Doorgaan naar hoofdcontent

Kwetsbaar

Ik heb afgelopen jaren veel geleerd, één van de dingen die ik geleerd heb is om te praten.
Aan andere mensen vertellen wat er allemaal afspeelt in mijn hoofd.
En dat kan veel zijn!
In het begin vond ik het erg moeilijk om te vertellen waar ik mee zat, wat er in mijn hoofd gebeurde.
Als je het vertel is het niet langer meer van jezelf.
Door het te delen komt er een gesprek over, maar waar ik het meest 'bang' voor was, dan werd het beoordeeld.
En het oordeel over mezelf was ronduit slecht, er zat heus niemand op mijn gedachten te wachten.
Dat gevoel moest ik doorbreken.
Juist toch mijn gedachten uitspreken, door die angst heen gaan, en daardoor bewijzen dat wat ik dacht totaal niet klopte!

Nu gaat dit eigenlijk heel goed.
Ik heb mensen gevonden waarmee ik hele persoonlijke dingen kan delen.
Met vallen en opstaan heb ik hierin geleerd.
Dankbaar mag ik vooral zijn dat ik mensen heb waarbij delen veilig is.
Die mij niet veroordelen, die mij niet anders zien en als dat wel een ander beeld gaf, dan alleen waardevoller!
Ook op mijn blog durf ik te delen over wat er in  mijn hoofd zit op bepaalde gebieden.
Dat geeft ook echt mijn groei hierin aan!
Maar wat ik merk als ik dingen bespreek met anderen is dat mensen willen helpen.

Alleen overleven


En met ondersteunende dingen zoals praten over bepaalde zaken, of bij mij zijn als ik iets moeilijk vind, of mij ergens brengen, kan ik goed overweg.
Maar de echte praktische dingen?
Nee dat moet ik toch echt zelf doen.
Althans dat zit in mijn hoofd!
Hiermee belemmer ik uiteindelijk mezelf.
Heel snel heb ik het gevoel dat ik andere mensen tot last ben.
Wat ook niet echt mee helpt om hulp te accepteren.
Maar daarnaast ligt er nog iets kwetsbaars achter....

In mijn leven waren er op belangrijke momenten geen mensen die mij konden helpen.
Dat ik zelf moest zien te overleven!
En als ik mij liet helpen door mensen, waar ik bewust voor koos, dan lieten ze mij zitten.
Op de bergen van zooi die ze achterlieten.
Zelf moest ik het zien op te lossen.
Hun hulp had mij van de wal, niet eens in de sloot, maar in een oceaan gebracht.
In die oceaan durfde ik mij dus wel te laten ondersteunen doormiddel van gesprekken, of door mensen die bij mij waren op de enge momenten.
Als de golven te eng waren, als het water te diep leek.
Maar niemand mocht mij even mee nemen, zodat ik kon rusten van het zwemmen.

Aannemen


Nu ik niet meer in die oceaan ben.
Maar veilig op de kant.
Voel ik dat ik toch wel graag wel de hulp wil kunnen aannemen.
En zelfs een stapje verder daarin wil.
Ik wil er ook van kunnen genieten!
Nee ik zal niet iemand worden die dingen gemakkelijk, lekker lui, door anderen laat doen.
Maar het kan zo mooi zijn bij de dingen die ik moeilijk vind, waarvan iemand is die aanbied het te kunnen doen voor mij, ik dan dankbaar kan zijn en het kan aannemen, zonder schroom!

Zelf mensen helpen vind ik zo fijn!
Heerlijk als ik het voor een ander makkelijker kon maken, vooral ook omdat ik heel goed weet hoe zwaar het kan zijn.
Ik mag anderen ook dat fijne gevoel geven, als ze mij kunnen helpen.
Hoe is dit voor jou?
Kan jij hulp aannemen met dankbaarheid en zonder tegenwerpingen?



Amazing sunset, Algarve, Portugal:


Reacties

Populaire posts van deze blog

Tussen een oud en nieuw gezin!

Tussen oud en nieuw!
Dat is het nieuwe thema van de bloghop. Deze keer mocht Marc Volgers, van de blog Gloriaenkyrie.wordpress.com, het thema bedenken. Afgelopen weken was ik er voortdurend mee bezig. Wat kan ik hierover bijdragen? We leven tussen het oude en het nieuwe. Zoals Marc zelf omschreef, zijn we nog geen volmaakte schepping. Is er nog steeds gebrokenheid en lijden. Maar een oude schepping zijn we ook niet meer. Dit zijn allemaal delen waar ik eigenlijk heel veel over zou kunnen schrijven. Toch kwam er maar niets.

Ik zocht het op de verkeerde plek. Het graven in mezelf, als schrijfster, kan soms wel mooie dingen opleveren. Maar veel vaker heb ik gemerkt, dat de onderwerpen die mij 'opeens' in lijken te vallen kracht bevatten. Vaak loop ik dan al een tijdje tegen  onderwerpen aan in mijn leven. Wanneer ik dit deel doe ik vaak nieuwe inzichten op, vind ik (h)erkenning of mag ik rust ervaren. Het onderwerp waar ik afgelopen periode aan werk, tegen aanloop en in groei wi…

Gevulde kerstdagen

de mens kijkt naar het uiterlijk, maar de HEER kijkt naar het hart.’  Waar is jouw hart deze dagen mee gevuld? Weet je, zelfs wanneer je alle dagen iets hebt, wanneer je met familie eet, van alles onderneemt. Dan nog.... kan het leeg zijn! Wanneer je deze dagen alleen vult met alles wat op aarde is? Dan is het een aardse kerst. Durf jij het te vullen met iets Hemels? 
Dan pas vier je kerst met een Goddelijke inhoud. Hoe klein dat Hemelse nog voor je is, zet je hart er maar voor open. Want 2017 jaar geleden kwam Hij ook zo op de aarde. Klein en kwetsbaar, net zoals het misschien voor jouw nu nog voelt. De wereld had niets voor Hem klaarstaan, ook al had God allang de wereld voorbereid. De Redder kwam, en wanneer wij geen plek hebben in ons leven, dan is Hij er al wel. Hij kwam wel op de aarde, maar nog niet in jouw persoonlijke leven. Dan betekent dit grote geschenk nog niets voor jou. Maar wanneer je ruimte maakt, voor dat kleine en dat kwetsbare, dan mag je weten wat God heeft beloo…

Mijn gelezen boeken in 2017

Wat een heerlijk jaar ligt er achter mij, zeker als ik kijk naar de boeken die ik heb gelezen dit jaar. Het blijft voor mij zo'n rijkdom om heerlijk in een andere wereld te kunnen stappen. Of om inzichten te krijgen doormiddel van zelfhulp of studieboeken. Afgelopen jaar heb ik ontzettend veel gelezen. Studieboeken voor mijn examens, boeken gerelateerd aan mij studie voor mijn essay's, maar ook boeken waar ik zelf voor gekozen heb. Als ik kijk naar mijn gelezen boekenlijst (in google keep), dan valt mij op dat ik veel gelezen heb om te zorgen voor persoonlijke groei. Ook dit jaar zal ik een gedeelte delen van de boeken die ik gelezen heb.




Adem in adem uit - Judith Stoker Een eerlijk boek dat jou als lezer laat zien dat er voor alles een tijd is. Het voelt als thuiskomen. Een boek waar iedereen herkenning in zal vinden. De manier van schrijven zorgt dat het een boek is van vele gezichten. Een lach en een traan verschenen beurtelings op mijn gezicht. Dit was werkelijk een boek da…