donderdag 31 maart 2016

Bloghop winnaar Maart 2016

Vandaag is het dan zover, dan mag ik de winnaar van Maart bekend maken.
In het begin bleef het rustig met de binnen komende blogjes.
Maar toen het eenmaal op gang kwam, leek het of ze allemaal tegelijk kwamen!
Het thema van de bloghop van Maart was:

Dienen



  • Vanaf Kostbaar en geliefd kwam de eerste blog binnen:

Onze harten gewassen

Hierin beschrijft Lineke vanuit een heel bijzonder perspectief de maaltijd waarbij Jezus de voeten ging wassen. Het voelt alsof je er zelf bij bent, alsof Jezus ook jouw voeten vast pakt en ze wast. Vooral de  zin, "En vanuit geliefd en waardevol zijn, kan ik de ander dienen", sprak mij erg aan!



  • De tweede blog die binnen kwam was van Chiel Voerman:

Dienen en jezelf belangrijk blijven vinden

Hierin beschrijft hij dat echt dienen samen gaat met weten wie je bent, weten wat je kan.
Als je niet het idee hebt dat je van waarde bent dan kan je een ander niets geven wat van waarde is, dat proef ik in zijn stuk.
In zijn blog sprak dit deel mij aan: "Onze roeping is te laten zien wie Jezus is. Door elkaar de voeten te wassen. Door de minste te willen zijn. Door niet zo aan jezelf te denken en je eigen leven aan de kant te zetten. Net als Jezus heeft gedaan."


  • De derde blog die binnen kwam was van waardevol en uniek:

In deze blog verteld Johanneke over dienen doormiddel van een lied dat haar raakt.
Ik wil jou van harte dienen en als Christus voor jou zijn.
Hoe zingen we dat?
Kunnen wij als Christus zijn voor de ander?
Ze beschrijft hoe wij het voorbeeld van Jezus hierin mogen volgen.
Lees maar op haar blog!
In deze blog sprak het volgende mij aan: "Dit lukt me niet in eigen kracht. Het lukt me wel wanneer ik hier voor bid en Hem vraag om kracht."

  • De vierde blog is van woensdagavondgroepje:

Hierin beschrijft Anita aan de hand van voorbeelden uit het leven, hoe dienen kan zijn en voelen.
Ze schrijft hoe ze op haar manier dienen in de praktijk brengt maar ook hoe mensen daarop reageren.
Mij sprak in deze blog dan ook eigenlijk vooral de reactie van de ontvangers aan, dat ze niet gewend zijn dat anderen hen willen dienen.
Toch wil ik een mooi stukje van haar qouten: "Het lief hebben van anderen. Ik MOET niets ik MAG juist in DIENST STAAN van anderen - en van mijzelf!"

  • De vijfde blog die binnen kwam is van God in de stilte:

Anton schreef een prachtig gedicht over wat is nou leven?
Het neemt je mee op zoek naar het antwoord op deze vraag..
Ik wil een couplet delen:

leven
is met
genade
van boven
er beneden
willen zijn
voor wie
dat nodig
heeft


  • De zesde blog die ik mocht lezen is van Maahtje:

Hierin schrijft Margé dat christenen eigenlijk wel iets vreemds geloven, een God die Zijn zoon naar aarde stuurde voor ons.
Hierdoor is de wet voldaan.
Tegelijk beschrijft ze heel mooi dat dit geen vrijbrief geeft om je buitensporig te gedragen.
Maar het mag een voorbeeld zijn!
Mooi hoe zij het dienen omschrijft: "Mogen we “dus” maar doen wat we willen? Nee, gedreven door Gods liefde kunnen wij liefhebben en dienen. Ons leven mag een offer aan God zijn. (Romeinen 12 vers 1) Tot dat leven worden we geroepen."

  • De zevende blog die ik mocht lezen is van glorie en kyrie:

Een mooie persoonlijke blog over het de uitdagingen en valkuilen in het dienen.
De manier waarop hij op het podium staat spreekt mij aan.
Ik herken het wel, wat hij schrijft.
We staan daar niet om daar te staan, of omdat we nou zoooo geweldig zijn (hopelijk zijn we wel goed), maar omdat het ten dienste staat van God en de Gemeente.
Hij geeft wat praktische tips wat kan helpen bij het dienen.

De kern van het dienen verwoord hij in een mooie kleine zin: Kreeg God de eer door wat ik deed?

Dit waren alle blogs die ik binnen heb gekregen.
Wat een mooie stukken allemaal.
En dan zit ik hier, en ben ik degene die moet kiezen wie er gewonnen heeft.
Eigenlijk wil ik zeggen, wat een winnaars allemaal.
Alle blogs zijn zo anders, ook al is het thema dan hetzelfde!
Vele schrijf(st)ers lees ik al langer en dan zie ik door hun blog een stukje van wie ze zijn, hoe ze leven.
Mooi dat ik dat mag en dat dit kan doormiddel van al onze blogs!

Voor het thema dienen heb ik toch iemand gevonden die voor mij eigenlijk alle aspecten van dienen verwoord heeft, op zijn eigen wijze.

Anton, van God in de stilte, met zijn prachtige gedicht over leven.
Het echte leven is, geloven in de crisis!
Ik draag het stokje van bloghop over aan hem, en ben erg benieuwd naar zijn nieuwe thema!



woensdag 30 maart 2016

Alleenstaande moeder

Alleen soms vliegt het mij aan.
Voor zoveel dingen sta ik alleen....

Mijn kindjes opvoeden? Dat doe ik alleen.
Mijn huis bijhouden en schoon houden? Dat doe ik alleen.
Mijn financiën regelen? Dat doe ik alleen.
Zorgen voor voldoende inkomsten? Dat doe ik alleen.
Keuzes maken. grote aanschaffen doen, zorgen voor de kindjes, zorgen rondom medische zaken, zorgen rondom school dat doe ik eigenlijk praktisch helemaal alleen.

Gelukkig ben ik ondanks dat!



Ik mag twee mooie kindjes over de wegen in dit leven loodsen.
Zo klein als ze zijn, hebben ze al moeilijke paden gezien en flinke heuvels moeten beklimmen.
Als een gids mag ik mee lopen, sturen, opvangen, stimuleren en remmen.
Het is een zegen, echt zeker weten!
Maar alleen, is het ook wel veel.

Niet even over kunnen dragen, altijd alert zijn en ook altijd beschikbaar.
Juist door de moeilijke wegen die de kindjes hebben afgelegd, was dat extra pittig.
Waren er de vragen, de gevoelens, de angsten, de teleurstellingen.
Alles wat je ervaart op een spannende weg, voelde zij ook, alleen waren dit voor hen hele nieuwe dingen.
Konden ze veel dingen nog niet bevatten, en nog steeds een heleboel niet verwoorden.
Te jong om zelf te overzien, te jong om er zelf uit te kunnen komen.
Mijn weg was ook mega zwaar, heel alleen, maar dat was ondergeschikt aan hen.
Zij gingen voor!
Hun weg moest zo stabiel als mogelijk was blijven.
Wat een kracht, wat een energie kostte dat!
Elke dag ging ik naar bed met een kleine overwinning, dat wel.
Dan dacht ik, zo vandaag hebben we gewonnen, we zijn er door gekomen!

We redden het



Alleen moest ik zorg dragen voor een financieel stabiele situatie!
Ook dat werd mijn taak.
Toen mijn ex en ik gingen scheiden had ik geen werk, geen enkele inkomsten.
Dat werd voor mij toen erg belangrijk.
Zo dankbaar was ik dan ook dat ik binnen 3 dagen gewoon aangenomen was en een baan had!
Ik rende mezelf voorbij door de druk die ik voelde om het financieel te redden.
Werken moet nou eenmaal als je geld wilt verdienen en rond wil komen.
Zoveel gezinnen waarbij beide ouders werken en nog niet rond komen.
Ja de angst op dit gebied was dan ook groot.
Zeker met in mijn achterhoofd telkens die ene zin: Jij, jij gaat het toch nooit redden.
Maar nu 3 jaar later kan ik zeggen ik red het.
En de laatste maanden is dat ook volledig alleen.
Nee dat is niet makkelijk!
Maar ook hier kan ik zeggen, we redden het telkens weer.


Stormen



Toch grijpt ondanks alles wat ik alleen moet doen, wat ik alleen red, de angst mij nog vaak naar de keel.
Dan zie ik de donkere wolken aankomen die de storm al komen voorspellen.
Zijn er situaties dat ik een soort klemmend gevoel om mijn keel voel.
Help, hoe komt dit goed?!
Dan stormt het in mij, komt er opeens zoveel van de dingen die ik zo goed geregeld hebt in gevaar.
Ik zie alles wankelen en het lastige is, ik weet dat ik aan mijn zijde er alles aan gedaan heb om vallen te voorkomen.
Wat mij helpt op zulke momenten is om actief dan met mijn probleem aan de slag te gaan.
Mensen in te schakelen, alle dingen regelen, het idee hebben dat ik er 'iets' aan kan doen.
Maar wat is het moeilijk als dat niet kan!
Dat ik niets kan doen met dit gevoel als enkel mijn vertrouwen terug vinden en geduld hebben.
In dit stuk schrijf ik dat ik voor veel zaken alleen sta.
Zo heb ik dat vaak ervaren, dat is nu steeds minder gelukkig, maar ook vandaag vloog dit gevoel mij weer aan.
Ik moet het doen, regelen, bedenken, oplossen, uitzoeken of redden.
Daarbij voel ik mij gelukkig wel gesteund door een flinke achterban aan lieve mensen.

