vrijdag 29 januari 2016

Fijn om verandering op te merken!

Op 13 Juli deed ik met een blog mee aan de bloghop van die maand.
Je kan hem nog lezen: Bloghop Juli: Rond de tafel
Het thema was toen rond de tafel.
Ik moest eerlijk bekennen dat het aan tafel eigenlijk soms best een strijd was.
Dat was iets wat ik niet wilde, maar waar ik toch telkens in terecht kwam.
Eten duurde met gemak een uur.
Het werd verschoven, er werd door geroerd, naar gekeken en aan geroken.
Maar het eten zelf ging zo langzaam.
Zoveel wilde er ook helemaal niet in!

Ik had al veel geprobeerd, en besloot toen, het maakt niet uit....
Vanaf nu ga ik gewoon eten wat ik lekker vind en eten ze dat gewoon mee.
En dat werkt aardig.
Wij eten heerlijk, mijn vriend en ik, en moeten eigenlijk bekennen we eten wel echt heel erg lekker.
Soms ook lekker buiten de deur, lekker samen.
Maar ook gewoon met de kindjes.

En wat blijkt nu?
Het werkt!
Zo goed zelfs dat onze dochter zo goed gegeten had dat we zeiden:

Als je zo goed eet dan kan je met ons mee uit eten!

Dan is het niet meer zonde van het geld, omdat je het toch niet opeet.
Wat was het een feest in het Altijd restaurant.
Ze mochten zelf kiezen wat ze wilde.
Zelf pakken en kiezen vonden ze ook wel spannend, maar tegelijk zo interessant!
En natuurlijk afsluiten met een welverdiend ijsje.

Ik ben zo blij, het eten is hierdoor leuker geworden.
Nu is het koken ook niet meer zo'n last, maar een uitzien naar iets lekkers.
Het werkt dus voor ons allemaal!
Lekker eten waar iedereen van geniet, leuker om te koken.
Ook fruit eten gaat nu zoveel makkelijker.
Ze eten veel gevarieerder en hebben zin om nieuwe dingen te ontdekken, zo leuk.

donderdag 28 januari 2016

Laat je niet beroven!

Vandaag was ik aan het werk bij een mevrouw waar ik zo'n fijne klik mee heb.
We hadden een mooi gesprek, waarin zij zorgen uitten over iemand die zij kon.
Ze maakte zich zorgen op geestelijk gebied.

De mevrouw waarover ze zorgen maakt is ziek en gelooft in God, dat is een heerlijk iets om te weten.
Toch zijn er zorgen, want mevrouw zegt dingen als:

-Ik zal alleen maar slechter worden.
-Overgaan zal het nooit.

Ik zelf dacht toen: daar is toch ook niets vreemd aan.
Zoveel mensen zeggen dat, ik kan daar niks fouts in zien.
Totdat we verder gingen praten en er een heel nieuw perspectief kwam:

Wij zijn anders dan de wereld, maar dat blijkt tegenwoordig nog maar uit zo weinig!
We doen precies dezelfde dingen, ja er is een verschil wij gaan het verbergen.
Ook praten we vaak op dezelfde manier.
We leven zoals de wereld leeft.

Waarin zijn wij nu het licht in de wereld?
Onderscheiden wij ons nog wel echt?
Welk beeld van onze God geven wij aan de wereld?

De wereld zegt ook als ze ziek zijn, wat ze allemaal mankeren, wat hun vooruitzicht is qua ziekte.
Nogmaals dat mag, maar wat deze mevrouw zei, dat raakte mij:

Blijven wij christenen bij de aardse waarheid?

Of is er iets waarmee we dat kunnen overstijgen?!
Dat zal ons hoop, ons gevoel, ons leven namelijk totaal veranderen.
Of we praten zoals de wereld over zo'n situatie praat.
Veel te vaak praten we artsen na, als mijn moeder dat had gedaan, hoe had haar leven dan geweest?


Ze kreeg een levensvooruitzicht te horen van nog 4 tot 6 maanden, nu is ze al 7 jaar verder.
God staat boven alles, ook boven ziekte.
Je ontneemt jezelf heel veel als je hangt aan zo'n boodschap en dat ziet en uitspreekt als waarheid.
Want dat doet veel met je.

Ja dat kan ik mij inleven, de boodschap nog maximaal een half jaar, dat hakt er in!

Er is iemand die ons graag tijdens ons leven al van leven, van hoop wil beroven.
Juist van ons christenen.
Kijk ze eens mooi geloven dat Hij de dood overwonnen heeft!
Maar hoor eens, zodra er tegenslag is, dan zijn ze die boodschap verloren praten ze mee zoals mijn volgelingen.
We vertellen de aardse boodschap en vergeten daarbij te vertellen wie Hij is, het op een manier te vertellen waarin duidelijk naar voren komt dat we door Hem toch hoop houden.

Ik ging weer verder werken, met een heel nieuw inzicht en ja dat gaat dan nog door mijn hoofd.
Daar denk ik nog bij na.
Ik begrijp waar mevrouw heen wil, ben het met haar eens, al kan het overkomen alsof we mensen hun ruimte voor verdriet/pijn/ziekte af willen nemen is dat zeker niet wat deze mevrouw wil.
Zo goed ken ik haar!
Maar het is in welke overtuiging ga je staan, je woorden ze hebben kracht en een veel grotere invloed dan we denken.
We weten wie er hier de aarde wil overheersen, en dat hij juist bij christenen zo zijn best doet.
Daar valt te strijden, mensen die niet in God geloven, ja die heeft hij al.
Bij die mensen werkt hij weer anders, daar belemmerd hij juist dat God toegang krijgt in hun leven, in hun hart.

Onder het werken ging ik een lied zingen, een lied wat ik bij Bidden en Vasten leerde:

I went to the enemy's camp.
and I took what he stool from me (3x)
I went to the enemy's camp and I
Took back what he stole from me
He's under my feet (6x)
Satan is under my feet.


Look what the Lord has done
Look what the Lord has done
He healed my body
He cleansed my mind
He saved me just in time

Oh I'm gonna praise His Name
Each day is just the same
Come on and praise Him
Look what the Lord has done.

Ik vertelde dat dit liedje in mijn hoofd zat na het verhaal.
En wat dit lied zegt is precies wat zij bedoelde.
Satan is overwonnen, de Heilige Geest woont in ons!
De Heilige Geest is God, God is ook Jezus, de overwinnaar woont in ons.
De macht van satan is overwonnen, maar vieren wij mee in de overwinning?
Of laten we satan van ons stelen.

Want dat is wat hij wilt!
Hij wil roven wat we van God ontvangen:

Leven, hoop, verdraagzaamheid, liefde, gezondheid, vreugde.

Hoe doet hij dat?
Net als in het paradijs met halve leugens.
Hij liegt niet alles, hij wil ons juist verwarren met een beetje waarheid en daarnaast een leugen.
Als hij van je gestolen heeft, haal het dan terug.
Ga in je overwinning staan, geef aan bij God dat je merkt dat je iets verloren ben.
Kom satan maar eens onder ogen en spreek tot hem.
Jezus deed dat ook in de woestijn, Hij liet satan niets van Hem afnemen, en Hij had daar heel veel kunnen verliezen!
Hij sprak de waarheid tegen satan.
Spreek eens tegen hem dat hij moet zwijgen als hij zo tegen je liegt!
Zeg dat je geloofd in Hem die de waarheid is, de weg is en het leven is.
Vertel maar dat satan moet verdwijnen.

Ja satan kom ook in ons leven, ook als wij geloven!
Hij kwam zelfs naar God, hij kwam ook bij Job en bij vele anderen denk maar aan legio die uitgeworpen werd, ze komen zelfs in dieren.
Hij zoekt een plek om in te mogen, hij zoekt ruimte, geven wij die?
Zodra je erachter kom dat je dat doe mag je die ruimte hem weer afnemen.

Ik kwam thuis en ik las in de Bijbel de volgende tekst

Johannes 10 vers 10:

De dief komt alleen maar om te stelen, te slachten en verloren te laten gaan; Ik ben gekomen, opdat zij leven hebben en overvloed hebben

Het is een dief, en hij wil van je stelen.
Maar alles wat hij steelt mag je terug halen in de naam van degene die overwonnen heeft.
Je mag het terug halen in de naam van Jezus!
Wij mogen in Zijn overwinning delen, niet alleen straks, dat mag nu ook al.

woensdag 27 januari 2016

Scheiden het doet veel

Met ons alle drie!
Het zette onze toekomst op z'n kop.
Wat bracht het vragen, en een geregel.
Mijn hoofd zat vol met dingen die ik moest vergeten, tegelijk moest ik 2 maanden volledig alleen voor de kindjes zorgen.
En dat....

Werd een hele taak!

Zij hadden ook heel veel vragen.
Eigenlijk vanaf het moment, dat ik, met een brok in mijn keel aan mijn kindjes vertelde:

Papa en mama gaan scheiden.
We gaan allebei in een eigen huis leven.
Wij zijn dan niet meer getrouwd, en horen niet meer bij elkaar.

Hun leven veranderde totaal.
Papa was er niet, en ze zouden gaan merken dat papa heel lang niet kwam.
Voor een kind, dat normaal toch elke dag beide ouders ziet, heel moeilijk.
Ze werden onzeker over heel veel dingen.

Vragen buitelde door hun hoofd, sommige wisten ze knap te verwoorden.
Maar een heleboel was nog veel te ingewikkeld, ze begrepen er nog niks van, hadden daar nog geen woorden voor.
Toch hadden al die gevoelens waar nog geen woorden voor gevonden waren al gezorgd voor reactie verandering of gedrag verandering.
Mijn dochter moest ook die maand voor het eerst naar school.
Wat was ze bang.

Blijf jij nu ook voor altijd weg?
Als jij nu ergens anders gaat wonen, waar moeten wij dan wonen?
Kom je nog wel terug?
Mama als jij huilt, komt dat dan door papa?
Ik mis papa!!

Dat is pittig voor een meisje die nog maar net 4 jaar geworden was.
Die helemaal gek is van haar vader.

