vrijdag 29 juli 2016

Bij de Levensboom

Niet meer naar de boom van goed en kwaad.
Ik hoef niet meer te oordelen of wat ik doe wel goed of fout is.
God mag het wegen.
Hij mag bepalen of wat ik doe goed of fout is.
Ik kijk alleen naar de daden van mezelf en de resultaten.
Maar Hij?
Hij kijkt naar mijn hart.
En Hij, Hij kent mijn hart beter dan dat ik het zelf kent.
Ook de plekjes waar het soms donker is, waar ik denk dat ik dingen heb die alleen voor 'mezelf' zijn.
Hij heeft het gezien.
Zijn Licht heeft erover geschenen.
Het donker in mij?
Dat is verdwenen.
Ik heb  gegeten van de vruchten die hingen aan de boom van goed en kwaad.

Waardoor ik ging kijken naar wat is goed en wat is kwaad.
Dat bracht mij zover dat ik moest knielen, voor het Leven.
Omdat ik niet meer staan kon, zo dichtbij Hem.
Ik lag daar, met al het duister en alle veroordeling in mijn hart.
Zo heb ik het uitgehuild, en mijn tranen vormde een schreeuw vanuit mijn hart.


Heere help mij toch...


En daar kwam Hij.
De tekst van mijn leven: Laat je niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade met het goede.
God alleen zorgde ervoor, dat dit waarheid werd in mijn leven.
Zolang was ik bezig met oordelen van goed en kwaad, zelf.
Vanaf dat moment dat God in mijn leven kwam en tot mij sprak, heeft het Goede overwonnen.
Hij wil mij laten rusten in het zicht van mijn vijand.
Die ook om mijn leven heeft gestreden, die mij kwelde met allemaal ellende in mijn leven.
Ik mocht rust vinden in Zijn schaduw en mij geborgen weten onder Zijn vleugels.
Hij  bereid een feestmaal voor mij en zalft mijn hoofd.
Voor Hem ben ik Zijn geliefde kind.
Zijn goedheid, liefde en trouw mag ik voor altijd ervaren.
Daarna mag ik wonen in Zijn woning.
Ik mag rusten bij de boom van het Leven.
Van Hem mag ik eten en drinken.

Rivieren van levend water zullen stromen uit het hart van wie in mij gelooft,' zo zegt de Schrift.
Johannes 7:38


Ik mag alles loslaten bij Hem, wetend dat Hij alles ten goede zal keren voor mij.
Omdat Hij van mij houd.
Ik rust niet meer onder het oordeel, en daardoor is het ook niet meer nodig om mezelf te beoordelen.

Ja ik mag opstaan en schitteren, want Zijn Licht schijnt over mij!


Kaibab National Forest - Aspen Sky:

woensdag 27 juli 2016

Groei maar...

Wat voor grond zit er in jou hart?
In iedereen zitten unieke eigenschappen.
Eigenschappen die kunnen groeien, die andere tot zegen kunnen zijn of jezelf tot stralen brengen.
Die eigenschappen, ze kunnen alleen naar buiten komen als  de omgeving ruimte geeft voor groei.
Wat is er nodig?

Er is vruchtbare grond nodig.
Dit krijg je door zonlicht.
In een omgeving die je warmte geeft.
Vooral ook een omgeving waarin je weet dat je geliefd bent.
De bloemen buiten in het veld voelen zich gestreeld door de zon, zodat ze groeien in de richting van het de zon, het licht.
Zon geeft warmte maar ook licht.
Licht in je leven is nodig om te groeien.
Daarnaast is het belangrijk de grond schoon te houden.
Onkruid en stenen het zorgt dat wat er gezaaid is in jou, niet ver genoeg kan groeien.
Als onkruid en stenen kan je denken aan zorgen, of bepaalde angsten.
Ze nemen alles uit de grond weg, waardoor er geen voedsel meer is voor dat wat in jou zit.
Daarnaast is er voeding van buitenaf nodig.
Goede en opbouwende woorden.
Woorden van waarheid ook waarmee je verder kan.
Het is als water en mest.
Zonder deze omstandigheden, dan kan er ook groei zijn.
Maar dan kost het veel meer inspanning voor jou als bezitter van de grond, om het vruchtbaar te maken en te houden.
Wees zuinig op je hart.
Kijk niet naar hoe andere mensen groeien.
Maar kijk eens naar de bloemen.
Ze zijn allemaal anders, klein en groot, en in alle kleuren.
Gewoon tevreden met hoe ze zijn, groeien ze en staan ze te stralen.
Ze zijn 'gewoon' zoals ze gemaakt zijn.
Maar door het 'gewoon' zijn, worden ze bijzonder.

Zo bijzonder ben jij ook!
Degene die de bloemen gemaakt heeft, die heeft ook jouw gemaakt.
Net zo uniek, maar nog mooier dan de bloemen:
Hij heeft je gemaakt naar Zijn beeld!
En het was zeer goed.
Jij?
Jij bent zeer goed!

Haal al het onkruid maar weg, verwijder de stenen.
Angst, zorgen en twijfels ze kunnen alles overwoekeren of groei stoppen.
Maar jij, jij bent gemaakt om te stralen.
Gewoon:


Zoals jij bent!