Achterban



Toch is het enige wat ze kunnen, luisteren, en zeggen: Het komt wel goed.
Heb geduld!
Niemand is in de positie om echt mij te kunnen helpen, want ik ben alleenstaande moeder.
Geduld heb ik, en ik weet echt, het komt goed!
God is bij mij en ik heb een steeds sterkere basis.
Zelf ben ik ook echt veranderd, door alle situaties die ik doorstaan heb ben ik ook niet zomaar meer van slag, zie snel oplossingen, heb ik doorzettingsvermogen en een innerlijke kracht opgebouwd.
Ik ben niet meer door elk windje uit mijn koers te krijgen.

Maar ook bij mij, als alleenstaande moeder, gelukkig nu met een lieve vriend en een achterban vol liefde, stormt het nog weleens.
Ook in die stormen is Hij.
Mag ik Hem wakker maken en weten:


Hij is ook machthebber van mijn stormen!


Ik mag weten dat ik niet zelf in gevecht hoef met mijn storm.
Dat ik het aan Hem over mag geven.
Iets wat de discipelen ook mocht leren, juist in hun vakgebied, werden ze overruled door het water.
Het water waar ze zo vaak waren al lang voordat ze Jezus konden.
Nu konden ze de strijd niet aan, en werden ze bang van dat water dat zo vertrouwd was.
In paniek maakte ze Hem wakker en schreeuwden: Meester, kan het U niets schelen dat wij vergaan!
En dan staat er, wat Hij ook voor mij wilt doen in mijn storm:

Hij stond op en riep tegen de wind dat hij stil moest zijn. 
Tegen de golven zei Hij: Kalm wees rustig!


Vlak daarna stelde Jezus de discipelen een vraag:

Waarom waren jullie zo bang?
Hebben jullie nu nog zo weinig vertrouwen in Mij?

Vol ontzag zeiden de discipelen, maar ook ik: Wie is Hij eigenlijk? 
Zelfs de wind en de golven doen wat Hij zegt!


ondergaande zon, aan het strand bij Mimizan.:

dinsdag 29 maart 2016

Als een bloem

Bloei
als bloemen
in de richting
van waar het licht
schijnt

Schijnt
in jou
een bloem straalt
en kijk niet naar
anderen

Anderen
ze bloeien
op eigen wijze
jij mag dat ook
bloei



zaterdag 26 maart 2016

Sprekende stilte

Juist in deze stilte kan je Zijn voetstappen horen.
Hoor je Zijn stem?
Die spreekt als jij stil bent!

Misschien denk je wel het is al verloren...
Zit je nu aan alle kanten klem?!
Weet dat Hij dit gevoel kent!

Sluit jezelf niet op in de kamers van je hart.
Hij wil bij jou komen.
Hoop brengen in het duister.

Maak met Hem een nieuwe start.
Dan gaat Zijn liefde stromen!
Hoor je hoe Hij in stilte tegen je fluister?



vrijdag 25 maart 2016

Hij strijd

Op deze dag wil ik eraan denken dat Hij het is die voor ons strijd.
Hij die aan het kruis al voor mij streed, ver voordat ik geboren was.
Die is het nog steeds die voor mij strijd.
Als ik stil ben, Hem ruimte geef, en zelf de controle loslaat.


De HEERE zal voor u strijden, en ú moet stil zijn.

Wat kan het moeilijk zijn!
Stil zijn.
Eigenlijk zegt God hier, strijd niet zelf, laat Mij voor gaan.
Hij die voor ons de klappen op wil vangen.

Die op de gevaarlijke lijn wil gaan staan.
Voor in de linie, niet ergens achteraan, als ik het zelf niet meer weet.
Nog voordat ik iets gedaan heb aan mijn situatie, in de strijd, mag ik bij komen.
En als Hij strijd moet ik stil zijn.
Mijn manieren, mijn denken zijn te beperkt.
Hij is het die weet wat het beste is.
Alleen achter Hem kan ik veilig lopen!

Maar wat is het moeilijk om je strijd te staken.
Los te laten en mezelf over te geven aan Hem.
Moeilijk, ondanks dat ik weet, het is zoveel beter!
Zijn plannen voor mij, zijn zoveel groter dan dat mijn plannen ooit zullen zijn.
Stil bij Hem zittend laat ik Zijn licht op mijn strijdpunten schijnen.
Daar weet ik mij veilig!
Hij is bij mij!
Ik mag rusten, Hij strijd voor mij en ik, ik luister naar Hem!

In stilte....

donderdag 24 maart 2016

Zijn passie voor ons!

Vanavond is het er weer, The Passion.
Toen Jezus stierf was er ook een schouwspel..
Hoe hadden wij daar naar gekeken?
Hetzelfde als vanavond?
Het is een prachtig stuk evangelisatie, zeker als ik bedenk dat steeds meer mensen niet weten wat nu Goede Vrijdag is, of Pasen.
En dan zijn er mensen die weten wat er gebeurde, maar nog niet begrijpen waarom heet de dag waarop Jezus gekruisigd werd en stierf nu toch Goede Vrijdag?!

Als je zelf in je hart al weleens Goede Vrijdag en Pasen meegemaakt hebt, dan is het makkelijker.
Dan kijk je anders naar The Passion.
Ik zie meer dan een mooi schouwspel.
Voor mij is Zijn passie zichtbaar, een passie om ons mensen, allemaal, te willen redden.
Het weten en voelen, dat Hij dit onderging voor mij...
Wat een geschenk is er aan ons allemaal geschonken!
Dat Hij aan dat kruis, ook mijn zonde droeg, ook mijn pijn voelde, mijn verdriet als een brok in Zijn keel zat.
Ver voordat ik geboren was....
En dat geld ook voor jou, alles van jou heeft Hij ook gedragen, en van alle mensen op deze wereld.
Alles werd op Hem geladen.
In de hof van Getshemané begon het en vroeg Hij of de beker, die gevuld is met alles van de hele wereld (!), toch misschien voorbij kon gaan..
Hij die zonder zonde is, werd tot zonde gemaakt.
Al die vreselijke dingen, die Hij zo verafschuwd, die Hem zo pijn doen om te zien, werden nu op Hem geladen.
En toch sprak Hij toen al: Uw wil geschiedde.
Hij wilde ons redden, en als het niet anders kon dan deze weg, dan zou Hij deze weg volgen.
De lange weg.
Heel de Via Dolorosa!

Ja ik snap het wel, de Goede Vrijdag.
Want telkens als ik een kruis zie, dan denk ik, daar....daar is Hij voor mij aan gestorven.
Zodat ik bij Hem kan komen.
Dat kruis is geen eindpunt, het is mijn brug!






En ja, aan een brug heb je enkel iets als je die ook ziet, als je erop vertrouwt, als je gelooft, die brug die draagt mij van het ene punt naar het andere.
Deze brug die het kruis vormt, die dood aan de ene zijde mijn vlees en aan de andere zijde mag ik met Hem opstaan.
Pasen vieren!
Dankbaar dat ik met Hem een nieuwe weg mag gaan.
Dat nieuwe leven, daar mogen we nu al mee beginnen.
Hij woont in ons!

Met de Heer begraven en weer opgestaan.
Om met Hem te leven, Christus weg te gaan!
Uit het water van de doop, putten wij geloof en hoop
Dat Gods trouw en liefde blijvend is.
Dat Gods trouw en liefde blijvend is.

(uit het lied: De Doop van Sela)

Ga jij ook kijken vanavond?
Ik hoop en bid dat het niet alleen kijken is, maar ook een meevieren in je hart.
Dat het feest mag zijn, omdat je was gestorven maar nu weer leeft!
Zie het kruis, voel Zijn kracht...

woensdag 23 maart 2016

Breng licht

Juist nu het in de wereld zo donker lijkt.
En de nacht als een deken over ons valt.
Mogen wij lichtjes zijn, in het duister.
Met kerst zingen we vaak zo'n mooi lied.
En vooral kleine kinderen kunnen dit lied zo mooi en vol overtuiging zingen.

Jezus zegt van ons verwacht.
Dat wij zijn als lichtjes brandend in de nacht.
En Hij zegt dat ieder tot Zijn ere schijnt.
Jij in jou klein hoekje, en ik in 't mijn.

Zijn wij lichtjes op de plaats waar wij zijn?
Brengen wij hoop en liefde in de levens van andere mensen?
Zeker nu, nu de wereld zo bang en ook hard is.
Praten wij mee met de wereld?
Vanuit een angst, of vanuit een haat of boosheid?
Of vanuit een liefde, waarvan de bron nooit zelf Liefde is?

Jezus zegt ons ook, dat 't zo donker is,
overal op aarde zonde en droevenis. 
Laat ons dan in 't duister held're lichtjes zijn . 
Gij in uw klein hoekje en ik in 't mijn .