Mijn zoon die groter was, begreep iets meer, wilde weten waar hij aan toe was.
Hij was 6 jaar en stelde meer vragen als:

Wanneer kunnen we dan papa zien?
Als we bij papa zijn, komt papa dan wel in 'ons' huis? Of moeten wij naar zijn nieuwe huis?
Met een verjaardag komt papa dan wel op ons feestje?
Blijven we hier wonen?

Emotioneel deed dit heel veel, allebei hadden ze mij heel erg nodig in die tijd.
Maar daarnaast, had ik mezelf heel hard nodig.
Koste het mij enorm veel om zelf hier goed door te komen.
Hoe kon ik het voor mijn kindjes nou zo goed, soepel, en rustig mogelijk laten verlopen?

Scheiden?
Ik had het nog nooit gedaan, geen ervaring mee, het enige waardoor ik het kon leren was door zelf te ervaren.
Soms harde lessen, vaak ook wijze lessen.

Wat ik leerde was, wees eerlijk tegen je kind.
Ze zijn slimmer dan we soms denken, ik merkte dat als ik niet eerlijk was over iets, ze wel een heleboel hadden gesignaleerd, maar daar een heel eigen verhaal van gingen maken.
Of dat ze heus wel door hadden dat er iets was en daar uiteindelijk zelf over gingen beginnen.
Nu weet ik, ze kunnen beter een harde waarheid aan, dan een zachte leugen.
Niet dat ik ze (alles) vertelde, maar wel dat waar ze op hun leeftijd mee om konden gaan.
Met dat wat ik ze gaf, konden ze verder, gingen ze zelf ook dingen beter zien.
Werd hun leven rustiger in hun hoofd.
Ze vertrouwen mij!

Ik moest leren, heel veel  leren.
De plek van papa?
Die kon ik niet opvullen, de dingen die papa deed of juist niet deed?
Ik kon ze niet veranderen.
De les: Ik moet voor mijn verantwoordelijkheid zorgen, alleen met hoe ik met mijn kindjes omga als mama.
Mijn deel mocht niet instorten.

En wat er ook gebeurd, papa blijft papa, en mama blijft mama.
Grapjes maken, mensen belachelijk maken, iemand zwart maken, mag niet.
Nooit.
Zelf vinden we dat ook niet fijn!
Ik zag hoeveel invloed omgeving kan hebben op de kindjes.
Zo dankbaar ben ik nog steeds met de mooie mensen in mijn leven, die mij steunde, die mijn kindjes opvingen.
Op welke wijze dan ook de situatie voor ons iets dragelijker wisten te maken.
Want zwaar was het echt.

Het was een tijd die mij veel kracht kost.
Mijn dochter die zo in en in verdrietig was, zoveel nog niet begreep, die mij claimde, heel erg ging op eisen, terwijl ik zelf ook mijn ruimte nodig had.
We moesten het samen leven opnieuw uitvinden toen we met z'n drietjes verder moesten.
Het heeft op zoveel dingen invloed!

We zijn 3 jaar verder en nu kan ik zeggen, we hebben onze draai gevonden.
Toch ontken ik niet dat dit nog steeds veel met hun doet.
Mijn kindjes hebben al dingen ervaren die ik ze zo graag had willen besparen.
Ze hebben dingen meegemaakt, die een kind niet hoort mee te maken!
Dit kan nog veel met hen gaan doen, maar wat er ook gaat komen, wat ze ook gaan voelen.

Ik wil er altijd voor hen zijn!



dinsdag 26 januari 2016

Wat een overwinningen

Gisteren schreef ik een blog over een beeld wat neergezet werd om in beeld te brengen wat er in mijn leven gebeurd was.
De keuzes die ik had gemaakt hadden invloed gehad op hoe ik mij nu voelde.
Je kan erover lezen in mijn blog: Een mooi beeld

Vandaag wil ik daarop verder gaan.
Mijn coach had dit beeld verteld en uitgelegd.
Ik begreep het direct.
Toch was het zo moeilijk om te veranderen.
Als ik ging praten, of als ik voelde, dan voelde ik nog steeds hetzelfde, ik sprak nog steeds vanuit dezelfde bron.

Het is niet mogelijk, ik kan het niet, dat durf ik nooit...

Ik kreeg een opdracht, Petrina ga eens op mijn stoel zitten.
Ook toen de reactie: nee dat kan niet.
Hij gaf aan, o ja wel hoor, dat kan prima, ik bied je mijn stoel toch aan.
Nee ik durfde echt niet.
Hij zag dat ook en respecteerde die grens.
Toch moest ik uit die comfortzone, door te doen zou ik mijn denken kunnen beïnvloeden.
Hij moest lachen en zei nog, let maar op, er komt een tijd, dan zit jij hetzelfde in een stoel als ik.
Sowieso snap ik niet waarom je hier zit, waarom je mij nodig hebt, je kan dit zo goed.
Hij was verbaasd hoe ik dingen oppakte en deed...

Er kwam een nieuwe opdracht voor mij.
Omdat hij zag dat ik het echt niet durfde.
Hij vroeg:

Pak je stoel eens op en ga daarmee eens ergens anders in de ruimte zitten.

Ik pakte de stoel en draaide een kwart slag en met dat ik deed, schoten we allebei keihard in de lach.
Direct verplaatste ik mij stoel maar weer en nu op een hele andere plek.
Hij voerde hetzelfde gesprek, vroeg dezelfde vragen als voordat ik ergens anders ging zitten.

Dit gesprek werd heel anders!
Hij vroeg aan mij, hoe kan dat, welke passagier heb je nu laten praten?
Ik zei, nu sprak ik vanuit het licht.
Waarom sprak het licht eerder niet, waarom hielp dat niet om balans te houden tussen je denken?

Omdat ik het niet aan het woord liet, het licht wilde wel maar ik schoof het direct aan de kant!

En wat kan ik doen om het licht te blijven horen, ook als het donker al gepraat heeft?
Ik gaf een antwoord, en nog steeds verbaasd het mij....

Het licht zal blijven praten, zal zorgen dat het Petrina het hoort.
Zo dankbaar ben ik als ik nu terug kijk, heel veel angsten heb ik mogen verliezen, heel veel zorgen heb ik mee leren omgaan.
Ik mag ontspannen en in rust nu leven!
Wat een grote zegen is dat voor mij...

Het licht zal blijven praten, dat is toch een bijzonder antwoord!
Dan denk ik aan afgelopen vrijdagavond, een gesprek met een puber.
De strijd vooraf.
Donker en licht, wel of niet de mogelijkheid om in contact te komen met anderen, donker sprak, doe het niet, het licht het sprak ook door mij.

En ik kan zeggen:

Het licht overwint!!



maandag 25 januari 2016

Zo'n mooi beeld!

Mijn leven kon pas beginnen toen ik mijn angsten wist te overwinnen.
De angsten die ik had waren vooral gericht op wat anderen vonden en dachten van mij, of wat als ik iets niet kan, dat ik iedereen tot last ben en tot niets in staat ben.
Het falen, niet voldoende zijn voor iemand, of niet goed genoeg zijn ergens in.
Daarbij was falen iets wat bijna niet ontlopen kon worden, zo lastig, want mijn lat had ik hoog gelegd.
Het was zo moeilijk om daardoor te leven.
Continu was ik aan het meten, aan het analyseren.
Dat maakt moe, maar tegelijk ook moedeloos.

We zien namelijk niet wat er is, we zien enkel waar wij de focus op leggen.

Er is nog zoveel meer dan dat wat bij ons doordringt.
De angsten hebben mij echt erg belemmerd en ik heb het aangekaart toen ik bij mijn coach was.
Kwetsbaar zijn, daardoor liet ik volgens hem mijn kracht zien.
Dat ik durfde en kon verwoorden waar ik tegen aan liep.

En dat waren veel dingen...

Hij legde mij heel duidelijk uit waarom mijn angst zo de regie over mijn leven had.
Ik durfde dingen niet meer, zei bepaalde dingen af, had lichamelijke reacties waardoor ik dingen ook echt niet meer kon.
Dat was raar en vreemd voor mij.
Ik ging namelijk altijd door, dwars door mijn gevoel, maar nu riep mijn gevoel mij op te stoppen en mijn lichaam ging luisteren.

Hij liet mij een nieuw beeld zien, waardoor dingen logischer werden.
Zie je leven als een bus.
Je rijd, je bent onderweg naar je doel.
Soms met tussen stops, maar vaak ook weer recht op je doel af.

In die bus ben jij de chauffeur, jij mag uiteindelijk bepalen waar je naar toe gaat.
Jij bepaald het doel, soms hebben mensen waar je van houd inspraak.
Soms heb je onbewust iemand boven je gezet als baas, die mag (voor een tijd) de weg uitstippelen, maar jij rijd uiteindelijk.
In je bus zitten, in jou leven zitten een heleboel reisgenoten.
Ze reizen met je mee, delen dingen, maar altijd vanuit zichzelf, enkel dat wat zij kunnen zien.
Het uitzicht van je reisgenoten is erg verschillend, maar uiteindelijk heb je al die visies nodig.

Blijheid, orde, chaos, gehoorzaamheid, humor, angst, boosheid, verdriet, geluk.

Ze reizen allemaal mee, en als ze jou iets willen vertellen?
Dan lopen ze naar voren.
Normaal stuurt de buschauffeur na het aanhoren de mensen weer terug.
Ik heb je gehoord, je hebt gelijk, nu weer gaan zitten, ik rij, en ik zal er rekening mee houden en op mijn manier ermee omgaan.
Of ga zitten, ik zie het zelf allang.
Het kan ook nog zijn: ga zitten en klets niet zo stom, wat jij nu zegt, zo zie ik het echt niet.
En wat deed ik?

Angst kwam naar voren en vertelde mij, omdat hij dat heel vaak in mijn levensreis had gezien en gehoord, waarom denk je dat je dat kan?
Wie denk je nou dat je bent?
Je geloof toch niet dat iemand ook maar wil dat jij dat doe?

Hij gaf twijfel, en de angst in mezelf steeg, wat als het echt zo was?
Dat ik nu iets ging doen, wat mensen helemaal niet willen?
Ik keek angst niet aan, daar was ik te angstig voor, ik stond zelf op.
Nee ik zei niet ga weer terug zitten, ik zei wel:

Ga maar op mijn stoel, je hebt gelijk, je ziet het goed.....
Het is beter dat jij gaat rijden in mijn bus, want ook daar ben ik niet goed genoeg in.
En ik ging achterin zitten.