"When you decide/ That your life is a prize/ Renew, revive/ It's alright honey/ It's alright, yeah." -from the song "Hummer," by Smashing Pumkins:

maandag 25 juli 2016

Vandaag

Soms ben ik zo bezig met wat ik nog allemaal wil, of allemaal moet.
Dan zit mijn hoofd helemaal vol.
Ik was bezig met wat ik allemaal wil in mijn toekomst.
Maar dat lijkt allemaal nog ongrijpbaar, nog ver weg.
En sowieso weet ik dat wij mensen minder de hand hebben in bepaalde situaties dan dat we zelf weleens denken.
Soms denken we dat we van alles kunnen.
Maar het is ook goed om dingen los te laten, te knielen en te beseffen:

Mijn leven ligt in Gods handen




Ook al zijn het leuke dingen om aan te denken.
Op de manier waarop ik er mee bezig was ontnam het mij hoop en ook nu het vermogen om te genieten.
Maar ik merk dat ik het hierdoor lastig vind om in het nu te leven.
Afgelopen weken ben ik daar met mezelf een beetje mee aan de slag gegaan.
Want het is zo jammer als ik niet geniet van het nu.
Wat is het mooi om te merken dat andere mensen het effect er al van zien.
En natuurlijk dat ik het zelf merk.
Zo gaaf!
Vorige week had ik een drukke werkdag met verschillende gesprekken.
En het was eigenlijk gewoon heel fijn!

Ik kijk niet meer vooruit in de agenda.
Per dag kijk ik wat er te doen staat en dat geeft rust.
Als ik dingen voor moet bereiden, dan zet ik in mijn agenda wanneer ik wat moet voorbereiden.
Zo loopt het niet mis door mijn nieuwe manier van leven.
Wat is het lekker om alleen bezig te zijn met de dingen die nu op mijn pad komen.
Het is rustiger in mijn hoofd.
Ik zat zo snel vol altijd.
En het zorgde er ook voor dat ik niet zo flexibel was, ik kon niets meer ernaast verwerken.
Ik wilde meer rust in mijn hoofd.
Want wat was ik moe.
Als ik dat normaal met iemand zou bespreken zouden mensen al snel zeggen:

Slaap wat meer



Maar dat helpt mij helemaal niets.
Bewust zijn van vandaag, van wat ik doe en ook van wat ik voel.
Eigenlijk is het meer luisteren naar mezelf ook.
Wat voel ik nu, wat heb ik nodig en wat kan ik er nu mee doen?
Het maakt zoveel verschil.
Af en toe een momentje op de dag te pakken om eens te luisteren naar jezelf.
Maar ook om te luisteren naar je omgeving.
Nu ik niet meer vooruit denk, en pieker (vooral dat laatste was het bij mij) kan ik meer open staan.
Voor de dingen die om mij heen gebeuren.
Ben zo blij te merken dat dit werkt!


Groot of klein
verdrietig of fijn
het is goed om er met aandacht bij te zijn.
want het is echt zo, al is het nu nog klein:

mooie woorden www.mim-pi.com:

woensdag 20 juli 2016

Geliefd?!

Op dit moment ben ik weer in een fase dat ik zo blij ben dat Jezus overwonnen heeft.
Dat Hij Zijn weg gegaan is en alle zonde, pijn en ellende op zich heeft genomen en daarmee gezorgd heeft dat er een weg is.
Ik heb altijd geleerd dat Jezus bij Zijn sterven satan overwonnen heeft.
Maar steeds meer kom ik tot het besef:

Hij overwon niet alleen satan en zijn praktijken, maar ook al het kwaad in mij!


Dat was Jezus gedaan heeft was niet alleen voor zaken buiten mij.
Heel vaak loop ik er namelijk tegen aan dat ik het kwade doe, dat ik mensen teleurstel of verdrietig maak, dat ik verkeerde keuzes maak.
Nee, dat is niet iets wat ik wil, maar het lijkt wel of ik er niet aan kan ontkomen.
Hoe hard ik ook mijn best doe om deze nare dingen te voorkomen, ze blijven toch telkens weer op mijn pad komen.
Jezus droeg die pijn en die fouten van mij, aan het kruis.
Dan denk ik aan Paulus die al schreef:

Want ik weet, dat in mij, dat is, in mijn vlees, geen goed woont; 
want het willen is wel bij mij, maar het goede te doen, dat vind ik niet. 
Want het goede dat ik wil, doe ik niet, maar het kwade, dat ik niet wil, dat doe ik.
(Romeinen 7 : 18-19)

Dan mag ik beseffen de verlossing die God mij gegeven heeft is zo groot!
Het gaat zo diep wat Hij voor mijn gedaan heeft.
Daar kan ik geen woorden voor vinden.
De zonde het zit in mij, het is ook zichtbaar in mijn leven.
Gebrokenheid in mijn gezin, iets wat ik heel moeilijk heb gevonden en soms nog vind.
Maar er is nog zoveel onzichtbaar, ook in mijn leven, ondanks dat ik heel open en eerlijk blog, gaat er nog zoveel mis wat 'verborgen' is.
Maar niet voor Hem.
En Hij ziet alles, maar niet in boosheid of toorn.
Wanneer ik mij tot Hem keer, en mijn zonde belijd, schuld beken, dan mag ik weten:

Jezus droeg ook dat wat voor anderen 'verborgen' is aan het kruis, en nam het op zich, om het heel ver de wereld uit te dragen.


Daar moet ik aan denken, nu ik last heb, al een tijdje van een keuze die ik gemaakt heb.
Nu ik door de keuze heel lang moeite had, hoe zien de mensen die het raakte mij nu?
En ik liet het woekeren, mijn hoofd was er klaar mee en daarom vond ik dat alles klaar moest zijn.
Daardoor gaf ik ruimte aan deze gevoelens om te groeien.
Het ging aan mij knagen, diep van binnen.
En eigenlijk altijd op mijn zwakke punt word ik dan geraakt:

Jij, je bent niet geliefd!