Laat je lichtje schijnen.
Neem extra olie mee!
Blijf waakzaam en laat je lamp niet uit gaan.
Want de Bruidegom komt...
Hoort Hij komt, blijf zitten in je hoekje.
Ga met je lamp, en schijn met het licht dat je ontvangen hebt over deze wereld...



dinsdag 22 maart 2016

Omdat Hij leeft

Angst

Ik zie steeds meer bange mensen.
Hun hart gevuld met angst.
Niet alleen voor aanslagen, moord, pijn en ellende.
Maar ook een angst, veel dieper nog.

Een angst voor God



Hoe verdrietig is dat!
Juist omdat deze mensen weten dat iedereen voor Hem zal moeten verschijnen.
De dood, het jaagt deze mensen nog steeds schrik aan!
Wat heb ik er zelf ook mee geworsteld, en wat zie ik andere er ook nog tegen strijden.
Het leren dat God uit liefde voor mij, Zijn Zoon naar de aarde stuurde.
Dat gaat wel, maar het toepassen, de angst loslaten uit mijn hart.

Ruimte maken voor Zijn liefde....



Dat is een heel proces geweest, en ik merk dat ik nog in proces ben.
De angst zit zo diep, de twijfel komt zo stil, zo snel omhoog.
Wat nou als het wel zo is.....

Dat de zaligheid niet voor mij is?
Waarom zou ik door God uitverkozen zijn?
Wie ben ik nou eigenlijk?

Nee ik ben een worm, geen mens.
Niet waard dat Hij naar mij omkijkt, mij wil zien.
Dat klopt ook allemaal!
Maar nu stop ik niet meer in deze twijfel.
Want dan maak ik deze halve waarheid tot een hele waarheid!

Nee ik heb het niet verdiend, ik ben het heel niet waard, maar in Zijn liefde vond Hij dat ik het waard ben!
Zijn liefde die zo groot is, dat Hij voor mij koos...
In dit verhaal moeten we niet stoppen bij ons zelf, maar bij Hem.
Die zoveel groter is, zoveel wonderlijker is, zoveel meer bijzonder is dan dat er ooit in woorden gevangen kan worden.
Ken jij die angst?
De angst voor de dood, want wat zal God over jou toornen...
Weet dan, Jezus, Hij was zo bang in Getsemané, Hij zweette bloed, door alles wat ik ben, door alles wie jij bent.
Al onze gebrokenheid, het werd daar uitgeperst en in Zijn beker gegoten!
De gebrokenheid van deze hele wereld...

Het geweld, de aanslagen, de moorden, al het misbruik, al het onrecht, al de pijn, al het verdriet, niet alleen van mij, niet alleen van jou, maar van de hele wereld...

Hij is bang geweest, zodat wij niet meer bang hoeven te zijn.
Alles wat jij hebt gedaan, waar God zo boos om zou kunnen zijn op jou, dat heeft Jezus op zich gedragen.
Hij droeg jou straf.

Laat je door Hem bevrijden


En weet je, als jij je nu schuldig voelt, ga daar maar mee naar Jezus.
Hij is jouw Middelaar, jouw Verlosser.
De enige die jou van deze aanklacht kan bevrijden.

Angst het wil jou gevangen houden.
En telkens zal er in jou weer dat gefluister klinken, wat je hart wil verlammen, wat je in de greep terug wilt!
Want als jij ten volle beseft hoe diep God jou liefheeft, dan is er geen ruimte meer voor angst.

De volmaakte liefde drijft immers alle angst uit!
Waar Licht is, zal het duister moeten wijken.
Als het donker is, als je angstig ben, zoek naar het Licht, zoek de waarheid bij Hem die zelf zei:

Ik ben de Weg, de Waarheid, en het Leven!
Wat mag jou leven regeren?!








maandag 21 maart 2016

Een thuis

Dat is een sterk verlangen bij mij....
Een plek waar ik mij geborgen en veilig voel.
Waar ik kracht op doe, waar ik tot rust kan komen.
Niet omdat ik er niks doe, maar omdat het er veilig en warm en liefdevol is!

Al een hele tijd weet ik mij omringd door liefde!
Het is eigenlijk begonnen met de liefde die ik mocht ontvangen van God.
Ik was alleen met mijn twee kindjes, voelde mij vaak eenzaam, en het is echt zwaar om de verantwoordelijkheid voor de kindjes alleen te dragen.
Er gebeurde heftige dingen, die mij persoonlijk diep raakte.
Angst was het centrale punt geworden in mijn leven.
Totdat ik voor het eerst Zijn straaltjes van liefde voor mij, ging door krijgen.
Dat ik ze mocht gaan voelen.
Expres schrijf ik dat zo, want ik weet dat Zijn liefde voor mij er altijd al was!
Maar het kon mij niet bereiken.
Door de angst beschermde ik mezelf, en ik was daar zo goed in geworden dat er een heleboel mooie, waardevolle en liefdevolle dingen niet meer mijn hart konden bereiken.
Maar heel langzaam wist God dat te doorbreken.
Met zoveel liefde, maar vooral met zoveel geduld!

Ik heb je lief mijn dochter
Weet je dat je het zo goed doet!


Dat deed mij veel, want ik dacht dat ik niks kon, dat alles wat ik deed toch verkeerd uit zou pakken, dat iedereen toch boos op mij zou zijn.
En het meeste van iedereen nog wel....
Dat God heel boos op mij zou zijn!
Wat had Hij aan mij?
Hij laat het mij weten, telkens opnieuw.
Tot ik het zelf ook ging zien.
Ja inderdaad, dit kan ik goed!

Zijn liefde voor mij, bracht een verlangen...
Een verlangen om voor eeuwig bij Hem thuis te mogen komen.
De gebrokenheid van dit leven heb ik op zoveel vlakken moeten ervaren!
Ik ging er steeds meer naar uit zien dat Hij terug zou komen.
Wat zou dat heerlijk zijn!

Een veilig thuis






Ik weet dat Hij mij als een herder veilig thuis zal brengen.
Maar de weg naar het Thuis, die ken ik nog niet.
Ik leef nog in de woestijn, ik mag nog leren, ik mag nog groeien, en ik mag nog van Zijn genade en Zijn liefde genieten.
Hij geeft mij wat ik nodig heb, en het ontbreekt mij aan niets.
Want dat wat een mens het hardste nodig heeft, dat heeft Hij mij geschonken!

Liefde!!


En nu brand er naast een verlangen naar een eeuwig thuis ook een vuurtje in mijn hart.
Zou ik dan op aarde toch ook een thuis mogen ervaren!
Op een manier zoals God dat bedoeld heeft?!
Ons thuis?!
Wat zou dat een zegen zijn.
Deze tekst, dit lied van Sela, raakt mij echt zo diep.
Gisteren begreep ook mijn vriend waardoor dat komt.
Ik ben zo blij dat de Herder mij gevonden heeft!
Dat Hij mij telkens opgericht heeft als ik viel, mijn wonden teder heeft verbonden!

En ik weet dat Hij mij brengen zal naar een plaats
waar ik eeuwig thuis zal zijn.

zondag 20 maart 2016

Gezinsavond: De intocht van Jezus

Vandaag op Palmpasen stonden we stil bij het verhaal dat Jezus Jeruzalem binnen rijd op een ezel.
Bijzonder dat de discipelen erop uit gestuurd werden, om een ezel op te halen.
En dat Jezus zei: als de meester vraagt, wat doen jullie?
Zeg dan dat de Heer het nodig heeft.
En zo gebeurde het ook.
Alles wat er gebeurd, is voorbereid, als je Gods weg volgt.
Deze intocht, het was het begin van een lange, moeilijke en bange weg voor Jezus.
Maar Hij volgde deze weg wel.
En alles ging zoals Hij van de Vader gehoord had.
Als je Hem volgt dan bereid Hij onze weg.
Lopen we mee, als zijn volgelingen?
Deze intocht, maar ook de weg erachter, de weg naar het kruis?
Sterven wij straks ook?
Met Jezus gestorven, maar ook weer opgestaan!
Dat is ook de weg, die wij nu nog mogen gaan!



Ik had hierover een werkje gevonden die er mooi bij aansloot.
Niet wetend dat het best een werk was.
Lekker gingen we aan de slag, met op de achtergrond, mooie nummers die hierbij paste.
Denkend aan dit mooie nummer van Sela, luister maar:


Zo heerlijk om te zien hoe de kindjes bezig waren.
Mooi idee van mijn zoon was om het ezeltje deze week telkens een dichter naar het kruis te schuiven.
Nu op deze zondag, is Hij net door de poort!
Maar deze week gaat Hij in onze herdenking steeds dichter naar het kruis.



Uiteindelijk is het een mooi resultaat geworden!
En hebben we een leuke avond gehad.


Dit werkje kan je bij deze klikbare link vinden: Samuel advies
Wil je meer gezinsmomenten bekijken? Dat kan via deze klikbare link: Gezinsavonden

zaterdag 19 maart 2016

Hoe ben jij bezig?

Als mensen mij vragen wat ik doe in het leven, dan denk ik soms weleens, tja...wat zal ik ze zeggen.
Ondertussen heb ik uiteraard al vaak een eerlijk antwoord gegeven.
En dan zie ik die blikken, hoe hou je het vol??
Heel lang had ik dat gevoel ook...