Nu zat ik dus daar achterin, dat voelde toch wel naar!
We gingen een heleboel dingen voorbij, waar ik eigenlijk wilde stoppen en genieten, maar dat ging niet.
Angst bepaalde dat ik dat niet kon, niet mocht, of dat het te 'gevaarlijk' voor mij was.

Nou dat duurde niet lang, toen stond ik op, vechter als ik ben accepteerde ik mijn plekje daar achterin toch niet.
Ik ging naar voren en vertelde dat angst op moest staan en nu direct mijn bus moest verlaten.


Weg....
Helemaal verdwijnen!

Wat er toen gebeurde?
Angst greep het stuur steviger beet, bepaalde nog meer, hoe meer ik wilde dat het stopte, hoe heftiger het voelde.
Ik moest iets anders doen.

Leren omgaan met angst in mijn leven, hem op de juiste plek in mijn bus zetten en hem laten weten:

Jij mag er zijn, je hoeft niet weg, je mag mij blijven helpen.
Ja soms zie je het heel goed en heb je mij enorm beschermd.
Dank je wel dat je er bent.
Je mag met mij praten, maar ik bepaal wat ik ermee doe.
En....

Ik wil niet alleen jou meer horen praten, er zijn hier ook andere reisgenoten.
Weet je angst, ik wil ook van hun ervaringen in mijn leven genieten.
Dus ga maar zitten.

Het komt wel goed met deze bus!
De chauffeur?

Die moest in zichzelf gaan geloven.
Gaan zien wat ze kon.
En vooral:

Weer achter het stuur gaan zitten...
Drie jaar geleden hadden we dit gesprek en nu kan ik zeggen, het voelt fijn om te rijden.
Te genieten van de dingen die ik tegen kom onderweg.
Onderweg heb ik veel dingen overwonnen, heb ik veel mogen leren.
Ik ben nu zo dankbaar voor hoe ik de reis nu mag ervaren.

Hebben jullie dat ook weleens gehad?
Een beeld wat zo mooi past bij je ervaring of gevoel, waardoor je er echt iets mee kan en je het niet meer vergeet?

zondag 24 januari 2016

God sloot de deur

Vorige week moesten we helaas het gezinsmoment overslaan.
Zoonlief was erg ziek, had eerst overgegeven en daarna dagen lang koorts, hoofdpijn en zwakte in zijn spieren.
Hij vond het niet leuk als ik alleen met zijn zusje wat ging doen, dat snap ik heel goed.
Dus hebben we één keer overgeslagen.
Vandaag mochten we weer, en dat hebben ze onthouden ook, want direct vroegen ze:

Mogen we dan twee werkjes maken?









Uhm nou, nee.
We maken één leuk werkje anders is het echt teveel.
Vandaag ging het over Noach en zijn familie in de ark.
Ik las het verhaal uit de Bijbel en ondertussen aten ze allebei nog een papje.

Noach moest een ark bouwen, God had dat laten weten, en ook precies hoe het moest worden.
120 Jaar had Noach gebouwd, was hij bespot, hoe komt hij op het idee.
Waarom zou alles wat leeft vergaan?
Ja waarom wilde God dat eigenlijk?
Dat is wat ik vroeg aan de kindjes.

Omdat de mensen steeds meer verkeerde dingen deden en dat er daardoor veel bloed vloeide, veel tranen vloeide en dat de zonde steeds meer toenamen.


Noach kreeg van God een opdracht, en ondanks dat het voor mensen nergens op sloeg, dat het toch wel heel vreemd was, ook voor hem.
Ging hij aan de slag.
Nee niet alleen met bouwen, maar ook met mensen oproepen zich te bekeren.
Hen te wijzen op de redding die zijn boot kon bieden als ze de goede keuze zouden maken.
Maar hij werd bespot, uitgelachen en niemand luisterde naar hem.

Eindelijk was de boot klaar, 120 jaar hadden de mensen tijd gekregen om zich te bekeren.
Pfff wat een geduld.
Moet je eens proberen als je boos bent 120 tellen wachten met reageren, moet je bedenken hoelang 120 jaar moet zijn.
Tegenwoordig is die leeftijd voor veel mensen niet eens weg gelegd.

Noach en zijn familie, en alle soorten dieren gingen de ark in.
Toen ze er allemaal in waren, hoefde ze niets te doen om veilig te zijn.
God deed de deur achter hen dicht.
Hij de de weg is naar de Hemel, sloot de weg naar redding zelf, op zijn tijd.
De deuren worden door Hem geopend of gesloten.
Hier ging de deur dicht.
Vele mensen klopte toen wel op de deur, toen het hard ging regenen.
Maar het was te laat.


Hij is de weg, de waarheid en het leven.
Alleen door Hem kan je het koninkrijk van God binnengaan.
Hij is de deur!


We gingen lekker aan de slag met onze ark.
Best nog een pittig klusje maar wel erg leuk!




Eindelijk waren ze allemaal klaar.
De luikjes open en konden we de dieren zien.





Wil je meer gezinsmomenten bekijken en ideeën opdoen? Dat kan via de klikbare link: Gezinsavonden
De werkjes heb ik van: Bijbelidee

zaterdag 23 januari 2016

Een innerlijke strijd zo bijzonder overwonnen

Gisteren voelde ik het weer, het rare is dat ik er pas achteraf bewust van was.
Dat heb ik zo vaak.
Ik werd wakker en was eigenlijk echt heel sjaggo opgestaan.
Hoorde hoe ik harder praatte dan dat ik wilde, dat ik kortaf reageerde en eigenlijk baalde ik daarvan.
Door het te erkennen bij mezelf maakte ik mij bewust dat ik zo niet wilde reageren en daardoor kon ik het stoppen.
Ik dacht aan de dag die voor mij lag, wat ik allemaal moest en had zoiets, heel erg, pfff vanavond ook nog werken.
Dat is een rare gedachte, want ik doe het juist enorm graag!
Mijn vader had een vrije avond en mijn hoofd ging zelfs een oplossing bedenken voor als ik af zou bellen......

Maar iets in mij was sterker, en zei: nee dat kan echt niet, je kan gewoon werken, je mankeert niks en je vader heeft wel vrij verdiend!

De kindjes had ik op school gebracht, ik ging leren.
Drie pittige lessen heb ik afgerond, heerlijk om weer te leren maar het kost tijd en vraagt energie en vooral ruimte in mijn hoofd.
Ik wil alles onthouden, alles ook weten, daar is mijn studie echt helemaal geschikt voor.
Er is altijd meer te leren!
Weer dacht ik, als ik nu vanavond niet ga werken dan kan ik vanavond in mijn huis wat doen....

Maar iets in mij was sterker en zei: doe niet zo raar Petrina, vanavond ga je echt niet in je huis werken, je gaat gewoon werken, doe niet zo raar!

Toen het zover was om de kindjes op te halen uit school had ik geen tijd meer om met mijn gedachten en gevoelens bezig te zijn.
Uit school de kindjes fruit gegeven en wat lekkers te drinken en dan spullen inpakken.
Ze mogen logeren bij mijn vriend, één groot feest want hij heeft ook zijn kindjes.
Zo geweldig dat ze het zo leuk vinden om samen te spelen.
Alle spullen snel in de auto geladen en naar zijn huis gereden.
Gelijk moest ik door rijden naar mijn werk, dus geen excuses, geen raar gedoe...

Die strijd in mij, het werd mij duidelijk waarom het was.
Vaak als dit zo in mij speelt en borrelt ligt er iets bijzonders te wachten.
Zijn er mensen die vragen hebben, die knel zitten, of is er iemand die mij iets bijzonders moet vertellen.
Zo ook gisteravond.


Vragen


Wat had ik een bijzonder gesprek met een puber, die onrustig was en geen vrede had met God, dat wel had als een verlangen maar niet wist of motieven wel goed waren.
Er was een angst, een diepe angst voor de hel.
Is dat genoeg om daarom bij God te willen horen?
Enkel en alleen om de hel te ontlopen?

Er was botsing tussen uiterlijke verwachtingen in de gezindte waar ouders bijhoren en waar nu nog aan voldaan moet worden.
Is dat nou nodig?
Hoe zag ik dat?

Daarna zelfs een gesprek over kinderdoop en/of volwassendoop.
Waarom zijn er twee kampen?
Staan ze zo tegenover elkaar?

Het antwoord


Omdat we God niet volgen, ook al willen we het oprecht, alle punten waarop het mis gaat is door menselijke opvatting van dingen.
God wil liefde, onderlinge liefde.
Dat wij naar anderen uitstralen wat Hij naar ons ook uitstraalt.

Hoe vaak zal God bij dingen die wij doen denken, Mijn lieve kind, ik wilde het zo anders voor je.
Wat je nu doet of denkt is niet wat ik bedoel.
Hoe reageert Hij dan naar ons?

Zo moeten wij ook naar anderen reageren.

Het gaat niet om wat je doet, het gaat er veel meer om, voor wie doe je dit?!
Heeft God dat gevraagd?
Of heb je dat zelf bedacht?
Die scheidslijn is heel dun.
Soms kan je denken iets echt, oprecht voor God te doen, terwijl het gevuld is met je eigen ideeën, je behoefte en inzicht.
Dat vermengt zo snel met elkaar.

Kinderdoop of volwassendoop, heeft Jezus er ooit ruzie om gemaakt?
Nee, wij mensen!
Het gaat niet erom wanneer je doopt, of gedoopt word, maar met welke motieven sta je als ouders als je je kind doopt, met welk motief sta je als je volwassen gedoopt word.

Heel eerlijk?

Het kan beide goed zijn!
Het kan beide fout zijn!

Voor ons mensen is namelijk de binnenkant van het hart niet te meten.
We oordelen op uiterlijke dingen.
De enige die het recht heeft om iemand te zeggen dat het fout is, is dat niet God zelf!

En stel iemand maakt een fout, mag God diegene zijn weg dan ombuigen naar Zijn weg, nemen wij in liefde die mensen op.
Of gaan dan al onze vingers wijzend omhoog.