Dat gevoel, dat geeft mij nog steeds erg veel innerlijke pijn.
Waardoor ik afgelopen weken, ja ik zal het eerlijk delen, weer ben gaan bijten op mijn lip.
Niet te stoppen lijkt die drang.
Mijn vriend hielp mij om er bewust van te zijn, op een lieve, subtiele maar duidelijke manier.
Toch wat ik ook deed, hoe hij hielp, het stopte niet.
Gisteren bad mijn vriend voor mij, nadat we eerst een heel mooi gesprek hierover hadden.
In gebed vroeg Hij of Jezus mij wilde helpen dit weer te overwinnen.
Maar ook om mij een blijvend gevoel te geven dat ik geliefd ben.
Het gebed het raakte mij, Zijn Geest raakte mijn hart.
Dat bracht mij in tranen!
Ook al faal ik, maak ik fouten, doe ik verkeerde dingen:

Ik ben geliefd!

Omdat Hij het kwade in mij overwonnen heeft, en mij telkens weer hersteld.
Wat heeft Hij een geduld met mij.
Dat kan alleen maar echte liefde zijn!
Op dit moment kan ik melden dat ik vandaag nog niet gebeten heb.
Dat maakt mij zo ontzettend blij!
Willen jullie voor mij mee bidden?




dinsdag 19 juli 2016

Moeder momentje

De kindjes hebben nu anderhalve week vakantie erop zitten.
Wat gaat het eigenlijk al snel!
Aan de ene kant voelt dat misschien ook zo omdat ik nu nog een makkie heb.
Want ik werk zelf nu nog, dus ze zijn dan bij mijn vriend, zusje of lieve vriendinnen.
Maar de tijd die we hebben genieten we!
We hebben al leuke dingen ondernomen.
De uitjes tot nu toe:

* Rapport cadeautjes uitzoeken
* Blijdorp (met gezinsjaarabbo)
*Logeren bij hun tante
*Met een vriendin van mij een dagje naar het strandje in onze woonplaats
* Renske en ik naar de kapper, een echt meiden uitje
* Met z'n zevenen uit eten geweest wat echt zo leuk was!
* Richard en mijn vriend naar natuurhistorisch museum




* Naar de bioscoop met hun tante




Wat is het ook gaaf te horen hoe goed ze het allebei doen.
Opeens merk ik: wat worden ze nu echt super groot.
Dat zijn van die momenten, dat het mij opeens opvalt.
Ooit schreef ik over mijn schatjes bijvoorbeeld dat eten best een moeilijk iets was.
In die tijd kreeg ik veel reacties, dat gaat vanzelf over.
Toen dacht ik, ja ja dat zal best maar nu dan?
En nu ik dit schrijf?
Moet ik zeggen dat ze eigenlijk alles (durven) eten en dat het zo gezellig is aan tafel.
Wat is dat heerlijk!

Daarnaast kreeg ik vandaag weer zoiets moois te horen.
Ze zijn zo echt broer en zus die twee.
Heerlijk om te zien hoe ze samen spelen of elkaar dwars liggen.
Ze zijn er voor elkaar, maar kunnen ook echt zichzelf zijn bij elkaar.
Dat vind ik mooi om te zien.
Wat is het heerlijk om te mogen zeggen dat ik hun moeder ben.
Dat ze het zo goed doen!
Het doet mij beseffen dat ik zo ontzettend rijk ben.
Nog anderhalve week werken, dan heb ik nog meer tijd om te genieten.
Wat is dit gevoel heerlijk!
Mijn kanjers....


maandag 18 juli 2016

Liefde (door)geven

Wat doen wij voor onze medemens?
Is het niet onze opdracht: Heb je naaste lief als jezelf?!
Al vaker schreef ik over dit onderwerp.
Je kan ze terug lezen, het ging een keer over dat je dus ook jezelf lief mocht hebben.
Hierover kan je lezen doormiddel van de volgende klikbare link:

Heb je naaste lief

En een andere keer schreef ik een stuk dat ik mensen die ik leuk vind makkelijker lief kan hebben dan iemand die ik niet zo leuk vind.
Dit kan je lezen door de volgende klikbare link:

Goed zijn voor iedereen

Ook schreef ik een keer over dit onderwerp dat ik de opdracht zo groot vind.
Omdat ik ook fouten maak hierin, dit kun je lezen doormiddel van de volgende klikbare link:

Liefdesopdracht

Toch is er nog een deel wat eigenlijk niet heel duidelijk besproken is op mijn blog.
Ben ik nog steeds een groep mensen vergeten.
Misschien nog wel meerdere, maar vandaag werd mijn gedachten hierbij bepaald.
Wat doen wij met mensen die niet geloven?
Die ook leven in deze wereld, die ook verwond worden, die ook dingen meemaken.
Er is ellende op ellende te horen.
Dat doet ook veel met mensen die niet geloven.
En nu bedacht ik mij, door de vraag van de week op de pagina van christelijke webloggers, wat geef ik aan de mensen buiten het Lichaam van Jezus?
Welk beeld laat ik aan hen zien?
Ook deze mensen behoor ik lief te hebben.
Misschien kan ik juist aan hen de liefde van God uitdelen.
Ja want de mensen in Zijn lichaam, die ontvangen het sowieso ook van Hem.


.   - Explore the World with Travel Nerd Nici, one Country at a Time. http://TravelNerdNici.com:

Wat krijgen de mensen buiten de gemeente te zien?
En welke kerk ben ik als mens, buiten het stenen gebouw?
Ik denk dat er voor ons Christenen een mooie kans ligt.
Juist daar waar het nog donker is, kunnen wij met Zijn licht verschil maken.
De wereld hunkert naar liefde.
We kunnen een bron zijn in deze wereld.
Deel Zijn liefde uit!
Veroordeel niet te snel maar wees er voor elkaar, voor de ander.
Laten we niet als priesters en levieten als enkel doel hebben de kerk en God dienen.
Keurig binnen zijn regels proberen te blijven en het hart van Jezus missen.
Durven wij zoals de Barmhartige Samaritaan, elkaar dienen.
Elkaar verdragen, met allemaal onze eigenaardigheden.
Omzien naar elkaar ook al is iemand iets aan het doen in zijn/haar leven wat lijnrecht tegenover ons en onze principes staat?!
Wat maakt het uit wat iemand doet.
Of wie je bent..
We zijn allemaal hetzelfde uiteindelijk.
Schepselen gemaakt door Zijn liefdevolle en sterke Hand.
Waardevol voor Hem en maakt dat een ander voor ons ook niet waardevol?
Laten we geen kloven maken, mensen niet in hokjes duwen.
Maar laten we met elkaar verbonden blijven!
Ook als iemand anders leeft, denkt of handelt dan dat wij zelf denken dat hoort.
Laten we er staan als mensen ons nodig hebben.
Verdraag elkaar en toon liefde voor elkaar.
Want de ware liefde?
Die bedekt immers tal van dingen...


