Doorgaan naar hoofdcontent

Complimenten

Wat is het fijn om verbonden te zijn met andere mensen.
En telkens weer merk ik, dat is waar we voor gemaakt zijn.
Er te zijn voor de mensen om ons heen.
Iedereen zo anders.
Maar wat zijn er veel pareltjes in mijn omgeving.
Soms, dan zie ik hun schijnsel.
Dwars door alles wat donker is heen.
Wat mooi is dat.
Dat wanneer het voelde dat het donker om mij heen werd, dan kwam er weer iemand bij mij.
En mocht ik meelopen in hun licht.

Ik kan weleens het gevoel hebben dat ik andere tot last ben.
Of dat ik niets terug geef.
Maar komt dat misschien ook niet, omdat ik aan mijn licht gewend ben?
Wat mag ik merken dat wanneer ik naar andere mensen ga, dat ik toch ook schijn.
Als ik nu thuis zou blijven zitten, zonder contact met mensen, zonder te doen wat ik doe?
Dan zou ik dat nooit merken.
Het zijn kleine dingen, voor mij eigenlijk hele gewone dingen.
Maar juist daar kan zoveel waarde inzitten!
Als ik nu kijk, naar de mensen om mij heen.
Dan kan ik wel zeggen:

Ik schijn ook en samen kunnen we zoveel van Zijn licht verspreiden.

Een ieder op een eigen manier.
Maar dat gaat alleen door te doen waar ik mij goed bij voel.
Dingen die bij mij passen.
Juist als je dingen doe, dan word je licht zichtbaar.
Want dan komt het in beweging.
Soms merk je het pas dat iemand licht is, als diegene weg is gegaan.
Als er beweging was.
We wennen aan het beeld wat we zien.
En ik, ik was gewend aan wat ik doe en wie ik ben.
De waarde ging ik pas zien, toen ik stopte met in mezelf te graven.
Zoekend naar wat ik kan en wie ik ben.
Het word zichtbaar, nu ik onderzoek, wat vind ik leuk.
Waar ben ik goed in en ook waar ben ik minder goed in.
En dan krijg ik te horen van een vriendin:

Je bent zo'n super lieverd....!!

Door niets meer te doen, dan gewoon mezelf te zijn.
Wat een geschenk!
En van weer iemand anders hoor ik hoe waardevol ik ben.
Dat ik door mijn blog dingen veranderd heb.
Eigenlijk dat ik haar zoveel dingen ook gaf.
Maar ik?
Ik had dat helemaal niet door.
Want dat is voor mij gewoon, gewoon wie ik ben.

En juist door gewoon te zijn wie ik ben en dit soort complimenten te ontvangen leer ik.

Ik ben mezelf en ik vind mezelf gewoon, maar ik mag een lichtje zijn.
En mijn licht kan schijnen, door Hem die mij vrij gemaakt heeft van alle banden die mij vasthielden.
Hij schijnt Zijn licht op mij, en ik kan het reflecteren en doorgeven.
Wat een geschenk is dat!
Hoe kijk jij naar de complimenten die je krijg?
Welk compliment is bij jou blijven hangen?


De kracht van het zonlicht.... Heerlijk!:

Reacties

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…