Doorgaan naar hoofdcontent

Jezelf pijn doen

Een onderwerp waarover niet zo gemakkelijk gesproken word.
Er komt zoveel schaamte bij kijken.
Continu was ik ook bang wat andere mensen wel niet van mij zouden vinden.
Stel ze weten dat van mij?
Kijk zonder dat ze dat weten vinden ze mij, sterk en een doorzetter, heel erg lief en wat ik al nog meer gehoord heb.
Maar zou dit hun beeld van mij niet veranderen?

Afreageren


In mijn leven heb ik veel meegemaakt.
Al heel jong had ik iets gevonden waarmee ik het kon afreageren.
Het begon met nagelbijten.
Iets wat veel mensen doen!
Dat was niet mooi, en deed vaak ook pijn.
Niet dat ik dat erg vond, maar ik merkte wel dat het niet zo goed was.
Na heel lang lukte het mij!
Ik stopte ermee.
Maar helaas, het was niet echt stoppen, iets wat ik wel wilde.
Het was meer een verplaatsen.
De drang was er namelijk nog steeds!
Ik moest iets doen om angst of pijn af te reageren.
Doordat ik mij voortdurend groot hield, zocht mijn gevoel toch naar een uitweg.



The special occasions when we let balloons go ...it seems to take forever before I can let the ribbon slip from my hand . Lucy Carver, beautiful daughter forever 17:



Daardoor ging ik bijten op de huid naast mijn nagel.
Heel vaak ging het ontsteken en wat was het vervelend.
Maar wat voelde het tegelijk fijn en wat ging het automatisch.
Dat was het lastige.
Het ging zo vaak onbewust!
Ook daar kon ik mee stoppen, en mijn vingers genazen, na lange tijd weer mooi.
Maar nog steeds was de drang niet weg.
Na mijn scheiding werd het bijten op mijn lip.
Continu zat ik aan de binnenkant van mijn lip te bijten.
Hierdoor deed het soms pijn met eten, maar ergens, vond ik zelfs dat nog fijn.
Dan had ik echt pijn, in plaats van een hart dat schreeuwt maar geen tranen huilen kon.
Daarnaast merkte ik dat ik het niet erg vond als ik mij verbrande bij het koken.
Prima toch.
En ook het water waarmee ik schoonmaakte, was zo warm dat niemand meer in een doekje in mijn emmer durfde te doen.
Ik voelde wel, dit kan niet.
En ik wilde zo graag ermee stoppen!
Helemaal....

Strijd


Het eerste om dat te bereiken was toch wel, dat ik er over ging praten.
Mijn vriendin, mijn ouders ze zagen allang dat ik veel beet op mijn lip.
Hele dagen haalde ze mij eruit door mij er bewust van te maken.
Dat was helpend.
Doordat ik het soms niet eens doorhad!
Maar nog lukte het mij niet.
Soms stopte dit alles voor een dag, of bij veel geluk twee dagen.
Maar dan viel ik weer terug.
Sowieso was 'lief' zijn voor mezelf en mijn lichaam iets wat ik niet gewend was.
Ik schaamde mij wel dat ik dit deed.
Maar ik doorbrak die schaamte continu, omdat ik niet wilde dat dit nog 'groter' ging worden.
Ja er is mij veel pijn aangedaan in het leven.
Maar ik was er duidelijk over voor mezelf.

Ik wilde mezelf niet nog meer pijn doen!



Dat is het begin geweest.
Maar wat was het zwaar.
Continu deed ik zo goed mijn best, maar viel ik toch weer in het automatisme.
Daardoor voelde ik mij telkens ook zwakker.
Waarom lukt het mij niet?
Ik doe toch zo goed mijn best.
Waarom kan ik niet 'gewoon' omgaan met mijn emoties?
En daardoor ook met mijn lichaam?
Het voelde zo oneerlijk, want ik had al zoveel overwonnen.
Zoveel moeten doorstaan.
En nu moest ik ook deze strijd nog aan.
Het leek wel alsof er telkens weer iets nieuws op mijn pad kwam waar ik mee moest afrekenen.
Of mee door moest leren leven op een goede manier.
Ja ik kan en kon heel goed vervallen in een zelfmedelijden, die mij niet verder ging brengen.
Uiteindelijk was ik in 2015 naar 10 dagen Bidden en Vasten.
Op een heel dapper moment besloot ik naar Jan van de Vis te gaan.
Met hem had ik al een band gekregen bij mijn eerdere bezoek aan deze conferentie.
Heel bewust zette ik mijn schaamte opzij.
Dat stemmetje wat fluistert, zou je dat nou wel vertellen?
Weet je, iedereen die heeft wel iets.
Jij, jij hebt nu eenmaal dit.
Daar moest ik overheen, ik moest er niet naar luisteren.
Want nu, ik heb dit, maar het hoort helemaal niet bij mij.
Dit wil ik niet, en ik wil dat dit stopt.
Daar ging ik, ken je dat?
Met knikkende knieƫn en een keel die dichtgeknepen zit.
Maar echt, toen ik begon met praten, was het alsof het vanzelf ging.
En werd ik met zoveel liefde opgevangen.
Geen oordeel, geen kritiek, maar wel een heel mooi en eerlijk gesprek.
Er werd voor mij gebeden en er zou op terug gekomen worden.