Toen ik mijn talenten niet gevonden had, mezelf nog niet goed genoeg kon, was ik hard aan het werk.
Niet zo zeer om anderen te laten delen van de dingen die ik kan.
Maar veel meer, omdat ik voelde dat het van mij verwacht werd.
Ik had een slaafse houding, deed alles om anderen te plezieren maar vergat mezelf totaal.
Vaak had ik ook geen ruimte, of tijd voor mezelf.
Eigenlijk was ik gefocust op anderen en hun behoefte.
Vooral ook omdat ik mijn eigen behoefte, mijn gevoel toch langzaam was kwijt geraakt.
Eigenlijk was ik toen een Martha, ik deed van alles, en was druk bezig.
Dat hoorde zo, dacht ik in mijn hoofd.
Maar wat was het storend om dan te zien dat anderen de kantjes eraf liepen of helemaal niets deden.
Ik mopperde veel, klaagde veel, maar natuurlijk was dat terecht, ik keek hierbij niet naar mezelf.
Hallo ik was juist degene die altijd bezig was...!

Talenten


Na mijn scheiding in 2013 zocht ik psychologische hulp.
Mede omdat ik mezelf echt kapot aan het werken was.
Ik wilde mezelf gaan leren kennen, luisteren naar mezelf, grenzen leren en ze daarnaast ook leren bewaken, dit werd uiteindelijk een hele ontdekkingsreis.
Een reis waarin ik telkens nieuwe dingen van mezelf tegen kwam.
Waar ik soms voor hele enge dingen stond, dat ik echt zei, wat je nu vraagt.....dat kan ik niet.
Maar ja, ik wilde verder, ik wilde niet blijven zoals ik was, dus deed ik het altijd trouw!
Daardoor werd het een hele waardevolle reis.
Ik leerde nee te zeggen, op een opdracht die ik kreeg van de hulpverlener.
Heel duidelijk was ik, ja ik wil dat je mij helpt, maar wat je nu vraagt, dat wil ik echt niet.
Ik snap dat je dit wil, maar ik wil het liever zo.
Eigenlijk was dat heel bijzonder.
Het maakte duidelijk dat ik wist wat ik wel of niet wilde.
Maar ook dat ik dit durfde aan te geven.
Zomaar opeens, kwam ik dit soort nieuwe dingen tegen.
Mensen om mij heen moesten daar aan wennen, dit was nieuw!
In die reis vond ik ook mijn talenten, dingen die ik leuk vond, maar ook dingen waar ik goed in ben.
Vanaf het moment dat ik die dingen vond, verdween steeds meer mijn slaafse houding.

Delen


Nu doe ik nog steeds heel veel, ben ik nog steeds lekker druk bezig.
Maar wel binnen mijn grenzen, en met dingen waardoor ik iets geef van mezelf, maar tegelijk zelf mag ontvangen.
Omdat ik ervan geniet om het te doen, omdat ik merk dat het met anderen iets doet.
Ik mag nu delen, mijn talenten inzetten voor anderen.
Maar ik raak mezelf niet kwijt, ik verlies mezelf niet meer.
Ik ben dankbaar dat ik mijn talenten heb gevonden, dat ik er steeds weer blijf ontdekken, maar ook dat ik ruimte heb om ze te mogen gebruiken.
Het geeft mij nu zo'n compleet gevoel!
Ooit droomde ik het volgende:



















Ik liep door een prachtige boomgaard vol vruchten.
Daar mocht ik van eten, en ik genoot ervan!
Totdat er mensen kwamen.

Ik voelde dat ik mocht delen....
En zelf kwam ik niets tekort!

Zo is het ook met mijn talenten, als ik daarvan deel of als ik ze ga gebruiken, dan raak ik ze niet kwijt, dan kom ik niets tekort.
Hij heeft ze immers aan mij geschonken!



Alles wat ik doe, dat doe ik niet door iets van mezelf, maar alleen omdat Hij mij die gave geschonken heeft.
En dat niet alleen...
Dat Hij ze ook aan mij geopenbaard heeft!
Ik ben zo dankbaar dat ik deze totale ommekeer in mijn leven mag ervaren..

Herken jij de slaafse houding ten opzichte van de dingen die jij doet?
Of heb jij ook al je talenten mogen vinden, en aan het delen van de mooie dingen die jij ontvangen hebt?

vrijdag 18 maart 2016

Nieuw leven

Weet je dat de lente komt?
Voel je het ook, dat heerlijke gevoel nu de bloemen weer uit komen?
Het kriebelen van het vroege lente zonnetje op je neus, een zonnetje dat je echt al probeert te verwarmen.
Wetend dat we net uit de winter komen straalt de zon ons tegemoet.
Maakt het lichter, warmer en gezelliger.





De vogels, ik hoor ze weer fluiten, ze zijn druk bezig met de taak die God hen gegeven heeft
Wat is het toch wonderlijk, na de doodse kille winter, begint nu alles tot leven te komen.
Het brengt hoop, nieuwe verwachtingen, een gevoel van een nieuw seizoen een nieuwe toekomst.
Ik kijk uit naar een toekomst.
Nooit meer tranen nooit meer pijn!
Is er al vrede in jou hart?
En zie jij ook uit naar die toekomst?

Weet dan, de lente komt, en alles word weer nieuw!
Ooit komt die dag!



donderdag 17 maart 2016

In de knoop!

Druk zijn ze bezig in de tempel.
Ze zingen, ze offeren en ze wassen.
Tot een man hen komt verrassen!

Ik zal jullie helpen om Jezus gevangen te nemen.
Hoeveel geven jullie mij daarvoor?
Dertig zilverlingen fluisteren ze in mijn oor.
Vanaf nu bedenk ik wat ik ga ondernemen.

Druk zijn ze bezig, alles lijkt heel normaal.
Maar hoofden en harten zijn bezig met een ander verhaal.

Eindelijk weet ik hoe en wanneer.
Als Hij gaat bidden de discipelen slapen.
Kom stuur mannen met een wapen.
Ik geef Hem straks een kus voor de laatste keer.

Hoe zal het verder gaan wij kunnen niet mee.
Wij moeten leven naar de wet, heilig voor God!
Dat Judas op ons pad kwam dat was het lot.
Wij wassen, wij zingen en wij offeren vee.

Eindelijk liep ik eens vooraan!
Mannen met stokken en zwaarden achter mij aan.
Nu heb ik eindelijk iets goeds gedaan.
Iedereen zal vanaf nu mij ook zien staan!

Jezus word zo bij de hogepriester gebracht.
Wij spreken de mensen om ons heen aan.
Wie weet welke vreselijke dingen Hij heeft gedaan?
Hij moet veroordeeld dus we zoeken naar een klacht!

Wat heb ik allemaal gedaan?
Ik wil herstellen en ga naar de tempel.
Wanneer dit niet helpt gooi ik het geld over de drempel!
Hoe kan ik hiermee verder leven, hoe kan ik verder gaan?

Aan dit geld kleeft nu bloed.
We kopen hiervan land.
Om mensen te begraven is dat niet frappant?
Echt wij weten hoe het moet!

Waar moet ik toch heen?
Mijn hart voelt als een steen.
Altijd kon ik van Hem leren.
Nu kan ik niet meer terug keren


Wij gebruiken onze stem en praten.
Er moet toch iets zijn waarvoor we Jezus kunnen beschuldigen?
De leugens ze vermenigvuldigen.
Net zolang tot ze Jezus kruisigen en Bar abbas loslaten.


De aarde kleurt rood.
Jezus en ik, gaan op dezelfde dag dood.
Er is een plan in dit leven...
Jezus zal opstaan en leven gaan geven!

woensdag 16 maart 2016

Zaaien

Zo mooi om te mogen zaaien.
Dat wat ik ontvang, mag ik doorgeven.
Niet altijd word het ontvangen zoals ik dat graag had gewild.
Maar ik weet dat er soms een tijd overheen gaat voordat je op ziet komen wat je ooit gezaaid hebt.

In deze wereld merk ik dat mensen mij bijzonder vinden.
Zelf vind ik wat ik doe heel normaal.
Het is gewoon.
Toch merk ik steeds meer als ik met mensen spreek, dat het niet normaal meer is.
Al zou het dat wel moeten zijn.
De wereld denkt aan zichzelf, denkt aan eigen gevoelens.
Is op zoek naar een constante bevrediging van eigen verlangens.
Waarbij ze eigenlijk slaaf geworden zijn van hun verlangens.
Niet vrij zijn, zoals ze wel denken, maar juist gevangen.
Het maakt hen namelijk killer, egoïstischer, en vaak ook harder.
Eerst voor jezelf zorgen en als je het gelukkige gevoel niet meer krijg, dan ruil je het toch in.
Dan is het niet goed genoeg meer.

We zijn met deze manier van leven de liefde verloren.
Nee de liefde voor ons zelf die blijft hierdoor wel overeind.
Maar voor de ander ook?
Ook als de ander jou niet zo ligt?
Of als je met je (levens)partner door een moeilijke periode ga?
Wat je zaait oogst je.
Dat is een oude spreuk!