Ik bid om een hart dat bewogen word door de dingen die Hem een bewogen hart geven.
Dat mijn ogen geopend worden voor de tranen van de mensen
Mijn oren geopend worden voor Zijn liefdevolle stem
Die aan de mensen om mij heen zegt:
Ik hou van hen, mijn kind, kom bij Mij!



Liefde (door)geven daar word niemand slechter van!

zaterdag 16 juli 2016

Gebed en geen reactie

Voor sommige dingen bid ik al heel lang.
En dan gebeurd het weleens dat ik er ongeduldig door word.
God weet toch dat ik bepaalde dingen niet zomaar aan Zijn voeten neerleg.
Waarom merk ik nou niets, waarom veranderd er nou niets, waarom voel ik nou niets?
Zo bid ik echt al heel wat jaren voor mijn moeder.
Toch is ze nog steeds ziek.
Ja ondanks dat ik geloof in een God die geneest, is mijn moeder d'r ziekte(s) er nog steeds.
Dat is soms lastig, en dan komen de waarom's bij mij omhoog.
Herkennen jullie dat?

Of zes maanden lang bad ik of God wilde zorgen voor recht in een onrechtvaardige situatie.
Ik behoorde te krijgen wat mij toekwam, maar dat kwam maar niet.
Inplaats van het zelf oplossen heb ik het los gelaten, in gebed bij Hem.
Maar wat duurde de zes maanden lang zeg!
En wat heb ik gemopperd, bang geweest, en wat voelde ik dat er mij onrecht aan gedaan werd.
Zonder dat ik zicht had op het einde.
Nu weet ik dat het zes maanden duurde, maar toen ik erin zat had ik geen idee.
Ik bleef bidden, maar voelde of zag niets veranderen.
Dat maakte mij soms tot een opstandig mens, diep vanbinnen.

Dat lijkt voor mezelf als ik het zo schrijf weer helemaal niet zo raar of erg.
Toch klopt deze houding niet.
Mag ik weten dat het anders is.
Op die momenten dat ik mij zo opstandig voelde durfde ik daarmee niet goed naar God.
Dat hield ik voor de mensen om mij heen.
Maar waarom?
Hielp dat?
Nou heel eerlijk, nee, het onbestemde gevoel van: waar is God als ik Hem nodig heb, dat bleef in mij.
Het knaagde aan mijn hart, het sprak door mijn gedachten en het beïnvloedde mij handelen.
Maar het lef om te zeggen:

Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?


Nee dat had ik niet.
Wie ben ik om dat tegen God te zeggen?
En dan al die mensen die telkens tegen mij zeggen: je bent niet alleen, God is altijd bij je!
Wat bracht dat mij telkens in conflict.
Ja ik weet verstandelijk wel dat Hij bij mij is.
En waarom spreek ik van een God die mij verlaten heeft?
Wie ben ik?
God heeft zoveel in mijn leven gedaan.
Maar echt, ik heb toch echt mijn momenten dat ik dit ervaar.
En zal ik dan eerlijk zijn?
Op dit moment zit ik weer in zo'n fase.
Mijn vriend en ik, we willen verder.
Maar er is nog iets uit het verleden, wat opgeruimd moet worden.
Letterlijk opgeruimd als in, verkocht.
Helemaal weg uit onze levens, want het hoort niet bij ons.
En, we kunnen niet verder zolang dit niet gedaan is.
Ik bid, hij bid, we bidden samen.
En ja we geloven allebei, God heeft een bedoeling met ons, en met deze weg.
Maar ik?
Ik word al weer opstandig, al zolang bidden, en er is nog geen resultaat.
God ziet u dit dan niet?
Dat waar ik heel lang al naar verlang, het ligt in het verschiet, maar het is nog net niet haalbaar.
Ik voel mij als het volk Israël in de woestijn, zo dicht bij het beloofde land.
Maar weer is er iets wat nog overwonnen moet worden voordat ze naar de Jordaan kunnen.
En ik doe hetzelfde als de Israëlieten, ik mopper en kan opstandig doen.
Ja ik weet dat er mensen zijn die zich dat bij mij niet kunnen voorstellen, maar geloof mij wees blij dat je het dan nog nooit gemerkt hebt.
Maar nu durfde ik te zeggen:

Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?


En ik kreeg geen antwoord, maar wel rust.
Vanochtend ging ik hardop bidden met mijn vriend.
Eigenlijk wilde ik niet, vroeg ik hem het te doen, maar van mij uit wat al lang geleden.
Samen bidden, en nu overviel het mij.
Geen tijd gehad om te bedenken wat ik God wilde zeggen, maar gelukkig wist de Geest de woorden wel.

Dank U Heere dat U aan het werk bent voor ons,
Ook al merken we het niet altijd.
Al voel ik het niet altijd, wil ik bedanken dat U voor ons bezig bent.
Wilt U mij vergeven dat ik koppig, opstandig en vooral ondankbaar doe.