Vergetend dat we allemaal enkel kunnen leven door Zijn genade, door het grote geschenk dat we niet verdienen kunnen, maar krijgen om niets, wat we krijgen alleen doordat God ervoor gekozen heeft ons lief te hebben!


Toon Zijn liefde,
aan een ander, dien de ander,
zo heb Ik ook jou liefgehad.
Heb elkaar lief,
wat er ook gebeurd,
dien de ander,
zo heb Ik ook jou liefgehad.

In de wereld word het stil.
Als wij doen wat Jezus wil.
En gaan dienen als een knecht.
Zoals Hij ons heeft gezegd, Hij zei:

Dit is wat Ik wil dat jullie doen
Dit is waarom Ik bij jullie neerkniel
Dit is hoe Mijn kerk behoort te zijn,
Dit wat de wereld ziet van mij


Wat geven wij een verdrietig beeld van hoe de kerk behoort te zijn......
We hebben meer van God nodig en minder van ons mensen, minder van mij zelf.
Laat Hem groter worden en mij kleiner, alleen dan zal het beeld naar de wereld steeds meer kunnen zijn zoals God het bedoeld heeft.


Het was een zo bijzonder gesprek!
Dankbaar dat er in mij gestreden werd, dat ik niet zelf hoefde te strijden.
Het goede was sterker.
Mooi dat er een eerlijk en kwetsbaar gesprek ontstond.
Ik bid voor de pubers die opgroeien, een tijd waarin ze veranderen, waar veel in hen gebeurd, in een wereld en maatschappij die daarin ook nog eens zorgt dat er vele vragen kunnen ontstaan.

Dankbaar, God werkt door!
Maakt harten onrustig, geeft woorden waar mensen zelf geen woorden voor hebben.
Heerlijk om te getuigen!

vrijdag 22 januari 2016

Water put jij uit?

Met de groep loop ik terug naar de bron waar we Hem achterlieten, wij gingen iets te eten halen en Hij zou uitrusten.
We praten druk maar worden stil.
Jezus is in gesprek, terwijl op deze tijd, nu het zo warm is, toch eigenlijk niemand water zou moeten halen.
Hij is in gesprek  met een vrouw.
Niemand zegt meer iets.
Wat zullen de andere discipelen denken?

We kwamen bij de put aan, en nu ik mijn broeders aankeek, keken we allemaal verwonderd.
Toch was er  niemand die durfde te vragen:

Waarom praat U met deze vrouw?


We gaven Jezus wat te eten aan, maar Hij weigerde te eten.
Hij zei iets tegen ons wat mij nieuwsgierig maakte:

Mijn eten, mijn spijs is, dat ik doe  wat Hij die Mij gezonden heeft van Mij vraagt.
Zijn werk volbrengen dat is mijn maaltijd.

Wat bedoelde Hij nou?
Is er soms iemand geweest, heeft iemand Hem eten gegeven?
Waren ze nu voor niets naar eten wezen zoeken?


Ik begrijp het wel, die gedachten.
Die verwonderde gezichten, wat is dit allemaal.
De discipelen, het waren mensen die Hem wilde volgen, maar toch echt mens bleven.
Maar wat hunkerde ze om van Hem te leren, om Hem helemaal te begrijpen.
Wat is God, wat is Jezus toch wonderlijk groot.
Zelfs voor de mensen die dagen, jaren met Hem door mochten brengen.
God rijst boven ons menselijke verstand uit.

Niet veel eerder had Jezus bijna hetzelfde gezegd tegen de vrouw bij de put.
Tegen haar heeft Hij gezegd:

Iedereen die water uit deze put drinkt, zal weer dorst krijgen.
Maar als je drinkt van het water dat Ik geef, krijg je nooit meer dorst.
Want het water dat Ik geef, blijft altijd in je.
Het geeft je het eeuwige leven.

Jezus vertelde dit tegen een Samaritaanse vrouw!
Hij die de Waarheid zelf is, sprak met een vrouw die allemaal leugens had gehoord.
Dat vind ik zo'n heerlijk bewijs van Zijn trouw.


Zijn Woorden, Zijn Water, het is voor alle mensen....
Voor iedereen die dorst heeft.

Jezus Hij kende deze vrouw allang..
Hij wist welke leugens ze had gehoord, hoe ze in de knoop zat in haar leven, hoe ze rondliep met allemaal vragen.
Zou ze op zoek geweest zijn?
Op zoek naar de Waarheid?
Of kwam de Waarheid uit zichzelf bij haar op bezoek?
We weten het niet, het enige wat telt is, ze mocht de Waarheid horen.
Het is voor een Samaritaanse vrouw, maar ook voor ons allemaal.
Voor mij, voor jou!

Wat mensen je ook geleerd hebben.
Welke regels en wetten anderen je leerde rondom het ware geloof.
Hoe je gedachten over het geloof ook zijn.
Je hoeft alleen maar dorst te hebben naar Water dat voor eeuwig leven zorgt.
Er is Water dat zorgt dat die dorst stopt.
Water dat altijd in je zal blijven.
Het geeft je eeuwig leven.

Dat Water, dat is wat leven echt LEVEN maakt.

Vader,

Laat mij de woorden bij U zoeken, als ik ze niet kan vinden.
Als er gesprekken zijn waarin ik geen woorden vind.
Ik weet dat U harten kan bereiken, en dat Uw Water daar leven kan geven.
Levend kan maken wat er gezaaid is.
Laat mij telkens weer dorsten naar Uw waarheid zodat ik niet meer naar die vieze bron zal gaan.
Die bron waar het water troebel geworden is.
Troebel door de leugens, de ontrouw, het egoïsme.
Maak van mij een bron, een oase in de woestijn die deze wereld is geworden.
Stroom met Uw levend makende Water en laat ons allemaal groeien.
Ieder weer anders, op een eigen manier.
Maar allemaal met elkaar verbonden, door het Water uit dezelfde bron.
 
Amen

donderdag 21 januari 2016

Een teken van trouw


De regenboog blijft zoiets bijzonders.
Altijd als ik hem zie denk ik aan Gods belofte, verbaasd het mij hoe trouw Hij is!
Zoveel geduld moet Hij hebben...
Totdat ik las in Genesis dat God de regenboog maakt en aan de lucht zet, zodat telkens als Hij de boog ziet Hij weer weet wat Hij Noach en zijn nakomelimgen (wij) beloofd heeft.
Niet alleen ik heb de boog nodig om te weten dat Hij Zijn verbond trouw is, God heeft de boog ook nodig.
Dat te beseffen bracht verbinding en een diep besef...

Niet alleen ik, of andere mensen misschien met mij, vinden het lijden in de wereld afschuwelijk om te horen, te zien, te ervaren.
Hij zounook zo graag anders zien!
Net als in de tijd dat Noach leefde...

Wij leven niet anders als toen!


Al de ellende die Hij moet aanschouwen.
Zijn hart huilt bij het zien van de vele mensen die gebroken of gewond, letterlijk of figuurlijk, door het leven gaan.
Ooit greep God in, het bloed, het leed het was teveel!
En nu is dat ook zo.
Ondanks dat leed en de pijn die Hij voelt blijft Hij trouw.
Voel jij je gebroken, beschadigd of heb je diepe pijn?

Kijk dan naar dezelfde boog als Hij!

Hier het prachtige lied van Sela, laat het doordringen en besef Hij is erbij, soms zo lijkt Hij onzichtbaar, maar zelfs dan is Hij er voor jou!



IK ZAL ER ZIJN


Hoe wonderlijk mooi is uw eeuwige Naam.
Verborgen aanwezig deelt U mijn bestaan.
Waar ik ben, bent U: wat een kostbaar geheim.
Uw naam is ‘Ik ben’ en ‘Ik zal er zijn’.

Een boog in de wolken als teken van trouw,
staat boven mijn leven, zegt: Ik ben bij jou!
In tijden van vreugde, maar ook van verdriet,
ben ik bij U veilig, U die mij ziet.

De toekomst is zeker, ja eindeloos goed.
Als ik eens moet sterven, als ik U ontmoet:
dan droogt U mijn tranen, U noemt zelfs mijn naam.
U blijft bij mij Jezus, laat mij niet gaan.
 ‘Ik ben die Ik ben’ is uw eeuwige naam. 
Onnoembaar aanwezig deelt U mijn bestaan.
Hoe adembenemend, ontroerend dichtbij:
uw naam is ‘Ik ben’, en ‘Ik zal er zijn’.

O Naam aller namen, aan U alle eer.
Niets kan mij ooit scheiden van Jezus mijn Heer:
Geen dood en geen leven, geen moeite of pijn.
Ik zal eeuwig zingen, dicht bij U zijn.

vrijdag 15 januari 2016

Dankbaar op weg!

Op 12 September ben ik begonnen met een nieuwe uitdaging, een hele nieuwe stap.
Je kan daarover lezen in de blog die ik gemaakt heb die dag: Een nieuwe stap
Toen nog spannend, en voor mij onzeker hoe het zou gaan lopen.
Nu 4 maanden verder kan ik zeggen:

Dit is zeker wat ik heel erg leuk vind! 


Het leren op zich vind ik al heel fijn.
Nieuwe dingen leren het zorgt dat ik weer verder groei.
Na toch een hele tijd dat ik daar geen ruimte voor had.
Dat ik blij was met alles kunnen redden, kan ik nu zelfs verder ontwikkelen.
Het doet mij goed om dit te merken.
Ik ben er zo dankbaar voor dat ik dit kan!
Ook kan ik zeggen:

Het past zo goed bij mij!

Dat is ook wat ik als reactie krijg.
Er werd gevraagd of ik al in de psychologische wereld aan het werk ben.
Ik moest ontkennen maar vertelde dat ik voor een thuiszorg organisatie werk als huishoudelijk medewerkster, dat ik het heerlijk vind om met de mensen in contact te zijn, ze echt te kunnen helpen,
Ook gaf ik aan dat ik nog andere dingen in mag vullen voor de organisatie.
Maar, in mijn hoofd, niet op psychologisch gebied.
Daar was ze het niet mee eens, juist in mijn werk kan ik veel ervaring op doen.
Ik kom bij verschillende mensen, ben er best een tijd, leer mensen en hun gewoontes kennen.
Daarnaast probeer ik hen persoonlijk te bereiken, heb ik interesse in hun als mens.
Wie het dan ook zijn, wat ze hebben gedaan.
Ja soms help ik mensen rommel opruimen, als de chaos te groot is.
Als ik dat doe merk ik, dat er in hun hoofd ook dingen opgeruimd, geordend, weg gegooid worden.
Na haar reactie zie ik pas hoeveel ik eigenlijk al op dit gebied werk.
Gewoon vanuit mijn natuurlijke manier van omgaan met mensen.
Dat was zo mooi...
Ze stelde de vraag vooral door de cijfers die ik haal.
Het verbaasd mij ook telkens weer....
Ik doe een thuisopleiding en stuur telkens mijn huiswerk op en met resultaat...