Als God mij trouw blijft, mag ik trouw zijn.
Niet omdat mensen dat verdienen, want ik verdien Gods trouw ook niet altijd!
Als ik bij alles wat ik doe bewust mag zijn wat God voor mij doe, en hoe God voor mij zou zijn als Hij net zo met mij omging als ik met mensen om mij heen of de wereld. dan is dat dus wel bijzonder.
Dan kan ik zaaien in de wereld.
Liefde en trouw.
In een wereld die daar hard om schreeuwt.

Als ik nu door wat ik doe, en door de gesprekken met zowel ouderen als jongeren, mag zaaien.
Dan kan Hij laten groeien.
Want alles is door Hem, voor Hem en tot Hem!

dinsdag 15 maart 2016

Moeten

Herkenbaar woord?
In de wereld moeten we zoveel.
Soms had ik zelf strijd met dit woord.
Was ik zo moe en zat van alles wat ik moet.
Of in mijn hoofd soms nog erger eigenlijk, ik moet zoveel alleen!

Druk


Om mee te kunnen draaien, om ergens bij te horen, om op onze plek te komen.
We zijn maar bezig met van alles omdat wij het gevoel hebben dat het moet!
Je gaat naar school, je gaat naar je werk, je kleed je aan, je eet.
Eigenlijk bij alles voel je dat gevoel, ik moet...
De wereld loopt ermee over!
Veel mensen lopen er echt door over.
Hebben voor langere tijd teveel van zichzelf gevraagd.
Ze zijn opgebrand en hebben teveel gegeven!

Verandering


Als je wel in de wereld leeft maar niet meer voor de wereld dan kan dit veranderen.
Dan mag je leren dat je niets meer moet, want alles is al voldaan.
Het gaat niet meer om de dingen die we op aarde bereiken of doen.
De dingen die wij nog verlangen gaan dan veel verder, gaan voorbij aan de dingen van de wereld!
Moeten word veranderd in een sterk verlangen om te doen.
Te doen de dingen waar we pas echt gelukkig van zullen worden.
En dat alles begint met erkennen dat Hij die stierf voor de zonden van de wereld, ook voor jou zonde gestorven is.
Dat je enkel kan leven door de liefde en het geduld van God.
En dat je niet verder wil of kan leven zonder Hem.
Het draait je leven radicaal om!


Tijd


Dan kan je in de drukte van de wereld, tussen al die dingen die we wel blijven doen, tijd vinden.
Om naast huishoudelijk werk en zorgen ook tijd te vinden om aan Zijn voeten te zitten.
Naar Hem op te zien en van Hem te kunnen leren.
Dan is er ruimte voor Hem.
Hoeveel tijd krijgt Hij in je leven?
Mag Hij ruimte in onze agenda?
Ik merk dat ik echt bewust tijd moet maken voor Hem.
Als ik dat niet doe, dan heeft dat direct invloed op mijn leven, eigenlijk vooral op mijn gevoelsleven.
Dan merk ik echt hoeveel strijd er om mij heen is.
Een strijd tussen goed en kwaad, de wereld en God.
Maar weet ik ook.

Elke keer weer, mag ik kiezen!
Aan wie geef ik mijn tijd?!
Ik kan mijn tijd maar één keer besteden.
Waar geef ik het nu echt aan?
Herkennen jullie dit ook?
Hoe ga jij om met tijd voor God?


maandag 14 maart 2016

Perfect?!

Vorige week liet ik in een blog al weten dat ik zo hard ben voor mezelf.
Het komt voort uit het streven naar perfectie.
Vandaag mocht ik ergens achter komen, voor het eerst weer gaan werken na het ziek zijn, en onderweg naar iemand toe schoot het zomaar door mijn hoofd.
Dat heb ik weleens vaker!

God zoekt niet naar perfecte mensen, maar naar die Hem nodig hebben.

Mensen die weten dat wanneer ze bij Hem komen, en voor Hem durven buigen, perfect kunnen worden.
Nee we zullen in de wereld fouten blijven maken.
Maar dit is de enige manier waarop je perfect word naar Hem, waardoor je voor Hem kan verschijnen!
God zoekt niet naar perfecte mensen, Hij kwam op aarde voor mensen die een Geneesheer nodig hebben.
Voor mensen die juist dus telkens weer merken, ik kan het niet alleen!

Durf te falen. Verlies eens de strijd. Streef niet naar perfectie. Omarm je kwetsbaarheid.:

Omarm je kwetsbaarheid!
Maar stop daar niet, ga met die kwetsbaarheid, met al je gebreken maar naar Hem.
Ik mag leren, ik moet op momenten dat ik hard ben naar mezelf, niet mezelf straffen maar even stilstaan.
Bidden en al die kwetsbaarheid en al die gevoelens bij Hem leggen.
Hij die als geen ander weet hoe kwetsbaarheid voelt.
Voor Hem ben ik perfect!
Al maak ik de grootste fouten, al faal ik telkens weer!
Wat is dat heerlijk om te weten, daarom wil ik het delen.
Voel jij je kwetsbaar?
Heb je het idee dat je faalt?

Weet je bent perfect voor Hem!

zondag 13 maart 2016

Gezinsavond: Jezus bid en zweet bloed

Vandaag las ik de kindjes voor uit de SamenleesBijbel.
Die leest trouwens erg fijn en heeft leuke weetjes, opdrachtjes en liedjes bij bepaalde thema's.
We lazen dat Jezus ging bidden op de Olijfberg.
De discipelen nam Hij mee en vroeg Hij of ze wilde waken met Hem.
Zelf ging Hij verder, alleen, naar Zijn Vader.
Hij vroeg of de lijdensbeker voorbij kon gaan.
Of er geen andere weg was....
Maar dan het bijzondere!
Niet mijn wil maar Uw wil geschiedde!
Toen Jezus met die moeite naar Zijn Vader ging, daalde er een engel af om Hem kracht te geven.
Dat gebeurd er als je naar God gaat met moeite en/of verdriet.
Jezus was niet klaar.
Zo voelt dat voor ons ook wel eens, we weten ons gesterkt maar zijn nog niet klaar om verder te kunnen.
Hoe mooi dat Jezus een echt mens was zoals ik mij wel eens voel, zo heeft Hij zich oom gevoeld.

Jezus was erg bang voor het lijden dat Hem stond te wachten.
Hij bleef bidden en Zijn volgelingen bleef Hij vragen om waakzaam te blijven.
Maar telkens vallen ze in slaap.
In de SamenleesBijbel staat dat ze van verdriet in slaap gevallen waren.
Iets wat ik nooit eerder zo gehoord heb.
Ik ben niet ingegaan op de reden van hun slaap.

Het ging om bidden over moeilijke dingen.
Maar ook over dingen waar we dankbaar en blij mee zijn.


Ergens had ik ooit eens gelezen over dat het bijzonder is dat als je handen gevouwen zijn, je handen in elkaar passen.
We gingen twee handen tekenen één met moeilijke dingen, maar ook één met dingen bwaar we blij mee waren.
Want wat gebeurd er als die twee handen in elkaar bouwen?
Dan komen de moeilijke dingen en de mooie dingen bij elkaar en ontstaat er een brug naar God.
Hij kan de moeilijke dingen van ons afnemen en de goede en mooie dingen kan Hij zegenen.

Het is zo goed en mooi om te weten dat we met alles naar Hem toe mogen!
En door op deze manier te bidden blijft er ook een balans.
Ik heb gemerkt dat wij mensen geneigd zijn om op één vlak te blijven en dag groter te maken.
Of blij word dan dus heel enthousiast, en dat is heerlijk!
Maar de andere kant is een tegenslag, of een nare fase kan dan doorschieten naar heel zwaar.
Het is goed om telkens bewust te blijven van de beide zijde in ons leven!

En dan nog het stukje zijn we bereid om de wil van de Vader te doen?
Of bidden we omdat we heel graag dat willen wat we vragen?
Dan is het geen vraag, geen gebed maar een eis geworden, die we dan nog wel mooi in pakken want we hebben toch netjes gebeden...
Maar was je hart oprecht en overeenstemming met je woorden?
Ook bij het stuk maar Uw wil geschiedde..



Wil je nog meer gezinsmoment bekijken? Dat kan via deze klikbare link: Gezinsmomenten

zaterdag 12 maart 2016

Lekker kleurig project

Vandaag een project, waar ik vorig jaar aan begonnen ben weer eens op gepakt.
De blijheidsdeken met restjes.
Ik ben er vorig jaar aan begonnen toen de CAL 2015 ( Chrochet Along) begon op een gezellige haakfacebookpagina.










Het maken maakte mij blij, en haken is sowieso iets wat mij lekker laat ontspannen.
Ik was al een heel eind, maar op een rot punt heb ik de deken weg gelegd en dacht, een andere keer ga ik verder.
Maar dat duurde wat langer....
Want dan moest ik bij een rot stuk beginnen.
Een dubbele rand met bolletjes, en nee ik had de draad niet mee, want ik gebruik verschillende kleuren, dit betekend om de ong 15 centimeter afhechten, aanhechten, afhechten en aanhechten. eigenlijk toch best veel werk.