Ja wat is de uitroep mooi uit Psalm 22!
Ik moedig je aan, als je dit gevoel ook heb, zeg het, spreek het uit naar God.
Vanuit je relatie, vanuit het weten, Hij is mijn God.
Ik verlang naar Hem terug.
Niet alleen om wat Hij doet, maar wel om wie Hij is.
Mijn Vader, die weet wat ik nodig heb!
Zolang wil ik Hem laten zien wat ik nodig heb, maar Hij weet het veel beter.
Het zijn voor mij lessen in geduld, lessen om mijn karakter te vormen.
Maar ook zijn deze momenten lessen in mijn relatie met God.
Juist in het donker mag ik namelijk herinneren, terughalen wat ik in het Licht heb ervaren.
Dankbaar en tevreden kan ik nu weer verder gaan.
Nu wil ik zeggen:


Ik zal volhouden en op U wachten. U zult mij uw vriendelijkheid en Uw liefde tonen, wat er ook gebeurt



Ken jij ook van die momenten, dat je opeens het niet meer voelt?
Dat je gaat twijfelen, of niet meer weet hoe verder?
Zeg dat maar eerlijk tegen God!
Ik weet niet waarom ik dat eerder niet durfde, misschien door hoe mijn beeld van God nog was.
Maar wat is het fijn om ook met dit deel van mij als persoon, van mijn leven, naar Hem toe te mogen.
Onze God kan het aan als we zo naar Hem komen.
Ik denk zelfs dat Hij ernaar verlangt.
Bespreek je gevoel niet alleen met mensen, maar veel meer nog met Hem!
Zullen we samen volhouden!?


"I stretch out my hands to you; my soul thirsts for you like a parched land. Selah" -Psalm 143:6:

vrijdag 15 juli 2016

Angst of liefde

Nu
Zijn lichtstad
dichterbij komt slaat
het donker zijn vleugels 
uit

Uit
het niets
weer een aanslag
en het doel is
angst

Angst
want daardoor
doen wij mensen
rare dingen gelukkig de
liefde

Liefde
die geen
ruimte overlaat voor
angst in welke vorm
ook

Ook
voor jou
is er liefde
en licht ben jij
gered

Gered
geen dood
maar eeuwig leven
geen angst maar altijd
liefde

kleurcontrast: tegenstelling tussen twee kleuren bijvoorbeeld licht naast donker warm naast koud:

Romeinen 12:21

Laat je niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade met het goede.

woensdag 13 juli 2016

Goede werken

Als je iets goeds doet, dan voel je er al snel van binnen 'fijner' door.
Dat merk ik bij mezelf ook vaak.
En al helemaal als andere mensen het opmerken.
Wanneer ze reageren met dankbaarheid en/of complimenten dan doet dit wat met mij.
Herken je dat?
Ik heb mijn beloning dan al gehad op aarde.
Het is voor mij een uitdaging om dingen te doen zonder mezelf daar voor te belonen.
Dingen doen zonder verwachtingen van anderen of van mezelf.
En ook om daardoor niet gezien te willen worden.
Dat is een hele uitdaging.
Hoe is dit voor jou?
Ik las dat het goed is om hierop alert te blijven.
En dan bedenk ik mij, ik heb niets van mezelf, ik kan niet roemen over mezelf.
Iedere dag opnieuw heb ik Zijn bloed nodig, heb ik Zijn vergeving nodig.
Enkel door Hem kan ik goed doen, niet door mezelf.

Mattheus 6:1

Wees op uw hoede dat u uw liefdegave niet geeft in tegenwoordigheid van de mensen om door hen gezien te worden; anders hebt u geen loon bij uw Vader, Die in de hemelen is.


Nu is het op persoonlijk vlak maar klein.
Dan kan je denken, ach hoe erg is dat.
Maar wat ik merk is dat het ook de kerken insluipt.
Wat is de motivering achter de dingen die we daar doen?
Dat kan ik twee kanten op zien zelfs.
Aan de ene kant de mensen die de gemeente dienen.
Maar ook de gemeenteleden zelf.
Voor wie geef jij je liefdegaven?
Dat wat je een ander schenkt, wat je doet om een ander te dienen, in de gemeente.
Voor wie sta je op het podium, wie dien je als je het geluid regelt, of zingt op het podium?
Maar ook aan de andere zijde, de gemeenteleden.
Die ondertussen eigenlijk allemaal wel 'iets' willen horen/ervaren/voelen in een dienst.
Voor wiens naam wil je dat?
Om gezien te worden?
Of om te kunnen ontvangen wat jij nodig hebt?
Is dat wat de motivering is?
Of mag het dieper gaan, om Zijn Naam, om Zijn eer.
Gaat het om ons, als mens in de dienst, of om Hem en Zijn wil, mag die nog geschiedde?
Soms best lastig als we zo bezig zijn met wat wij allemaal willen.


Eigenlijk is de kern wel, wil je dat anderen zien wat jij doet/wilt?
Of wil je dat God gezien en geëerd word en verwacht je jou waardering van Hem?

Als je liefdegave geeft, als je iets doet of schenkt aan anderen, vanuit liefde.
Laat het verborgen blijven.
Dan zal je in het openbaar hiervoor beloond worden.
Sowieso kan je er niks mee winnen, zeg ik je nu: Gods liefde voor jou veranderd er niet door.
Maak er geen moeten van, laat het een hartsverlangen zijn.

Mattheus 6: 3 -4

Maar als u een liefdegave geeft, 
laat dan uw linkerhand niet weten wat uw rechterhand doet,
zodat uw liefdegave in het verborgene zal zijn; en uw Vader, 
Die in het verborgene ziet, zal het u in het  openbaar vergelden.

Wat mij zoveel rust geeft is dat het niet meer gaat om hoe mijn naam bekend komt te staan.
Het enige waar het om gaat is dat Hij alom bekend gemaakt word.
Dat mensen om ons heen Zijn naam gaan leren kennen.
En een relatie met Hem aangaan.
Ik kan niet met zoveel mensen tegelijk een relatie hebben.
Maar God's hart is groot genoeg, Hij kan er voor iedereen tegelijk zijn.
Hij wil er ook voor jou zijn!