Op mijn lijst staat nu 25 keer een 9,5 en drie keer een 9.
Ik moest lachen om mijn broer die zei: wel jammer die 9,5 kan je nog steeds je naam niet schrijven?!
Daar houden we het dan maar op, ik blijf het oefenen.
Het is ook zo'n lastige naam om te spellen.

Zoals ik als reactie schreef bij mijn blog van 12 september: als God wil dat ik dit doe dan zal Hij mij helpen op de weg er naar toe.
Dat echt mogen ervaren maakt mij zo dankbaar, dat is iets wat mij blijft raken!





donderdag 14 januari 2016

Wie oren heeft

Wie oren heeft..
Een zin die in Openbaringen vaak herhaald word.

Wie oren heeft die hoort wat de Geest tot de gemeente zegt.

En dat is lastig.
In onze maatschappij, en ik doe daar ook aan mee, is luisteren erg moeilijk.
Praten gaat ons beter af.
Zelf merk ik dat ik het heel moeilijk vind om te luisteren en dan mijn mond te houden.
Ik wil mensen laten merken dat ik ze hoor, dat ik ze begrijp.
Heel gauw neem ik het van mensen over, of vul ik dingen in.
Nu merk ik het, ben er op aan het letten, en kreeg er gisteren een mooie vraag over:

Waarom vul je zo in?

Ik ben enthousiast, mijn woorden en gedachten gaan snel, en vaak heb ik ook echt aan een half woord genoeg en is tijd toch kostbaar.
Jammer en iets waar ik, nu ik er bewust van ben op wil letten.
Door eens bewust anders te proberen te reageren.
Mijn mond in bedwang te houden en mijn invulling in mijn hoofd, voor mezelf te laten.
Als luisteraar zit je in een kwetsbare positie.
Je kan het gesprek maken of breken.
Als je teveel reageert, als je teveel dingen zeg, dan kan je iemand afleiden.
Het gesprek kan dan niet meer tot het doel komen.
Mensen kunnen drempels opwerpen om het weer opnieuw te durven.

Als luisteraar moet je jezelf kunnen beheersen, de ander ruimte geven, laten weten dat je luistert kan ook zonder woorden.
En echt luisteren is zo waardevol!!

Ik wil mezelf erin trainen, voor degene die met mij praten maar ook voor mezelf.

Hoeveel mensen zijn er niet op zoek.
Enkel en alleen naar mensen met 2 oren die werken, en het liefst een mond die niets overbodigs meld.
Meningen, oordelen, kritiek, inzichten ze zijn er in overvloed!
Maar mensen die kunnen luisteren?

Zijn een bron van zegen!


Ontwikkel oren, in het aardse leven, maar ontwikkel ook je oren in het geestelijk leven.
Als we niet naar mensen kunnen luisteren, die we kunnen horen, kunnen lezen (lichaamstaal), hoe moeilijk word het dan om naar de Geest te luisteren.
Om dan ook niet altijd te praten, of Zijn boodschappen te onderbreken.
Het is mooi om hier mee bezig te zijn.
Ik merk dat luisteren op zoveel dingen invloed heeft.



woensdag 13 januari 2016

Zoek je?

Veel mensen zijn op zoek.
Ze missen iets, voelen zich onrustig of ze voelen zich niet compleet.
Soms vinden ze iets wat hun behoefte beantwoord, wat hun voor even tevreden stelt.
Maar al gauw komt daar weer een nieuw verlangen of word toch dat verlangen wat tevreden gesteld werd weer wakker en vraagt naar meer, naar dieper, naar langer, naar beter.

Deze zoektocht brengt ons naar verschillende punten, veel al ook gestuurd door mensen die we hierover spreken, dingen die we vinden of lezen over onze behoefte.
Vele dingen worden geprobeerd en aangewend.

Jezus vroeg het ook:

Wat zoeken jullie?

En Hij bood het hen direct aan.
Dat kunnen we lezen in Johannes 1 vanaf vers 39.
Twee discipelen, volgelingen van Johannes de Doper volgden Jezus en Hij zich omdraaiende vroeg hen:

Wat zoekt u?

Ze zeiden waar woont U?
En Hij nam ze mee, kom en zie.
Ze kwamen en zagen en bleven die dag.
Later blijkt dat ze nog vele jaren bij Hem bleven!
Jezus vraagt nu ook aan de mensen, die van Hem gehoord hebben, die meer willen weten, die willen leren van Hem, die nieuwsgierig zijn naar wie Hij is:

Wat zoek jij?


En wij?
Wij zijn met z'n allen zo op zoek.
Niet wetend, dat het antwoord op onze vragen ons telkens weer, deze vraag voorhoud.
Juist om Hem makkelijker te vinden!

Hij is de weg, de waarheid en het leven.
Alleen bij Hem kan je rust vinden, alleen Hij kan je verlangens vervullen!

Is Hij al het antwoord op jou vraag?

Hij blijft het vragen:

Wat zoek je mijn lieve kind?

maandag 11 januari 2016

Wie is Hij voor jou?

Jezus werd na de verzoeking in de woestijn een tijd met rust gelaten door satan.
Door de kracht van de Heilige Geest ging Jezus terug naar Galilea.
Daar gaf Hij uitleg over God, en Hij werd bewonderd in de gehele omgeving.

Ja zo gaat dat als er iets bijzonders is.
Dan gaat het als een lopend vuurtje!
Overal hoorde de mensen over Jezus en over wat Hij leerde.
Gods boodschap verspreidde zich en werd overal als bijzonder gezien.
Juist doordat het zo bijzonder was werd het door verteld.

Jezus is opgegroeid in Nazareth.
Nou daar horen ze ook heus wel wat er allemaal over Hem verteld word.
De timmermansjongen, de zoon van Jozef, die verteld allemaal bijzondere dingen over God, en Hij kan bijzondere dingen door de Heilige Geest die in Hem woont.

Lukas 4: 16 - 22b


En Hij kwam in Nazareth, waar Hij opgevoed was, en ging naar Zijn gewoonte op de dag van de sabbat naar de synagoge, en Hij stond op om te lezen.
En aan Hem werd het boek van de profeet Jesaja gegeven, en toen Hij het boek opengedaan had, vond Hij de plaats waar geschreven stond:
De Geest van de Heere is op Mij, omdat Hij Mij gezalfd heeft; Hij heeft Mij gezonden om aan armen het Evangelie te verkondigen, om te genezen die gebroken van hart zijn,
om aan gevangenen vrijlating te prediken en aan blinden het gezichtsvermogen, om verslagenen weg te zenden in vrijheid, om het jaar van het welbehagen van de Heere te prediken
En toen Hij het boek dichtgedaan en aan de dienaar teruggegeven had, ging Hij zitten, en de ogen van allen in de synagoge waren op Hem gevestigd.
Hij begon tegen hen te zeggen: Heden is deze Schrift in uw oren in vervulling gegaan.
En zij betuigden Hem allen hun instemming en verwonderden zich over de woorden van genade die uit Zijn mond kwamen

Eindelijk kwam Jezus ook naar Nazareth.
Stel je eens voor dat jij toen leefde, hoe zou je dan reageren?
Zou je gaan luisteren wat Hij te zeggen heeft?
Of zou je afwachten wat anderen te vertellen hebben?
Wat zou er gebeuren?

Jezus ging naar de synagoge en zoals gebruikelijk was ging hij een schriftgedeelte lezen, en daarna uitleggen.
Hij las uit Jesaja:

De Geest van de Here is op mij!
Hij heeft mij gezalfd.
Wat stelt Jezus zich netjes voor in zijn geboortedorp.
Hij laat zien aan hen wie Hij werkelijk is.
De mensen ze reageren erop, ze stemmen ermee in, en ze verwonderden zich over de woorden van genade die uit Zijn mond kwamen.

Doen wij dat ook nog?
Ons verwonderen over Zijn woord?
Hoe lang doen we dat zonder het kleiner te maken?
Zonder dat wat de Geest geeft weg te redeneren met onze eigen menselijke (beperkte) gedachten?

Het duurde niet lang of daar kwam de vraag:

Is Dit niet de Zoon van Jozef?

Hij stelt zich voor, Hij verteld wie Hij is.
We mogen kiezen, wat we aannemen, maar het zal een groot verschil maken.
Wie geloof jij dat Hij is?

Is Hij de gezalfde van God?
Waar de Geest van de Here op rust?

Of toch...

De zoon van Jozef?
Een timmermansjongen?

zondag 10 januari 2016

Gezinsmoment: Gehoorzamen

We waren vorige week, het jaar gestart met een werkje over de schepping.
Vandaag gaan we daar verder en hadden we het over de zondeval.
Dat was volgens Richard een test van God, wie willen we nu echt volgen.
En Adam en Eva kozen voor het volgen van zichzelf.

Mooi want daar kon ik mee verder.
En jij dan?
Maar ook ik?

Wij krijgen die test ook!
Wie volg jij dan?
God of jezelf of misschien nog iets of iemand anders?
Gehoorzaam zijn, we zouden het allemaal moeten kunnen.
We weten echt wel wanneer we iets doen wat goed is, of als we iets doen wat verkeerd is!
Je voelt dat diep van binnen.
Daardoor zouden we allemaal in staat zijn om het goede te doen.
Maar doen we dat ook?

Wat gebeurde er nog meer bij de zondeval?
Adam gaf Eva de schuld, en Eva de slang....
Dat is iets wat wij nu nog doen.
We zien wel de fout van iemand anders, maar nemen geen verantwoordelijkheid voor onze eigen fouten.
Belijden niet onze fout maar spreken over de fout van al die andere mensen.
Veel mensen doen dat, ook veel mensen die God volgen.
Maar is het wel de bedoeling dat we zo met ons zelf, en met anderen, maar ook met God omgaan?