Overwinning alvast vieren


Heel de conferentie verder was ik benieuwd naar wat het zou worden.
Wat kon ik doen om dit te overwinnen?
Op de laatste dag, we stonden op het punt om weg te gaan.
Kwam Jan terug naar mij en ik vergeet nooit meer hoe.
Toen vertelde hij dat hij het ook niet wist.
Zoals eerder, bij een vraag die ik hem had gesteld.
Dat hij ermee geworsteld heeft en het bij God had gebracht.
Wat hij mij toen uiteindelijk als antwoord gaf was iets wat ik nooit gedacht had.

Ga elke dag avondmaal vieren.
En vier dat Jezus ook dit voor jou overwonnen heeft.
Vier zelf alvast je overwinnen.
Jezus droeg al die pijn en diepe wonden aan het kruis.

Zijn armen staan open voor jou, en Hij wil je mee laten genieten van Zijn overwinning.
Zolang je zelf strijd, verlies je.
Maar Hij, Hij heeft al overwonnen!
Met Hem kan jij ook overwinnen, want Hij woont in jouw hart.



Avondmaal


Daar ging ik naar huis.
Elke dag vierde ik avondmaal aan het begin van de dag.
Alleen, maar toch ook niet.
Samen met Hem, die overwonnen had.
Ik merkte dat het mij in ieder geval heel dicht bij Hem bracht.
Het gaf mij kracht voor de dag, het was mooi om zo te starten.
Al zou het niet werken, dan had ik dit er wel mee.
Dat was ook heel mooi.
Zo gingen een paar dagen voorbij.
Ik merkte dat mijn pijn, dat scheurende gevoel in mijn hart, minder werd!
Er was nog geen week voorbij of ik merkte een bijzondere dag.
Heel de dag had ik mezelf niet gebeten, niet gebrand en had ik geen neiging om ook maar iets te doen wat mij pijn kon doen.
De neiging was er niet.
Ik had er niet voor hoeven te vechten.
Geen innerlijke strijd geleverd.
Wat een gaaf gevoel was dat!
Een week ging ik nog door met avondmaal vieren.
De hele week bleef dit bestaan.
Mijn lip was heel, mijn huid van mijn handen deed geen pijn meer.
Wat een overwinning!

Hij zorgde ervoor, dat mijn hart herstelde.
Vanuit die heling, verdween de neiging om mezelf pijn te doen.
Mocht ik leren om lief te zijn voor mezelf.
Want ook met mijn gedachten kon ik mezelf flink pijnigen.
En wat merkte ik hierdoor dat ik mij fitter en gezonder voelde.
Mijn geest pijnigen had toch echt invloed voor mijn lichaam.
Ik heb geleerd, mezelf te voeden met Zijn waarheid.
En mezelf te genezen bij mijn Geneesheer.
Alleen daardoor kan ik nu lief zijn voor mijn lichaam.
Wat is het dan groot als ik bedenk:

Hij heeft ook mijn lichaam gekozen, om te zijn, als een tempel voor Zijn Geest!


------------------------------------------------------------------------------------------------------

Met deze blog wil ik meedoen aan de bloghop van Juni.
Het thema van deze maand: Lief voor je lijf, is gekozen door: Annderverhaal
Wil je ook meedoen?
Schrijf dan een blog over dit thema en deel het op de volgende pagina: Annderverhaal bloghop







Reacties

  1. Wat moedig van je om dit verhaal te delen. Heel bijzonder hoe je geheeld mocht worden. Dat je altijd Zijn nabijheid en Zijn overwinning mag ervaren, dag aan dag.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank je wel voor je lieve reactie Coby!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wauw, wat een kwetsbare en eerlijke blog! Ik vind het zo moedig van je dat je dit deelt. Echt heel mooi beschreven. Dat jij zo door jouw schrijven ook ander tot zegen mag zijn en bij Hem mag brengen!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wauw dank je wel voor deze lieve reactie Johanneke!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…