondom school dat doe ik eigenlijk praktisch helemaal alleen.

Gelukkig ben ik ondanks dat!



Ik mag twee mooie kindjes over de wegen in dit leven loodsen.
Zo klein als ze zijn, hebben ze al moeilijke paden gezien en flinke heuvels moeten beklimmen.
Als een gids mag ik mee lopen, sturen, opvangen, stimuleren en remmen.
Het is een zegen, echt zeker weten!
Maar alleen, is het ook wel veel.

Niet even over kunnen dragen, altijd alert zijn en ook altijd beschikbaar.
Juist door de moeilijke wegen die de kindjes hebben afgelegd, was dat extra pittig.
Waren er de vragen, de gevoelens, de angsten, de teleurstellingen.
Alles wat je ervaart op een spannende weg, voelde zij ook, alleen waren dit voor hen hele nieuwe dingen.
Konden ze veel dingen nog niet bevatten, en nog steeds een heleboel niet verwoorden.
Te jong om zelf te overzien, te jong om er zelf uit te kunnen komen.
Mijn weg was ook mega zwaar, heel alleen, maar dat was ondergeschikt aan hen.
Zij gingen voor!
Hun weg moest zo stabiel als mogelijk was blijven.
Wat een kracht, wat een energie kostte dat!
Elke dag ging ik naar bed met een kleine overwinning, dat wel.
Dan dacht ik, zo vandaag hebben we gewonnen, we zijn er door gekomen!

We redden het



Alleen moest ik zorg dragen voor een financieel stabiele situatie!
Ook dat werd mijn taak.
Toen mijn ex en ik gingen scheiden had ik geen werk, geen enkele inkomsten.
Dat werd voor mij toen erg belangrijk.
Zo dankbaar was ik dan ook dat ik binnen 3 dagen gewoon aangenomen was en een baan had!
Ik rende mezelf voorbij door de druk die ik voelde om het financieel te redden.
Werken moet nou eenmaal als je geld wilt verdienen en rond wil komen.
Zoveel gezinnen waarbij beide ouders werken en nog niet rond komen.
Ja de angst op dit gebied was dan ook groot.
Zeker met in mijn achterhoofd telkens die ene zin: Jij, jij gaat het toch nooit redden.
Maar nu 3 jaar later kan ik zeggen ik red het.
En de laatste maanden is dat ook volledig alleen.
Nee dat is niet makkelijk!
Maar ook hier kan ik zeggen, we redden het telkens weer.


Stormen



Toch grijpt ondanks alles wat ik alleen moet doen, wat ik alleen red, de angst mij nog vaak naar de keel.
Dan zie ik de donkere wolken aankomen die de storm al komen voorspellen.
Zijn er situaties dat ik een soort klemmend gevoel om mijn keel voel.
Help, hoe komt dit goed?!
Dan stormt het in mij, komt er opeens zoveel van de dingen die ik zo goed geregeld hebt in gevaar.
Ik zie alles wankelen en het lastige is, ik weet dat ik aan mijn zijde er alles aan gedaan heb om vallen te voorkomen.
Wat mij helpt op zulke momenten is om actief dan met mijn probleem aan de slag te gaan.
Mensen in te schakelen, alle dingen regelen, het idee hebben dat ik er 'iets' aan kan doen.
Maar wat is het moeilijk als dat niet kan!
Dat ik niets kan doen met dit gevoel als enkel mijn vertrouwen terug vinden en geduld hebben.
In dit stuk schrijf ik dat ik voor veel zaken alleen sta.
Zo heb ik dat vaak ervaren, dat is nu steeds minder gelukkig, maar ook vandaag vloog dit gevoel mij weer aan.
Ik moet het doen, regelen, bedenken, oplossen, uitzoeken of redden.
Daarbij voel ik mij gelukkig wel gesteund door een flinke achterban aan lieve mensen.

Achterban



Toch is het enige wat ze kunnen, luisteren, en zeggen: Het komt wel goed.
Heb geduld!
Niemand is in de positie om echt mij te kunnen helpen, want ik ben alleenstaande moeder.
Geduld heb ik, en ik weet echt, het komt goed!
God is bij mij en ik heb een steeds sterkere basis.
Zelf ben ik ook echt veranderd, door alle situaties die ik doorstaan heb ben ik ook niet zomaar meer van slag, zie snel oplossingen, heb ik doorzettingsvermogen en een innerlijke kracht opgebouwd.
Ik ben niet meer door elk windje uit mijn koers te krijgen.

Maar ook bij mij, als alleenstaande moeder, gelukkig nu met een lieve vriend en een achterban vol liefde, stormt het nog weleens.
Ook in die stormen is Hij.
Mag ik Hem wakker maken en weten:


Hij is ook machthebber van mijn stormen!


Ik mag weten dat ik niet zelf in gevecht hoef met mijn storm.
Dat ik het aan Hem over mag geven.
Iets wat de discipelen ook mocht leren, juist in hun vakgebied, werden ze overruled door het water.
Het water waar ze zo vaak waren al lang voordat ze Jezus konden.
Nu konden ze de strijd niet aan, en werden ze bang van dat water dat zo vertrouwd was.
In paniek maakte ze Hem wakker en schreeuwden: Meester, kan het U niets schelen dat wij vergaan!
En dan staat er, wat Hij ook voor mij wilt doen in mijn storm:

Hij stond op en riep tegen de wind dat hij stil moest zijn. 
Tegen de golven zei Hij: Kalm wees rustig!


Vlak daarna stelde Jezus de discipelen een vraag:

Waarom waren jullie zo bang?
Hebben jullie nu nog zo weinig vertrouwen in Mij?

Vol ontzag zeiden de discipelen, maar ook ik: Wie is Hij eigenlijk? 
Zelfs de wind en de golven doen wat Hij zegt!


ondergaande zon, aan het strand bij Mimizan.:

Reacties

  1. Ik heb heel veel respect voor jou petrina! Knap dat je zo je best doet voor je Kids en je zo geeft! En ja het lijkt me erg zwaar om al die taken alleen te doen. Gelukkig is God bij jou! En wie weet komt er een dag dat je het zorgen weer samen mag doen! Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank je wel Julia! Met geduld komt alles goed...

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…