Daarnaast gebeurde er nog iets bijzonders bij de zondeval.
We werden door God zo beschermd!
Het lijkt een straf, maar wat was het Zijn bescherming.
Adam en Eva mochten niet meer in het Paradijs wonen.
De boom van Leven, die werd beschermd met een vurig zwaard en engelen....
Waarom is dat nou zo belangrijk?

Nou wij, die nu allemaal goed en kwaad kennen, inplaats van alleen het goede, wij kunnen nu ook hele kwade dingen doen.
Vast weleens gehoord of gemerkt.
Papa en mama, zijn gescheiden.
Mensen maken ruzie met elkaar.
Er word gestolen, gescholden, mensen doen elkaar express pijn.
Dus nu is er niet meer alleen goed, zoals in het Paradijs eerst het geval was, nu hebben wij ook kwaad in de wereld gebracht.


Als wij nu zouden eten van de boom van het Leven, dan zou dit eeuwig zo zijn.
Dan zouden we niet meer sterven.
Ooit mogen we naar de boom van het Leven.
Want weet je wat mooi is, de Bijbel begint ermee en stopt ermee.
In openbaringen dan lezen we weer over deze boom.
Als je in Hem geloofd en je bent bij Hem dan mag je van die boom eten.
Dat is de enige manier om eeuwig te kunnen leven.
Naar Hem!

Maar ja als je verkeerde dingen doet, dan voelt het naar om naar iemand toe te gaan en dat te vertellen.
Adam en Eva ze schaamde zich, en wij?
Wij schamen ons ook weleens om eerlijk te zeggen wat we hebben gedaan.
Terwijl het juist zo goed is.
Je mag als je dat doet ook weten, je bent niet de enige, iedereen, elke seconde opnieuw doet zonde.
Als je zonde begaat waarvan je bewust bent, oei dat was fout, vertel het dan.
Dat is de enige manier om die schaamte weer kwijt te raken.

God maakte voor de schaamte van Adam en Eva dierenvellen, Hij zal onze schaamte ook bedekken!



Daarna zijn we aan het knutselen gegaan.
Wat hoort nu bij God?
En wat hoort nu niet bij God?
Als we dat goed weten kunnen we Hem ook beter volgen en gehoorzaam zijn.
En als dat niet lukt, weet dan, precies daarvoor hebben wij elke keer opnieuw Jezus weer nodig!





Wil je meer gezinsmomenten bekijken dat kan: Gezinsavonden

zaterdag 9 januari 2016

Breng het maar naar buiten

Als God in je mag leven, dan heb je alles ontvangen wat je nodig hebt!
Dan groeit er iets in je hart wat zo ongelofelijk mooi is.
Jezus mag en kan dan groeien in je hart.
Dat is een heel groei proces.
Maar tegelijk zo heerlijk om te weten!

Toen Jezus in je hart mocht komen wonen gaf Hij je alles om Zijn woord te verstaan.
Zijn stem te verstaan.
Om Hem te leren kennen.

Op het moment dat ik mij echt bewust werd wat Jezus voor mij heeft gedaan, wat Hij elke dag opnieuw voor mij doet, en wat Hij mij beloofd heeft, kon ik mij beter aan Hem overgeven.
Dat besef kwam zo diep bij mij binnen dat ik Hem durfde te vertrouwen.
En stapje voor stapje heb ik daardoor meer durven ontspannen.
Telkens liet Hij mij zien, dat Hij weet wie ik ben, wat ik nodig heb, dat Hij echt voor mij zal zorgen.
Daardoor konden alle angsten, waar ik zolang onder geleefd heb (eerst zelfs onbewust) verdwijnen.

Hij gaf iets nieuws in mijn hart.
Vertrouwen, ik mocht zien door Zijn ogen wie ik werkelijk ben, maar uiteindelijk mocht ik ook zien wat ik kon worden door Hem.
Het stopte niet bij mijn zelfbeeld, het werd een brug naar Zijn evenbeeld kunnen worden.
Mijn leven heeft zoveel verrassende wendingen, zoveel bijzondere knipogen van God.

Hij doet alle dingen die mee werken ten goede.
En mijn verdriet heeft hij veranderd en omgekeerd in een lied!

Mijn hart is veranderd, er groeit daar iets.
Laat dat wat er groeit naar buiten komen, zodat anderen mogen meegenieten van de stralen van Licht.
Kijk maar eens naar binnen, wat er groeit in je hart, en dan schiet mij iets moois te binnen:
Zet die bloemetjes maar eens buiten!



donderdag 7 januari 2016

Het Licht overwint!


Wat kan dat moeilijk zijn.
We weten dat we allemaal zonden doen.
Het maakt je kwetsbaar als je openbaar maakt wat jij als persoon voor zonde begaan bent.
Toch wil ik zeggen, doe het eens.
Het kan zoveel moois brengen als je in die kwetsbaarheid durft te staan.
Durft te erkennen en openbaar te maken, wie je werkelijk bent.
Dat je kan zeggen: daarom, daarom heb ik Jezus nodig.
Nee Hij stierf niet voor niets, want alleen doordat Hij stierf kan ik Leven.
Zijn bloed, het is niet zomaar iets, ik heb het zo hard nodig om mijn zondige, mijn donkere hart licht te maken.
De omgeving speelt een grote rol of je dit durft.
Als je dit durft, dan ben je waarlijk jezelf.

Ik vond de tekst in Jakobus, en daar staat inderdaad, belijd elkaar uw zonden, voor degene waartegen je het gaat belijden ligt er een opdracht:

En bid voor elkaar!


Als iemand jou verteld welke zonde hij/zij beging, wie ben je dan om te oordelen?
Ik merk hoe makkelijk dat is, hoe snel je daarin loop.
Totdat je bedenk dat je ook maar mens bent, dat jezelf ook net zo hard Jezus nodig hebt om te kunnen Leven dan degene die nu zijn/haar zonde belijd.
Het geeft zo'n diepe band, een band zoals God die bedoeld heeft, als je inplaats van oordelen uitten, gaat bidden.
Als je door de kwetsbaarheid van de ander zelf ook kan getuigen wie jij werkelijk bent vanuit jezelf.
Ook dan is deze zin niet klaar.
Hij stopt pas met het mooiste, God bewaard het beste voor het laatste:

Opdat u genezing vind!


Ik hoor al in gedachten mensen reageren:
Ja ik deed zonden, maar het valt wel mee denk ik, want..... ik ben er nooit echt ziek van geworden.
Misschien!
Maar hoe weet je dat zo zeker?
Kan je beamen dat het kwade houd van donker?
Dat het stilgezwegen moet worden.
O en soms kan je heel dapper het tegen één iemand vertellen, ook omdat ergens alleen mee lopen zo moeilijk en zwaar is, en dat vertellen, dat doe je in het geheim.
Je let wel op dat verder niemand je hoort.
En herken je dan ook dat je vaak de volgende vraag stelt:

Vertel het niet door, hou het voor jezelf hoor!

Dan is mijn vraag hierop:
Vind u dat gezond?
Is het de werking van een gezonde geest en een Licht hart?
Of is angst hier toch nog steeds aan het werk.
Angst brengt vele dingen in je hart, en in je leven.

En weet je, Hij is gekomen om ons te bevrijden hiervan.
Want wat heb je te vrezen als God achter je staat?
Als Hij tegen jouw aanklager zegt: Hij is onschuldig want Ik ben voor dit waardevolle kind aan het kruis gestorven!

Als iemand fluisterend, in schaamte en zijn eigen diepe ellendige staat bij je komt.
Mag je het volgende weten:

Je helpt diegene niet als jij het geheim houd!
Het enige wat kan helpen is, het openbaar maken, aan Gods voeten neerleggen, de persoon zegenen en aan Zijn voeten brengen.
Waar het Licht is, daar zal geen duisternis meer kunnen standhouden!

Zwijgen, geheimhouden, angst laten regeren, het is een schijnveiligheid.
Het is zelfs iets gevaarlijks.
Je gaat zo makkelijk over naar de volgende zonde, van liegen, bedriegen en voor je het weet is bedrog jou schuilplaats.
Een schuilplaats die voor God allang openbaar is.
Die ook openbaar gemaakt zal gaan worden!

Wees niet bang
Belijd elkaar uw zonden
Bid voor elkaar
Opdat u genezing mag vinden

Liever Vader,

Ik breng hen voor Uw troon, die niet meer voor U durven te verschijnen.
Door de schaamte, de angst van al die dingen die verkeerd gingen.
Heere ik vraag Uw Geest, werk in hun hart, geen hun de moed om naar iemand toe te gaan.
Dat ze iemand vinden mogen waarbij ze het aan zullen durven om zichzelf te zijn, zoals ze werkelijk zijn.
Heere wilt U helpen de maskers die er zijn, af te halen.
Want ik weet, als U erbij bent, dan zal het veilig zijn!
Dan is er niets om voor te vrezen.
Help Heere om te doen wat gedaan moet worden.
Zodat voor ieder dat moment komt, dat ze mogen weten:

Ik van nature kan niet naar mijn Vader, maar ik vermag nu alle dingen door Christus in mij.

Heere laat zien en ervaren dat U alle troost en alle kracht bezit die nodig is.
Wat een wonder dat wij naar U mogen komen.
Telkens weer!
En ik weet, zodra wij een stap in Uw richting zetten, dan zal U grote dingen doen.
Als we dan om mogen kijken, dan zullen we zien en beseffen, daar liepen we niet zelf, daar werden we gedragen, door de kracht van Uw liefde.
Heere laat het feest zijn in de Hemel!
Een feest omdat het Licht overwint!