Bloei voor Hem, en groei naar Hem.
Zoals de bloemen op het veld, er zijn om ons te verwonderen over onze Schepper.
Een mooie belofte, maar zo niet wat wij in deze wereld gewend zijn.





maandag 11 juli 2016

Spiegels

Ik zat net een stuk te lezen in Het Boek.
Wat een schitterend stuk en ik zag direct een beeld.
Wat sta ik toch vaak voor de spiegel.
Echt niet omdat ik mezelf zo mooi vind.


Spiegelbeeld


Dan draai ik eens rond en kijk eens goed.
Mijn oog, het valt altijd op dingen die beter konden maar helaas niet zijn.
Ik kijk naar het negatieve en als ik dat zoek in het spiegelbeeld, dan vind ik het ook altijd.
En ik hoor het vaak van andere vrouwen.
Terwijl als ik naar hun kijk, dan denk ik, wat ben je mooi eigenlijk!
Maar wat heb je aan mooi zijn als je kijkt naar dat wat je anders wilt?
Hier de tekst die ik las, en ik las het met dit bovenstaande beeld in gedachten:

Wij, gelovigen, hebben geen sluier over ons gezicht.
Wij zijn net spiegels, die het schitterende licht van de Here weerspiegelen.

Terwijl Zijn Geest in ons werkt, gaan wij steeds meer op Hem lijken.

Waarom kijken we nog in de spiegel?
We mogen zelf een spiegel zijn!
Er is geen sluier over ons gezicht, we zijn puur en ons zelf.
Maar durven we dat ook?
Want wat ik merk is het volgende.
Mensen die echt zijn, die puur en zichzelf zijn.
Daar zie ik een afspiegeling, er gaat kracht uit van iemand die er durft te zijn.
Wij als gelovigen, we mogen er allemaal zijn!

Hoe heerlijk, we laten nooit meer alleen ons zelf zien.
Wij mogen God weerspiegelen aan de wereld.
Dat is zo mooi om te weten!
Voor mij zo geruststellend.
Het maakt niet meer uit wat ik zie in de 'aardse' spiegel.

Waarheid


Het is toch veel belangrijker wat mensen om jou heen zien in jou, in mij.
Wij zijn de spiegel, maar wat zien mensen als ze naar ons kijken?
Is er in de spiegel een bron van zegen te zien?
Keer je gezicht naar het Licht, dan kan je het Licht weerspiegelen in de donkere wereld!

Daisies turning their delicate faces gathering the last bit of warmth and light as the brilliant artistry of the sun paints the sky to its slumber.:



vrijdag 8 juli 2016

Iedereen is anders

Soms is het zo moeilijk om jezelf te blijven.
Iets waar ik zelf mee heb geworsteld.
Alle andere mensen zag ik dingen doen en ik dacht alleen maar dat ik dat ook maar moest.
Daarnaast was ik constant bezig met wat andere mensen wilde van mij.
Ik ging mij aanpassen, eerder schreef ik daar al over in mijn blog: De kameleon
Jezelf zijn is moeilijk maar zeker als je eerst op een ander gericht bent.
Ik moest leren eerst in mezelf te kijken en daarna pas om mij heen.
Want aanpassen is niet erg, als je ook maar bij jezelf kan blijven en weet wat jij wilt.

Door altijd te leven zoals anderen wilde ging ik veranderen.
Ik ging slecht over mezelf denken, want andere mensen deden wel heel anders, leefden wel heel anders.
Het voldoen aan de verwachtingen van anderen zorgde ervoor dat ik mezelf steeds minder lief had en begreep.
Ik moest echt leren dat ik met opzet anders gemaakt ben.
God heeft mij namelijk helemaal speciaal geschapen.
Niet als een kopie van iemand anders.
Daarom is het ook niet nodig om te leven zoals iemand anders dat doet.
Mijn bestemming ligt ergens anders, ik heb een ander doel, daarom heb ik andere eigenschappen.
Een kip heeft vleugels waar de jongen in weg kunnen kruipen, een arend heeft vleugels om op de lucht te kunnen zweven.

Ik wil je zeggen, als je op dit moment moeite hebt om jezelf te zijn:

Jij hebt precies de eigenschappen die je nodig hebt om te doen waarvoor jij geboren bent!


Durf de eigenschappen die jij hebt ontvangen maar te gebruiken.
Juist daarin ligt jou kracht.
Ga maar eens op zoek en meet jezelf niet aan een ander.
Jullie putten misschien wel uit dezelfde bron, maar hebben een andere akker om tot zegen te zijn.
Dat waar je nu misschien wel het meest van baalt, kan God weleens het meest willen gebruiken tot zegen van Zijn Koninkrijk.

Wat is jou kracht?


God gelooft in jou! Nu jij zelf nog!  #Geloof, #God  https://www.dagelijksebroodkruimels.nl/god-gelooft-in-jou-nu-jij-zelf-nog/:

donderdag 7 juli 2016

Omgaan met diep verdriet

Wanneer iemand pijn heeft dan is een natuurlijke reactie van de mens, om dat op te lossen.
Het blijkt dat we het heel moeilijk vinden om te zien dat een ander pijn heeft.
En dat geld zowel letterlijk als figuurlijk.
Merk je dat iemand moeite heeft, dan vind je toch wel snel een oplossing.
Vooral, heel stiekem, als een ander pijn heeft.
Want we merken pas hoe moeilijk het is, wanneer we zelf pijn hebben.
Het is heel vaak voorkomend dat mensen zeggen, ik weet niet wat ik kan doen terwijl ik het voor anderen zo goed weet.
Terwijl het heel goed is om te kijken naar degene die pijn heeft.
Is dat door een lichamelijk probleem of levensbedreigend is het logisch dat je natuur zegt, los het op.
Want dan moet, als dit in je vermogen ligt, de pijn zo snel mogelijk gestopt worden.
Maar op geestelijk vlak is dit een stuk ingewikkelder.