Al een tijdje dacht ik, kom ik ga verder!
De deken heb ik al aan mijn dochter beloofd, een goed doel helpt mij om het door te zetten en af te maken.
Vandaag de nare rand maar afgemaakt en zie daar, weer een stukje verder met mijn blijheidsdeken!







Blij dat mijn bolletjes eraan zitten, nu verder, want het is toch wel erg leuk!

vrijdag 11 maart 2016

Wat ben ik rijk

Nee materialistisch gezien volgens velen niet, en ook de dingen die ik meegemaakt heb in mijn leven hebben mij niet heel rijk gemaakt, ja uiteindelijk wel met moeilijke ervaringen maar niet met dingen die iedereen verlangd, en toch ben ik heel trots en voel ik mij heel rijk!
Ondanks een financiele stroom die niet binnenkomt terwijl ik er recht op heb, weet ik mij te redden samen met de kindjes.
Een alleenstaande moeder en geen schulden, geen geldproblemen.
Het is niet doordat ik veel verdien, ook niet door de alimentatie die ik ontvang (iets wat al een hele tijd geleden is dat ik het ontving).
Het komt doordat ik vanaf de scheiding niet door ben gaan leven zoals ik deed.
Ik paste mijn uitgave patroon aan.
Stopte zelf met sporten, heb abonnementen opgezegd, verkocht mijn VW Beetle heus een leuke auto maar echt duur in verzekering en brandstof kosten, ik moest sparen voor grote uitgaven.
Heus niet altijd leuk, ik wil ook weleens iets heel graag, maar als het mij uiteindelijk gelukt is ben extra dankbaar.
Dus ja daar ben ik ondanks geen grote rijkdom dankbaar voor.
Ik ontvang precies dat wat ik nodig heb.
Iets wat ik als zegen van God ervaar!

Maar meer nog voel ik mij rijk door de dingen die ik van God ontvang.
Te beginnen met mijn lieve kindjes!



Ik heb twee keer een geschenk van Hem ontvangen, twee keer heeft hij mij beloond!
Wat ben ik dankbaar dat ik hen heb.
Na de scheiding, heb ik ze zelfs nodig gehad, ze gaven mijn leven nog een doel, structuur maar ook gezelligheid en vreugde!
Ook heb ik lieve vriendinnen ontvangen, die mij helpen op de smalle weg, waarmee ik samen mag lopen, mag leren maar vooral ook mezelf mag zijn.
De afgelopen jaar heeft Hij mij en de dingen die ik doe rijk gezegend.
Ik ben rijk!

Want Hij zorgt voor mij!

donderdag 10 maart 2016

Waarom zo bang?

Jezus vroeg het ook meerdere malen aan Zijn leerlingen, waarom zo bevreesd?
Waarom zijn jullie zo bang?
Ik denk dat wij mensen, allemaal, onze eigen angsten hebben.
Sommige hebben er zelf meerdere.
Heel lang heb ik rondgelopen met onrealistische angsten.
Een voorbeeld?
Tegen mij zegt Jezus ook zo vaak, waarom zo bevreesd?
Ja waarom eigenlijk.

Toen mijn zoontje een paar maanden oud was bleef ik hele dagen met hem binnen, want als ik ergens heen ging en hij zou gaan huilen....dan dachten ze vast dat ik een slechte mama was.
Ik sloot mezelf op, ging luisteren naar die angst.
Gelukkig helemaal goed gekomen, maar alleen doordat ik door die angst  heen ging.
Mijn hoofd wist best dat baby's huilen, en als bij iemand anders een baby huilt dan denk ik niet direct dat dit door de moeder komt.
Maar bij mezelf?
Ja dan komt het opeens door mij!

Of op opwekking vorig jaar, zomaar opeens was het er weer.
Mijn vriend ging op zondag al naar huis, voor zijn kindjes.
Ik bleef tot het einde, het is zo'n mooi iets.
Die maandag was ik al onrustig, en wat doe ik dan?
Dan ga ik dingen doen om mezelf er vanaf te leiden.
Al voordat de kinderen naar de kindertent konden had ik mijn hele tent opgeruimd en ingepakt.
Daar ging ik naar de ochtenddienst in de grote tent.
Wat was ik blij dat ik geweest was, een hele mooie uitleg gehoord over David en Goliath.
(wel toepasselijk ook als je denkt aan reuzen verslaan er stond er die dag één voor mij).
Ik kwam terug bij ons veldje en iedereen was druk aan het inpakken en doen, en nu zat ik daar.
Moest ik toezien hoe anderen aan het werk waren, maar ik niets deed.
Alles wat ik kon doen had ik al gedaan, en nu moest ik wachten.
En daar kwam de angst, het gevoel van alleen te zijn.
Wat nou als ik hier straks alleen zit, als ik de rest allemaal alleen moet doen.
Ik heb hun nodig, ik heb iemand nodig die mij helpt, het is zoveel...
Straks moet ik de auto halen (en bedenk dan dat 20.000 kampeerders dat willen) en de kindjes dan.
En dan alles in de auto krijgen.
Daar ging Petrina.
Met lood in mijn schoenen durfde ik mij daar kwetsbaar op te stellen naar een hele lieve zus.
Iedereen vertelde mij, we laten je echt niet alleen.
Maar waarom toch die angst?
Alles gaat mis als ik het alleen moet doen!?
Het is een gevoel wat niet gebaseerd is op realiteit, het zijn angsten om iets wat nergens op gebaseerd was.
Hoe kon ik alleen over blijven op een conferentie met zoveel mensen?
Onmogelijk!


Vandaag kom ik erachter dat veel van mijn angsten eigenlijk komen doordat.....

Ik zo hard ben voor mezelf!


Iedereen mag fouten maken, maar ik?
Nee.
Al eerder werd ik daarop gewezen, toen was het nog erger als nu.
Iedereen mocht van alles, kon van alles, maar ik, nee ik niet!
Ik kon niets, was niks en zou niks worden en dat idee, het hield mij gevangen.
Het maakte mij bang om ook maar iets te doen buiten mijn comfortzone, buiten de cirkel die ik als 'veilig' gemarkeerd had.
Dat ik dingen buiten die cirkel nodig had om gelukkig te kunnen zijn maakte mij niet uit, dacht ik.
De schijnveiligheid overheerste.
Maar goed nu heb ik het dus weer.
Angst komt weer omhoog...

Geen probleem


Mijn angsten zijn geen bestaande problemen, het is vooral in mijn hoofd.
Het is een gevoelsprobleem. 
De druk die ik op mezelf leg word zo groot, mijn lat naar mezelf toe ligt zo hoog, dat ik voel...

Ik kan dit niet halen.

Niemand die het verwacht,als alleen ik zelf!
Nu staat er een examen voor de deur en denk ik, waarom wilde ik verder leren.
Waarom dacht ik dat ik dit kon?
Het is eng, het is spannend.
Vooral is het buiten mijn comfortzone gaan.
Maar dat komt niet doordat het zo eng is wat ik moet doen op examen, het is stof waarvan ik aangetoond heb dat ik het beheers.
Het is mezelf neerzetten, laten zien wat ik kan en een ander die daar over gaat oordelen....
Duidelijker nog?
Het is mijn gevoel over mezelf.
Ik vind dat ik meer had moeten doen, beter nog moet leren.
Dat ik mijn best gedaan heb, daar ben ik niet tevreden mee.
Ja wel als anderen dat doen.
Maar echt...


Ik ben hard voor mezelf


Maar hoe bang ik ook ben, en wat angst mij laat voelen, ik weiger om mijn leven naar dat gevoel in te richten.
Ik kan aan het angst gevoel in mij gaan bewijzen, je bent voor niks aan het roepen!
Het is niet gevaarlijk, het is spannend, ja.
Ik mag het spannend vinden!
Maar Petrina kan dit!
Wie weet gaat het beter als ik minder hard ben voor mezelf.
Als ik mezelf toe sta om te leren, dus ook om af en toe te vallen.
Om er dan achter te komen dat telkens als ik val, ik weer iets nieuws geleerd heb.
Vallen is niet erg, zolang ik de kracht maar heb om op te staan.
Dat examen dat ga ik gewoon doen, en wat de uitkomst ook is, ik als mens verander er niet door.


Groei met Hem

God laat ons bloeien
In stormen die boven ons hoofd groeien
Ja wij buigen dan wel maar breken niet
Omdat U ons steunt, U die ons ziet
God laat ons bloeien
In stormen die boven ons hoofd groeien
Dan mogen wij iets van U doorgeven
Alleen met U kunnen wij stormen overleven!
God laat ons bloeien
In stormen die boven ons hoofd groeien

Dance with me...:



De tekst voor het gedicht kwam bij mij naar boven toen ik dit plaatje zag.

Een klaproos die groeit op donkere plaatsen, op plaatsen die geen levende grond te bieden hebben.
In stormen buigt de klaproos mee, maar toch blijft de klaproos iets uitstralen.
Een kracht gaat er vanuit.

Het brengt iets moois op donkere, koude plaatsen.
Dwars door de storm geeft het een teken van hoop.
Ook wij kunnen stralen, dwars door de stormen van ons leven.
Maak je geen zorgen wij gaan de bloemen en de vogels ver te boven!
Hij zorgt voor ons.