Amen



dinsdag 5 januari 2016

Innerlijke groei

Het is ondertussen een bekende spreuk geworden:




Zaaien voor nieuw leven


Vele preken heb ik al gehoord, dus eigenlijk kan je zeggen, er is veel gezaaid in mijn leven.
Eerlijk zal ik zeggen dat bij mij veel zaad op de weg gevallen is, het viel wel, maar werd door de vogels opgegeten.
Ik kon er niets mee, vergat het, en dat ontnam de mogelijkheid om het te laten groeien.
Soms viel het in de grond van mijn hart, ik dacht er over na, en ik nam het mee om eens in mijn leven te bekijken hoe het bij mij gesteld was.
Maar voor ik het wist was het verdwenen.
Was ik toch drukker bezig om genoeg geld te verdienen, om mijn werk goed te doen, om een goede moeder te zijn.
Al die taken overgroeide mijn tijd die ik wil besteden aan Zijn Woorden.
En wat er staat klopt het heeft dan geen kans, het Woord kan dan geen vrucht brengen, het Licht kan niet meer bij het groeiende plantje komen en het zal niet veel verder komen.

Toch waren er ook Woorden die in goede aarde vielen.
Die jaren later nog steeds in mijn hart zitten, wat daar gegroeid is, er is in mijn hart door dat Woord wat nieuws tot stand gekomen.
Nieuwe levensinvullingen, nieuwe manieren om met iets of met een situatie of mensen om te gaan, nieuwe manier van denken.
Er kwamen hele nieuwe vruchten.
Die mij persoonlijk telkens weer verbaasde.
Zolang dat zaad in mijn hart mag verder leven zal het telkens weer vruchten opleveren.

Inzicht tot groei


Net zat ik een opdracht te maken en schreef ik over mijn roeping.
De blokkade tot in mijn roeping komen....

Dat ben ik meestal zelf!


Ik merk dat ik voordat ik in mijn roeping durf te gaan staan, dat ik eerst dingen moet leren (van mezelf), ervaringen op moet doen, want ik mag het niet fout doen. 
Voordat ik echt gaat uitvoeren moet ik zeker weten dat ik het ook kan.
En opeens kwam er iets omhoog in mijn hart, er groeide een nieuw plantje:

Als God mijn roept dan ben ik veiliger, dan dat een diploma mij ooit aan veiligheid kan geven, of wat de wereld mij ooit aan veiligheid kan bieden.

Heel voorzichtig sprak ik het uit.
Direct wilde ik dit nieuwe plantje maar weer onder de grond schoffelen.
Ik voelde mij er kwetsbaar door.
Dit plantje was nog maar teer!
Het moest nog beschermd worden dat zei mijn intuïtie.
Maar toch schreef ik het op.
En ik besef nu, dat is heel belangrijk!
Dit is niet iets wat ik voorzichtig voor mezelf moet houden.
Het groeide, het maakte zichzelf zichtbaar, het is klaar om niet meer verstopt te hoeven worden.
Het is belangrijk, niet alleen voor mij.
Het groeit zodat iedereen van de bloei kan meegenieten.
Als God iets van je vraagt, dan geeft Hij je daarvoor alles wat je nodig hebt.
Dat merk ik ook, toch blijf ik toetsen of het ook wel echt zo is.
Het is goed om dat op te merken.
Dat maakt de weg open naar verder groeien.
En dat is ook precies wat ik wil.
Soms vraagt God grote dingen van ons, vooral vertrouwen en geloof.
Durf ik daar in uit te stappen of laat het mij stil staan?

Aandacht geven maakt dat iets groeit.


maandag 4 januari 2016

Hoe reizen wij?

Herken je het volgende?

Je gaat blij op reis, denkend dat je alles hebt geregeld en uitgedacht.
De route is duidelijk, het doel is duidelijk en daar ga je.
Je gaat het even regelen.
Het lijkt ook nog of je goed bezig bent.
Daar word, of maak je jezelf steeds zekerder van.
Tot dat moment.

Ommekeer


Maar dan kom je er achter je bent iets zeer belangrijks vergeten.
Je bent God vergeten!
En dat merk je vanaf dat moment direct.
Je kan niet verder, je moet terug.
Het doel waar je zo dichtbij was, je moet het verlaten en je moet terug naar de begin punt van je reis.
Terug naar het moment dat je nog dichtbij God was.

Goed leven?


Mij gebeurd dit vaker.
Ik merk zelfs dat als ik het moeilijk heb dat ik er minder last van heb.
Dan voel ik mij veiliger als ik eerst alles bij God gebracht heb, als ik alles bij Hem mag neerleggen.
Maar zodra het beter gaat komt het gevaar om de hoek.
Heb ik Hem dan ook nog nodig?
Ik merk dat telkens als ik Hem vergat, dat ik mijn reis onnodig langer maakte.
Het moeilijker of zwaarder voor mezelf maakte dan dat nodig was geweest.
Alleen als wij Hem vragen voor hoe we moeten reizen, ook als de route zo duidelijk lijkt, dan kan een makkelijkere levensfase ook resulteren in een Go(e)d Leven en een wonderlijke reis!
Dankbaar was ik gisteren dat ik mocht lezen dat ik niet de enige ben die moest leren met het juiste te beginnen.
Mensen die zo dichtbij Jezus mochten staan, Zijn vader en moeder op aarde.
Ze gingen op reis, van Jeruzalem terug naar Nazareth, en gingen er vanuit dat hun Zoon wel mee ging.
O, wat denk ik dat ook vaak.
Dit is zo goed, het voelt zo fijn, God gaat wel mee.....
En dan dat moment!
Lees maar mee in Lukas 2 vanaf vers 45:


En toen zij Hem niet vonden, keerden zij terug naar Jeruzalem en zochten Hem daar.
En het gebeurde dat zij Hem na drie dagen in de tempel vonden, terwijl Hij te midden van de leraars zat, naar hen luisterde en vragen aan hen stelde 
Allen die Hem hoorden, stonden versteld van Zijn verstand en antwoorden.
En toen zij Hem zagen, stonden zij versteld, en Zijn moeder zei tegen Hem: Kind, waarom hebt U ons dit aangedaan? Zie, Uw vader en ik hebben U met angst gezocht.
En Hij zei tegen hen: Waarom hebt u Mij gezocht? Wist u niet dat Ik moet zijn in de dingen van Mijn Vader?
En zij begrepen het woord niet dat Hij tot hen sprak.

Jozef en Maria ze moesten drie dagen zoeken.
Ze waren Hem kwijt, maar hadden Hem terug gevonden.
Wat was dit een leerproces voor Jozef en Maria!
Een stukje verder lees je dan ook in dit hoofdstuk dat Maria weer al deze dingen in haar hart bewaarde.
Ze was bezig in haar hart de puzzel rondom haar Zoon op te lossen.
Dat was een proces, dat was ook een reis.
Jozef en Maria ze moesten ook de wereld, en de wereldse opvattingen loslaten.
Heel praktisch werd dat duidelijk in hun leven toen Jezus aangaf:

Waarom hebt u Mij gezocht?

En dan denk ik, ja waarom?
Was dat omdat ze Hem bij zich wilde hebben omdat Hij hun Zoon was?
Of omdat ze Hem bij zich wilde hebben omdat Hij Gods Zoon was?
En dan het vervolg:

Wist u niet dat Ik moet zijn in de dingen van Mijn Vader?
Hij moet niet zijn waar wij Hem willen!
Ook is Hij niet zoals wij Hem zien.
Hij is waar de Vader Hem wil hebben!
En ook is Hij wat de Vader wil dat Hij is.
Hoe zoeken wij Hem?
Waar willen wij Hem vinden, of hebben?
Hij is te groot voor onze kaders.
Te groot om Hem op onze plek te dirigeren.
Wij mogen groeien naar Zijn kaders.
En wij mogen groeien naar Zijn plek.
Ik wens jullie niet per definitie een veilige reis, maar wel een behouden thuiskomst!

zondag 3 januari 2016

Gezinsavond: En God schiep de mens als Zijn beeld


Vandaag gingen we naar het begin van de Bijbel.
Een nieuw jaar, ik dacht mooi om bij het begin te beginnen.
We hadden eerder al een gesprek gehad over wat God nu bedoeld kan hebben toen Hij zei: Ik wil mensen maken naar Ons beeld, naar Onze gelijkenis.
Ik dacht het is een mooi moment om daar op terug te komen, maar dan met meer informatie en natuurlijk een werkje.
We hebben gelezen over de scheppingsdagen en wanneer er wat er geschapen werd.
Mijn zoon wist alle dagen al voordat ik het had gelezen, erg gaaf.
Misschien helpen de gymzaal ramen hem toch om het te kunnen onthouden.
Wat ik daarmee bedoel?
Dat kan je hier bekijken: Gymzaal geverfd
We lazen dat bij alles wat God schiep God later zei dat het goed was.
Maar er was één uitzondering!
De dag dat de mens, eerst de man, geschapen werd, die dag, toen was het zeer goed wat God zag.
Hij had het mooiste, het beste voor het laatste gehouden.
Wij mensen wij waren extra bijzonder in Zijn schepping.

Dat bracht mij verder.
Waarom zijn de mensen nu zo bijzonder dan?
Wat bedoelde God volgens jullie toen Hij aangaf dat Hij mensen naar Zijn beeld wilde maken...

  • We kunnen liefhebben, liefde geven en liefde ontvangen. Eigenlijk kwamen ze er achter dat ze gemaakt waren om lief te hebben, dat was toch ook het belangrijkste gebod. 
  • Wij kunnen praten met God, want er stond in de Bijbel, God zegende de mens en zei tegen hen.... Dat betekend dat God echt met ons praat, wij met Hem kunnen praten, dat God met ons echt contact heeft!
  • Wij kunnen ook mooie dingen maken, verzinnen en creëren.
  • We lijken op God omdat wij een vrije keuze hebben, dat God ons alles geeft om een goede keus te kunnen maken, naast instinct hebben wij verstand gekregen, een extra ten opzichte van de dieren. Als we die vrije keuze goed gebruiken, inzetten om te doen wat God wil dat we doen, dan kunnen we meer en meer op Hem gaan lijken.

Dat was mooi om zo over te praten, te denken met elkaar.
Het is zo belangrijk om goed te weten, hoe we gemaakt zijn en met welke bedoeling.
Op die manier is het (hopelijk) iets makkelijker om tot Zijn doel te komen, want wees eerlijk, die weg kan ingewikkeld zijn.
En meestal, als ik omkijk moet ik toch bekennen, dat ik het zelf zo ingewikkeld heb gemaakt.