Het kan juist voor extra pijn zorgen als mensen zomaar een oplossing aanschuiven.
Alsof je zelf nog niet aan die dingen had gedacht.
Het eerste wat ik nodig heb bij geestelijke pijn?
Mensen die heel even willen luisteren.
Ik verwacht niets.
Of misschien stiekem, ik verwacht alleen dat ik ondanks mijn pijn reactie er mag zijn.
Dat er niet anders naar mij gekeken word bijv.
Of dat mensen mij de ruimte geven om mezelf te blijven en niet in een harnas duwen waar ik niet in pas.
Eigenlijk zoek ik geen mensen die mijn probleem oplossen.
Die een pilletje geven omdat ik zeg dat ik zo moe ben, of een zonnescherm op willen hangen omdat ik hoofdpijn heb.
Ik wil dieper, mijn verlangen is dan naar iemand waarbij ik verbinding voel van hart tot hart.
En die mijn verwondde hart met al die wonden, en tranen, niet snel terug stopt met een pleister.
Nee iemand die om die wond te helen de wonden laat bloeden, de tranen laat spoelen.
Dat klinkt onnatuurlijk, dat is raar eigenlijk he.
Maar alleen dan kon mijn verwondde hart weer herstellen.
Juist die tranen moesten eruit, juist dat bloed moest stromen.
Het nam de vuiligheid, de naarheid mee naar buiten.
Alles spoelt daardoor weg.

Het is een les voor mij geweest, omdat ik dit zelf heb ervaren.
Om mij heen merk ik dat mensen het soms moeilijk vonden met mij om te gaan.
Dit hoor ik ook van 'lotgenoten' met een verwond hart.
Een hart dat roept om ruimte om alles wat er in zit en wat pijn doet of steekt, eruit te mogen gooien.
Als je het eng vind wanneer mensen huilen denk hier dan aan.
Misschien helpt het om te weten wat er gebeurd.
Het is niet erg dat mensen die diep verwond zijn huilen.
Duw ze niet in een richting en geef ze geen oplossing, maar luister naar hun hart dat spreekt.
En misschien kan je juist helpen, door te luisteren of door er voor deze persoon te zijn.
Je zal merken, als je dit kan voor iemand, dan word je van onschatbare waarde!

dinsdag 5 juli 2016

In beweging

Gisteravond heerlijk gewandeld, het was zo mooi weer s'avonds.
Samen met één van mijn lieve zussen (in geloof) op pad en ondertussen tijd.
Tijd voor ontspanning, voor ons zelf en om ondertussen bij te praten.
Het deed mij zo goed!
Er gebeurd bij ons beide telkens erg veel, en als we elkaar dan spreken dan komen er altijd mooie en diepe verhalen.
Het bewegen van gisteren, het zette mij aan het denken.
Dit was nieuw, met haar wandelen.
Eigenlijk zouden we stil zitten op de bank, en toen ik stuurde dat mijn vriend bij mij was om op te passen, kwam dit idee.
Zo anders als andere dagen.
Het bracht mijn hoofd in beweging.

Eigenlijk is dat grappig.
Hoeveel dingen we gewoon telkens hetzelfde doen.
In gesprek kwam ik er zelfs achter dat ik heel vaak in hetzelfde cirkeltje denk.
Maar door te bewegen, te praten met de ander, en met haar mee te bewegen in mijn hoofd, kwamen daar zomaar nieuwe dingen naar boven.
Er zijn best mogelijkheden, maar als ik naar mijn uitdaging kijk.
Dan is het handig om het eens van een andere zijde te bekijken.
Ik ga op onderzoek en daar gebruik ik deze vakantie voor!
Er is meer en er is een weg.
Als ik in beweging kom dan pas kan God sturen.
Stil staan is prima, en helemaal niet erg, maar alleen door beweging.
Door vallen en opstaan, daar de verkeerde afslag te nemen en weer terug te gaan.
Kan je nieuwe dingen leren.
Nieuwe dingen van God ontdekken.
Weer verder op reis.
Nu nog vooral in mijn hoofd en onderzoekend naar de mogelijkheden in de praktijk!

Idee: Tekst "Trek je wandelschoenen aan & ... " op een watermerkfoto van onze stapschoenen. In een mooi kadertje aan de wand met wandelfoto's!:

Je kan mijn blogs makkelijk volgen door mijn facebookpagina aan te klikken als, vind ik leuk.
Hier de klikbare link: facebook pagina Schrijfgelukjes

maandag 4 juli 2016

Keuze stress

Waar haal jij je waardering uit?
In deze maatschappij kan het best lastig zijn om niet mee te gaan in de aardse fundamenten voor (zelf)waarde.
Want wat als jij morgen geen werk meer hebt?
Wie ben jij dan?
Of als je morgen een rekening krijgt en je bent al je geld kwijt?
Wat is er dan nog van je over?
Als je bij God hoort dan blijf je altijd dezelfde.
Ik vind dat zo'n heerlijk iets!
Vandaag heb ik mensen teleurgesteld.
Iets waar ik heel veel moeite mee had, maar ik zat al zolang klem.
De slaap kon ik vannacht maar niet vatten en midden in de nacht heb ik het besluit genomen.
Dan maar mensen die in mij teleurgesteld zijn, God is dat niet.
Voor Hem blijf ik dezelfde.