Ook in jou storm, als je denkt op dit moment dat het teveel is.
Buig maar mee, weet dat Hij jou ziet en dat Hij jou steunen zal.
Zodat je niet zal breken, maar mag stralen, als Zijn waardevolle kind!

woensdag 9 maart 2016

Gebed wat leeft er in jou hart?

Vandaag is het dan biddag van 2016!
Gebed is en blijft een bijzonder punt.
Vorig jaar had ik een gesprek met 16+ ers omdat ik een huiskamergroep begeleidde rond het thema gebed.
Het mooie wat ik aan deze groep vond is dat ze eerlijk en open uitkomen voor de dingen die volwassen mensen ook vaak hebben, maar die het uit sociaal wenselijk gedrag niet meer durven te uitten.
Gebed?
Er waren er die hele wonderlijke dingen meegemaakt hebben.
Maar er kwam ook een interessant en heel vertrouwelijk gesprek op gang over het eigen gebedsleven, zelfs eigen geloofsleven.
Gebed, waarom?
Na een heel gesprek kwam er een vraag, waarom zou je bidden?
Ja waarom inderdaad?
Degene die de vraag stelde, gaf aan, uiteindelijk doe je het allemaal zelf...

Zelf werken


Heel lang was ik inderdaad in mijn leven zelf aan het werk, en wat had ik het druk, wat maakte ik mij druk.
Meerdere malen heb ik het gevoel gehad alles verloren te hebben wat ik opgebouwd had.
Zo teleurstellend!
Dat deed mij enorm veel pijn, toch ging ik verder.
Eigenwijs als ik was, nou ja ssstt... nog steeds wel eigenwijs hoor maar nu anders.
Ik zal vol bewijsdrang.
Als iets faalde dan ging het niet meer om de situatie die mislukte maar had het betrekking op mij als persoon.
Mijn fouten gingen mijn persoonlijkheid omschrijven, alleen maar doordat ik er zo druk mee bezig was.
Het zelf doen?
Mij maakte het stuk, en wat leverde het uiteindelijk op?
Toen mijn ex weg ging, had ik niks meer over.
Al het zelf werken, het had mij niets gebracht als een berg met ellende!
Dat is hoe het ging toen ik zelf werkte.

Overgeven aan God


Juist die situatie zorgde ervoor dat ik mij echt over kon geven aan God.
Ik kon niet meer, er moest zoveel gebeuren, zoveel geregeld worden en ik overzag het niet meer.
Had ik hier nou al die jaren zo mijn best voor gedaan?
Het enige wat ik toen nog kon was:

Het uitzuchten, huilen naar God.

Mijn hart schreeuwde het uit naar Hem, maar mijn mond en hoofd vonden de woorden niet meer.
Ik kwam niet meer verder dan een: God help mij....
Wat had ik dat niet verdiend, wat had ik allemaal wel niet zelf verknoeit in mijn leven?!
Ik had geen werk, geen geld, geen (eigen) huis, ik had mezelf en twee kinderen.
Toen ik niets meer overhad, zag ik pas dat ik alles had, wat een mens behoeft.
Ik had God!
En eindelijk, eindelijk betrok ik Hem in mijn leven.
Mocht Hij voor mij werken, mocht Hij voor mij uitgaan.
En nee ik zat daarbij niet stil, ik mocht volgen.
Als ik Hem volgde, dan kwam het zo meer dan goed.
Maar zoals ik al schreef was en ben ik eigenwijs dus soms vergat ik God erbij te betrekken, ging ik zelf weer rennen, en weet je wat er dan gebeurde?
Dan ging het weer zo mis, raakte ik weer teleurgesteld, deed ik mezelf weer verdriet.
Als ik het zelf deed?
Dan werkte het niet!
Gaf ik het over?
Dan werkte Hij voor mij uit!



Bijzondere vraag


In het gesprek met de 16+ers stelde ik een vraag die ze bijzonder vonden.
Denk je, dat alles wat je nu doet,door jezelf gedaan word?
Dat je uberhaubt in staat bent om zelf iets te doen?
Wie zorgt er dan elke dag weer, dat je wakker word?
En wie zorgt er dan dat een ander niet wakker word?
Hoe leg je uit aan mensen die sterven, of die het moeilijk hebben, dat ze het zelf doen?
Er is iemand die boven jou staat, die jou een vrije keuze geeft, maar die wel regie houd.
Is het niet de illusie die de wereld geeft!
Leef zoals jij het wil, doe wat jij wil, en je moet het allemaal zelf kunnen.
Als je het niet zelf kan, dan ben je zwak, dan heb je gefaald.
Vanaf de puinhopen in mijn leven, kon ik pas Zijn hulp in mijn leven aanvaarden.
Ik moest leren, wie ik was.
Wat ik zelf tot stand breng.
Nu?
Nu mag ik leren wie Hij is.
En waar Hij toe in staat is.

Krachtig


Ik heb mogen leren dat gebed onwijs krachtig is.
Het kan levens veranderen, het kan je levensdoel veranderen.
Ik las vandaag een mooie spreuk:

Gebed is niet krachtig! Degene naar wie wij bidden, Hij is krachtig.


Mag Hij met Zijn kracht ook jou leven beïnvloeden?
Hij wil zo graag met je meeleven, jou beschermen en helpen.
Een relatie met jou hebben.
Hij heeft jou gemaakt, Hij verlangt ernaar dat je naar Hem, je maker terugkeert.
Weet bij gebed, het gaat niet om je woorden, het gaat niet om dat wat je zegt met je mond, het is wat wil je hart roepen, vertellen, uithuilen bij je Vader?
Mag Hij in jou gebed je hart zien?
En dan nog iets, mag Hij het dan ook veranderen?

Wat leeft er in jou hart?
En met wie bespreek je dat als eerste?
Met je vrienden, of je Vader?


dinsdag 8 maart 2016

Onze nieuwe weg

Na de scheiding ben ik twee jaar alleen geweest.
Nou ja samen met de kindjes dan natuurlijk!
Toen kwam mijn vriend op een bijzondere manier in mijn leven.
In het begin was het echt iets tussen ons, iets van ons samen, waar we eerst van wilde weten waar gaat het heen.
Wat een bijzondere periode was dat ook.
Een periode met veel nieuwe dingen voor mij...

Leren om liefde te ontvangen, het was voor mij een hele weg, een groei merkte ik daar in.
Voor vele klinkt dit vreemd, al weet ik dat er mensen zijn die hebben gezien hoe ik op een simpele liefdevolle reactie reageerde.
Een knuffel en ik zakte op de grond en ging zo hard huilen.
Onder die reactie zat een diepe put van pijn.
Mijn vriend begreep mij hierin, respecteerde het, maar belangrijker nog...

Hij bleef wel liefde geven.





Na een tijd gingen we verder.
Onze relatie ging naar de volgende stap, een stap die echt spannend was en eigenlijk ook zo raar is...
Dit doordat we allebei al kinderen hebben, spannend om te denken van tevoren, hoe zal het gaan?
Wij zijn stapel op elkaar maar de kindjes accepteren ze ons?
Maar ook elkaar, hoe zullen de kinderen elkaar vinden?
Een hele stap!
Om de kindjes hierin te betrekken.
Wat merk je dan ook echt dat de wereld gebroken is en dat ook in ons leven dingen zijn die de gebrokenheid duidelijk maken.
Eerst leerde mijn vriend mijn kindjes kennen.
Wat ging dat goed, wat genoten wij er allemaal van!
Het liep eigenlijk heel vanzelf.


Genieten met elkaar


Dat is het nu.
Met z'n allen mooie herinneringen maken.
Verder groeien in onze relatie!
Mooi om telkens stapjes te mogen zetten samen.
Duidelijk is wel hoe we verder willen maar rustig om ook iedereen de ruimte te geven.
Wat ben ik dankbaar voor wat ik afgekopen jaar heb mogen ontvangen!
Dat ik nu om kan gaan met liefde omdat zijn liefde de put van liefdeloosheid gevuld heeft, waardoor pijn veranderd is in een blijdschap...
Dankbaar dat we het zo goed mogen hebben met elkaar.
Wat is het mooi hoe het allemaal tot nu toe, zo natuurlijk en goed verloopt, voor ons allemaal.


maandag 7 maart 2016

Gezinsmoment: Dien de ander

Vandaag hebben we het gezinsmoment gedaan, omdat het even beter uit kwam en uiteraard deel ik onze ervaring en uitwerking met jullie.
We hadden het over de maaltijd die jezus hield met Zijn leerlingen, waarbij Hij de voeten van de discipelen ging wassen.
Al toen ik alles klaar ging zetten wist mijn zoon wat we gingen doen.

Ik had een teiltje water neer gezet en een handdoek en washandje neergelegd.
En hij raadde daardoor direct: oo mogen we elkaars voeten wassen.
Maar er was nog iets wat hij niet wist.



Ik las voor uit Johannes 13
Waar we kunnen lezen dat Hij juist toen liet zien hoe groot Zijn liefde is voor de mensen in de wereld die Hem volgen.
Jezus legde Zijn mantel af en ging dienen als een knecht.
Hij waste de voeten van de discipelen en droogde ze af met de doek die Hij omgeknoopt had.
Petrus riep hard dat Jezus zijn voeten niet mocht wassen, maar toen Jezus uit legde waarom het noodzakelijk was dat dit wel gebeurde, vroeg Petrus of Hij helemaal gewassen mocht worden.
Ik vroeg na het Bijbellezen, waarom moesten de voeten nou gewassen worden?