We gingen een werkje maken over de schepping, de dagen en wat er op die dag gemaakt is, met de tekst erop die wij behandeld hebben:

En God schiep de mens als Zijn beeld, als het beeld van God schiep Hij hem!

Genesis 1:27a

Het was best een lastig werkje, ook met het knippen en dan zorgen dat het goed en netjes kon rond draaien.
Dat is extra lastig als er wat perfectionisme in de weg zit en vooral mijn zoon had het er moeilijk mee.
Hij vond het naar dat mijn werkje veel mooier werd dan dat van hem en dat zijn zusje beter kon knippen als hij.
Mooi moment om te laten zien dat niets perfect is.
Bij het kleuren van de letters van dag 1 had ik geel gebruikt, ik wilde een reeks maken maar helaas, mislukt, ik was vergeten dat ik begonnen was met geel.
En zijn zusje kon dan keurig knippen maar de lijntjes waren voor haar toch eigenlijk te dun.
Hij had zo mooi gekleurd, en wel een mooie reeks gemaakt.






En als extra deze avond had ik iets nieuws voor alle twee.
Vanavond kregen ze voor het eerst zakgeld.
Wat zijn ze blij naar bed gegaan!

Wil je meer gezinsavonden kijken? Dat kan: gezinsavonden
Werkje is te vinden met de volgende Klikbare link

zaterdag 2 januari 2016

Een nieuw seizoen

Het Licht is in de wereld gekomen, dat herdachten we afgelopen kerst.
Ooit zal het Licht weer komen, als Hij wederkomt.
Tot die tijd zullen de seizoenen wisselen, de jaren voorbij gaan en de dagen voort snellen.
Het Licht het bracht een heel nieuw seizoen.
Eigenlijk...

Is de lente begonnen, het Licht schijnt.
Er is weer groei en bloei mogelijk.
We mogen onze hart bewateren, met Levend water!

En dan lees ik in mijn Bijbelstudie de volgende dagtekst:

Efeze 3 vers 17 en 18

Ik bid dat Christus meer en meer in u mag wonen, naarmate u Hem meer gaat vertrouwen.
Dat u geworteld zult zijn in Gods liefde, en daarop uw leven zult bouwen.
Dan zult u, samen met alle gelovigen, zien hoe breed, lang, hoog en diep de liefde van Christus is.

Als we Zijn woorden op kunnen nemen in ons hart, als het daar mag groeien en bloeien, als er door Zijn woord echt iets gebeurd, of laat ik zeggen veranderd in ons hart.
Dan kan je dat merken, dan veranderd niet alleen je hart maar je hele leven.
Als wij geworteld zijn in Gods liefde, en daarop ons leven bouwen, dan is ons leven zo verschillend met levens van mensen die dat niet doen!
Dan valt het op dat er vruchtbare grond in ons hart zit.
Als God in je woont dan kan je verder namelijk, dan is de grond aanwezig.
Maar wat het voor uitwerking heeft in ons leven ligt voor een deel ook in onze eigen handen.
Wij mogen kiezen hoeveel Water we geven.
Hoeveel groei we toelaten.
Een leven met God is bloeien in de woestijn.
Zelfs bloeien als de omstandigheden in je leven je niets geven waardoor je bloeien kan.
God schenkt het, Hij heeft het ons gegeven.
Zijn woorden we mogen ze gebruiken.

De tekst hierboven het bemoedigd.
Als Hij in je mag wonen en je Hem vertrouwd dan zal je steeds meer leren over de liefde van Christus.
Een liefde die ons menselijke verstand ver te boven gaat.
Hij heeft ons zo lief, dat Hij zijn enig geboren Zoon schonk om ons te redden, te verlossen!
Als we beseffen hoeveel Hij van ons houd, dan zouden we op onze knieën neervallen om Hem te loven en te prijzen.
Zijn liefde het is zo nodig om die echt te ervaren in jou leven.
Te voelen met je hart.

Dan kan je wortels uit gaan schieten, dan kan je uit de grond naar boven komen, je hoofd rechtop zetten en Zijn opdracht vervullen.
Omdat je basis goed is, de grond is gezond en geeft kracht.
Precies zoveel kracht als jij nodig hebt bij de dingen die Hij van ons verlangt.
Zet je wortels maar uit, en voed ze maar met alles wat van Hem is.

vrijdag 1 januari 2016

Verbinding met jezelf

Een nieuw jaar ligt voor ons, 365 dagen die nog geen verhaal hebben.
Die nog niet ingekleurd zijn, waarvan we nog geen idee hebben hoe wij ons zullen voelen.
Afgelopen jaar kreeg ik voor het eerst de verbinding goed tussen mijn gevoel, mijn gedachten en mijn handelen.
Vreemd eigenlijk, daar moest ik nou eerst 28 jaar voor oefenen.
Vallen en opstaan dat was het telkens weer.
De punten waren aanwezig hoor.
Natuurlijk kon ik voelen, en gedachten die had ik ook echt in overvloed en handelen kon ik ook.
Maar doordat de verbinding niet goed was tussen deze punten ging het mis in mijn leven.
Meerdere keren raakte ik volledig uitgeput, voelde ik mij klem zitten door keuzes die ik had gemaakt, was ik uren aan het piekeren voor een goede oplossing.
Het liep gewoon redelijk, maar niet lekker, niet soepel en zeker niet optimaal.

Ik moest leren om deze punten beter met elkaar te verbinden.
Herken je bovenstaande dingen?

Kan je uren piekeren hoe je iets op moet lossen?
Het gevoel dat je klem zit door een afspraak die je maakt?
Ga je vaak over je grenzen?
Als je hart nee zegt, laat je dan je mond toch ja zeggen?
Vind je het belangrijk wat anderen vinden?
Of vraag je heel vaak jezelf af deed ik niet gek?

Ach nou dat deed ik heel lang wel.
En als ik dat lees alleen al denk ik, logisch dat ik moe was.
Afgelopen jaar heb ik voor mezelf een hele fijne methode gevonden om de verbinding te verbeteren.
Het is zo simpel!
Elke dag heb ik er nog profijt van.

De eerste maand van dit proces, waar ik bewust mee aan de slag ging, schreef ik elke dag op, hoe ik mij voelde lichamelijk gezien, hoe ik mij geestelijk gezien voelde en wat er allemaal voor dingen in mijn hoofd zaten.
Verder hoefde ik er niets mee te doen.
Wat ging dit tegen mijn normale manier in.
Gewoonlijk voel ik iets en wat deed ik?
Ik veroordeelde dit al direct, ik had er direct een mening over en probeerde het te negeren.
Hoe harder ik dat probeerde hoe harder mijn gevoel ging schreeuwen!
Dit opschrijven hielp, het schreeuwen stopte, dat merkte ik de eerste maand.
Ik deed niets, als alleen maar verwoorden wat ik voelde en wat ik dacht.
Zo bijzonder hoe dat uitpakte!

Een maand geprobeerd en toen merkte ik, ik kan een stapje verder.
Ik ging niet alleen opschrijven wat ik voelde en dacht, maar daarnaast ook, wat mijn lichaam, mijn geest of mijn gedachten nodig hadden.
Ook daar bleef het weer bij.
Dit deed ik een maand, zodat het normaal werd om mijn gevoel en gedachten te verwoorden maar ook om te ontcijferen wat ik nodig had.
Het begon dus eigenlijk met:

Luisteren naar mezelf!

Wat een proces gaf dit op verschillende vlakken.
Ik leerde mezelf kennen, maar ook begrijpen.
Er kwam een rust in mij maar ook een kracht en een energie!
Juist door te luisteren naar mezelf kon ik beter doorgaan, kon ik mij dieper blij voelen.
Ik erkende mezelf.

En ja dan voel je het al, hier bleef het niet bij.
Het ging eigenlijk automatisch dat ik ging toepassen.
Mezelf ging geven wat ik nodig had.
De kleine stappen, toen ik begon leken ze zo groot, nu merk ik het niet meer.
Door dit langere tijd nu te doen is het in mijn systeem als normaal opgeslagen.
Kan ik ook beter nu balans vinden.

Dat is waar ik nu aangekomen ben.
Niet altijd hoef ik mezelf te geven wat ik nodig heb, maar ik heb geleerd ik moet wel naar mezelf luisteren.
Een balans vinden in, ontvangen en geven.
Als ik mezelf volledig weg geef, niet terug geef aan mezelf wat ik nodig heb, dan raakt de balans zoek.
Ik kan nu geven, maar heb geleerd om te ontvangen.

Belangrijkste gevoel wat dit proces mij opriep?

Ik ben het waard om ook aan mezelf te denken.
Als eerste lukte het mij om aan God te verbinden, te voelen dat ik Zijn kind ben, daarna lukte het mij om mij te verbinden aan mensen die Hij op mijn pad zette.
Verbinden ging mij eigenlijk prima af, zolang het maar buiten mezelf bleef.
In mezelf was er storing, en nu kan ik zeggen kloppen alle verbindingen beter!
Niet alleen in mezelf is er beter contact maar de andere verbindingen zijn ook veranderd.
Er was zoveel ruis, doordat ik mezelf tekort deed, volledig voorbij ging.
Goed voor mezelf te zorgen.
Het is iets wat God ons vraagt, juist omdat Hij weet dat het zoveel beter voor ons is.
En nu merk ik, dat ik nog beter voor anderen kan zorgen.
Doordat er meer balans in mezelf is!

We zijn het waard, alleen al omdat God ons van waarde vind.
Zorg goed voor de tempel van de Geest.
Zijn Geest, Hij woont in mij, mijn lichaam, mijn gedachten daar mag Hij wonen.
Hoe meer ik mijn lichaam en mijn geest uitput, hoe makkelijker ziet de vijand weer kans om de tempel te overwinnen.

Als jij je afvraag wie je bent, luister dan dit lied wat duidelijk laat weten wie je bent.
Jij bent van Hem, en Hij van jou!
Niet door iets van ons zelf.
Maar enkel en alleen door de keuze van God om ons te willen.



Met deze blog wil ik meedoen aan de bloghop van Januari met het thema: verbinding. Wil je ook mee doen met deze bloghop? Schrijf, dicht, kook, kleur over dit onderwerp en maak hierover een blog en plaats deze als reactie op de blog van de bloghop winnaar van December: kostbaar en geliefd