Ze wisten wel dat het in Israël normaal was om op sandalen te lopen en daardoor hadden ze vieze voeten.
Waar staat dat voeten wassen voor eigenlijk?Ze keken mij aan en begrepen niet goed waar ik heen wilde.
Dus ik klom op mijn praat stoel om te proberen nieuwe verbindingen te leggen.
De discipelen waren rein, omdat ze zich hadden laten reinigen door Jezus, ze gingen Hem volgen en hoorden bij Hem!
Maar hun voeten werden telkens nog vies door het reizen.
Jezus waste hun voeten schoon, boog voor hen neer, vernederde zich ten opzichte van hen.
Wanneer deed Jezus dat voor ons ook?
Aan het kruis!
En als wij niet toestaan dat Hij daar voor onze dagelijks opgelopen zonde stierf, en als wij niet telkens ons hart schoon laten wassen daar, dan horen wij niet bij Hem.
Precies hetzelfde als bij deze voetwassing.
Elke reis, elke dag, werden de voeten opnieuw vies, terwijl de discipelen toch echt bij Jezus hoorde.
Maar als Jezus die viezigheid van elke dag niet schoon mag maken, dan horen we niet echt bij Hem.
Kunnen wij het toestaan dat er iemand voor ons bukt?
Dat iemand anders onze schuld op zich neemt?

Petrus laat ons zien dat dit best moeilijk kan zijn.
Dat er een strijd in kan liggen.
Maar Jezus laat ons duidelijk zien hoe Hij is in die strijd.
Hij helpt, Hij is als een gids, Hij is vol liefde en geduld!
Toch blijft het de keuze van discipelen of ze het toestaan dat Jezus voor hen knielt, het is ook onze keuze of wij Zijn offer aannemen.

En daarna gingen we iets doen, want ja, ze mogen elkaars voeten wassen in de teil met water.
Maar dan moeten toch eerst de voeten vies worden?
Dat heb ik gedaan, en wat vonden ze het grappig!





Ik ging hun voeten eerst verven waarna ze op papier een afdruk mochten maken van hun voet.
Het kriebelde en zag er toch wel erg grappig uit!
Echte smurfen voeten!
Daarna kon het voeten wassen gaan beginnen, Renske bij Richard en Richard bij Renske.





En dan de werkjes met hun eigen voetafdruk!
Leuk om te zien hoe groot hun voeten nu zijn.
Ik vroeg ze ook nog of ze een liedje konden waarin we zingen dat Jezus ons ging dienen en dat wij dat ook aan andere moeten doen.
Ze wisten wel wat ik bedoelde maar niet meer hoe het liedje heette.
Dus hebben we met elkaar nog gezongen:








Wil je meer gezinsmomenten bekijken? Dat kan via deze klikbare link: Gezinsmoment: Dien de ander

zaterdag 5 maart 2016

Mijn lieve vriend(innen)!

Van de week kwam ik er weer eens achter hoe rijk ik ben!
Zelf was ik ziek, het begon met koorts, benauwd en overal pijn.
Dinsdag kreeg ik overal uitslag, dus ben ik naar de huisarts geweest.
Waarschijnlijk uitslag van de koorts, zou wel zakken.
s'Avonds zat ik op de bank en begon de jeukende uitslag te branden, ik kreeg overal brandende plekken, voornamelijk op mijn rug, buik, hals, bovenbenen.
Ik wist niet hoe ik de nacht hiermee door moest komen, koude doeken, aloë vera, niets hielp.
De HAP gebeld en samen met mijn lieve vriend daarheen.
Direct dubbele dosis medicatie en voor de rest van de week een recept mee voor nog meer medicatie.
En dan denk je, waarom vind je jezelf daarmee rijk?
Wat een ellende!

Ja dat was het, maar in die ellende, bleef de zon schijnen!
Een vriend te hebben die de kindjes naar school bracht, of eerder uit z'n werk kwam om hen op te halen, vriendinnen die de kindjes brachten en haalden, vriendinnen die eten maakte, belde of ik nog boodschappen nodig had of medicatie van de apotheek, vriendinnen die mijn kindjes een middag bij hen lieten spelen.
Wat is het een rijkdom, juist zichtbaar in deze situaties!
Ik mag leren te ontvangen, te genieten van dat wat andere mensen aan mij willen (terug)geven.

Lieve vriendinnen van mij, ik wil jullie iets zeggen.
Iets wat jullie vast al wel weten, maar wat ook weleens goed is om te horen, of nou ja.... te lezen dan natuurlijk!

Hoe donker het soms voelt, jullie weten, op een eigen manier, een lichtje te schijnen in mijn leven:

Valentijnskaart - Friends are the sunshine of life:

woensdag 2 maart 2016

Gelovig leven

Vorige week schreef ik een blog over, of eigenlijk voor, mensen die geloven zonder naar de kerk te gaan, je kan de blog nog lezen via de klikbare link: Geloven zonder kerk

Vandaag wil ik aan een hele andere groep denken.
Mensen die trouw naar de kerk gaan, die goed en oprecht willen leven.
Ze zitten elke kerk dienst trouw in de kerk, vieren alle feesten, proberen te leven zoals God dat vraagt.
De buitenkant is warm, maar in het lichaam zit een koud hart.

Mee doen


Ze gaan mee met bijvoorbeeld dat wat de familie vind, wat de omgeving vind, ze gaan mee omdat ze wel willen maar niet weten hoe.
Of ze willen er wel bij horen, maar hebben zich nog enkel uiterlijk weten aan te passen.
Ik ben begaan met deze mensen ze zullen zich namelijk pas echt verbonden weten als het harten werk is!
Alleen dan voel je wat geloven echt is!
Vaak omschrijven deze mensen hun geloof op een bijzondere manier.

Als je vraagt: wat is geloven voor jou?
Dan krijg je een verhaal wat ze doen, allemaal randzaken worden genoemd.
Maar een relatie met Jezus, op welke manier dan ook, kunnen ze eigenlijk niet omschrijven.

Opgebrand


Veel van deze mensen leven met een innerlijkke strijd, ze willen erbij horen maar het lijkt hen alleen maar van alles te kosten.
Dat wat ze terug kunnen ontvangen van God kan hun hart niet vullen, niet veranderen.
Sommige gaan worstelen met grote vragen, of ze raken teleurgesteld.
Op vele vlakken ligt er gevaar voor deze mensen.
Ze doen van alles zonder dat God hen daar voor de kracht geeft, ze doen het alleen.
Dat vraagt teveel van deze mensen.
Vaak merk ik ook dat mensen het allemaal doen uit angst.
Angst om bijzondere relaties te beschadigen, angst omdat ze wel het goede willen doen, angst om tegen God te kiezen en soms angst dat als ze nu verkeerde keuzes maken er voor hen geen redding meer is.
Vol angst gaan ze door, verkrampt en zichzelf verbeeldend dat als je goed leeft je er ook uiteindelijk wel zal komen.
Wij mensen kunnen Gods werk niet evenaren!
Proberen we dat?
Dan is er een risico dat we opgebrand raken!
We hebben het vuur aan onze schenen liggen, bewijsdrang naar de gemeente, de schijn voor de buitenwereld omhoog houden.
Maar ook voor deze mensen geld, redding kunnen we niet zelf verdienen!
Het is buigen, handen vouwen, en ontvangen van Hem...

Alleen


Veel van deze mensen voelen zich eenzaam, ze voelen zich alleen.
Dat is lastig en kan twee kanten op werken.
Mensen raken teleurgesteld, of breken in één keer met alles, klaar met het schijn leven dat ze hadden.
Of mensen gaan op zoek, willen ook een echt geloofsleven inplaats van uiterlijk vertoon.
Ze stoppen met de buitenkant van de beker te poetsen en gaan op zoek hoe de beker van binnenuit gereinigd kan worden.
Wetend en bij anderen om hen heen ziende dat de buitenkant dan vanzelf volgen zal!

 Het is beter niet de regels uiterlijk te voldoen maar in je hart een relatie met God te hebben.
Jezus maakte dat meerdere keren aan de farizeers bekend!
Het gaat niet om wat je doet, het gaat om wie er in jou hart leeft?!
Wie volg jij?
Ik ben van binnen zo blij als mensen, die hiermee lopen, hierover in gesprek gaan.

Volg niet de regels van een volk, zonder dat je eerst zeker weet, ik hoor ook bij dat volk.
Meer nog, als je bij dat volk wilt horen, ga niet slapen voordat je gevonden hebt wat je zoekt!

Weet wie zoekt, die vind.
Wie klopt word opengedaan.
Stop niet voor want dit is ook voor jou, jij die nog niet in je eigen hart ervaren hebt of gevonden hebt, dat Hij ook voor jou zonden, jou fouten en tekorten gestorven is.

Ik bid voor deze mensen dat God in hun hart mag werken, daar een onrust en verlangen eilt leggen.
Maar ook de juiste mensen, de juiste woorden op hun pad wilt brengen.
Hij staat boven alles!