God heeft mij taken gegeven, en als eerste is dat de kern van mijn leven.
Mijn kindjes, ik zelf en nu mijn vriend.
Daarna dingen daarbuiten.
Soms mag je best over grenzen gaan, buiten je comfortzone kijken en bewegen.
Daar wilt Hij ook kracht geven.
Ik heb daar al wel wat ervaringen van mogen opdoen.
Dat waren geweldige momenten, hoe eng of spannend het soms ook voelde.
Maar nu zat ik klem, zouden de mensen die mij het hardste nodig hebben er de dupe van zijn.
Ik erken ik heb mijn handen vol aan 'normale' dagen.
Want het is pittig, alleen overal voor te staan.
En dan ook dat alles wat afgesproken is om, ook al zijn we uit elkaar als partners, toch goede ouders te blijven, zo kwetsbaar te zien.
Dat is iets waar ik mij wel voor in wil zetten.
Maar wat mij enorm veel vraagt.
De kindjes verdienen dit wel, en dit is echt belangrijk!
Daardoor kon ik vandaag uitvoerende taken niet doen, zat ik klem qua tijd, ook omdat ik nog moest werken.

Keuzes maken, het is niet mijn sterkste kant.
Gisteren liep ik al heel de tijd in mijn hoofd te plannen, hoe ik het zou kunnen doen.
Maar het gevoel van het is teveel, ik kan het niet, kwam juist steeds meer omhoog.
Man moedig dacht ik, kom op Petrina, al die anderen kunnen het ook gewoon.
Maak het even af, doe het gewoon.
Ik kan andere mensen toch niet laten zitten.
Kies ik voor ja voor mezelf of nee voor mezelf?
En dan komt naar boven, durf ik kwetsbaar te zijn.
Mijn beperking neer te leggen?
Te laten zien aan anderen, ik red het niet, help mij?!
Daar midden in de nacht hoorde ik van iemand anders via de messenger van facebook, je bent goud waard,
Misschien niet altijd in ogen van mensen.
Maar inderdaad, ondanks de keuze die ik gemaakt heb, ben ik nog net zo kostbaar.
Want mijn waarde, ik krijg het niet door wat ik doe.
En het is niet gebaseerd op wat mensen van mij vinden.
Maar mijn waarde, het ligt in de mening van Jezus over mijn leven!

You are loved, quotes, jij bent geliefd, spreuk, Romans 5, Design by Huis van "Mijn":

zaterdag 2 juli 2016

Een dialoog

Jezus ik kom bij U.
Omdat ik weet dat U mij begrijpen kan, maar ook als enige echt kan helpen.
Uw waarheid helpt mij, al is het soms wel dat ik het moeilijk vind.
Vanuit U komt het met liefde en is het opbouwend en dat voel ik wel.
Ik wil bij U komen met iets waarvan ik genezen wil worden.
De wereld lukt het niet en ik kan het zelf niet, maar ik weet dat U het kan!
Zo vaak zie ik mezelf als minderwaardig of slecht.
Ik weet wat ik wil maar ben zo bang dat wat ik wil dom is, of niet goed.
Mijn twijfels en pijn gaan eigenlijk ten diepste om wie ik ben en wat ik uitstraal.
Soms schaam ik mij voor mezelf en mijn gedachten.
Nu weet ik dat U die gedachten kent, ook al die negatieve over mezelf, U weet het.
En ik wil daarmee naar U toe komen.
Leer mij Jezus, help mij en vooral genees en herstel mij hiervan.


Lieve dochter,

Wat ben ik blij dat je bij mij komt.
Ik zag het inderdaad, en zie het altijd.
Dapper dat je er eerlijk over bent naar mij toe want je weet ten diepste dat het niet nodig is.
Ik wil je vragen, hoe komt dit dan?
Want je weet dat Ik voor jou stierf!
Dat alleen al maakt jouw kostbaar en waardevol.
Daarnaast is het de beste keuze die jij gemaakt hebt, door mij aan te nemen in je leven, heb jij eeuwig leven.
Het maakt jou verre van dom, ja voor de wereld misschien.

Maar in Mijn ogen is dat wijs!
Hoe komt het toch dat je ondanks dit alles je toch zo voelt?

Ik weet het wel Jezus, hoe dit komt.
Telkens weer meet ik mezelf toch, zoals je in de wereld gemeten word.
Dan kijk ik naar wat ik doe, hoe ik er uit zie, wie ik ben.
En dan komt inderdaad de vraag, wie ben ik nou eigenlijk?
Daarnaast heb ik heel lang met leugens in mezelf rondgelopen.
Ik weet dat het leugens zijn, en ik heb ze bij U neer gelegd.
U heeft Uw waarheid erover gegeven in Uw woord.
En dat Woord dat leeft in mij, maar als ik moe ben of druk, dan komen de leugens toch weer langs.
De poort moet ik juist op die zwakke momenten gesloten houden.
En de deur naar de waarheid open zetten.
Maar dat vergeet ik nog zo vaak.
En dan voel ik mij zo slecht en naar en komt er niets meer uit mij.

Je weet wat je moet doen Mijn kind.
En je mag weten, Ik ben er altijd bij.
Kom maar telkens weer naar mij toe wanneer je hier tegen aan loopt.
Dan zal Ik je weer de kant op laten kijken waardoor je in je kracht komt.
Mijn kant, want Ik zal je kracht geven, telkens weer.
Blijf maar dichtbij Mij.
Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven.
Ook voor jou!


God Has a Plan. The listening part is especially important.:

vrijdag 1 juli 2016

Woorden en daden

Ja het is beide, woorden en daden die laten zien wie je bent.
Wanneer je enkel dingen telkens verteld en je doet ze zelf niet, dan verlies je geloofwaardigheid!
Mensen letten niet alleen op hoe mooi je praat.
Veel meer nog wat er gekeken naar wat je doet.
Het is mooi om eens op te letten op wat je zegt en of je handelen en wandelen daar ook bij past.
Overigens is het niet dat we perfect kunnen leven.
Op die manier bedoel ik het kijken naar je daden absoluut niet.
Al is het wel een mooi verlangen om uit jezelf te halen wat er in je zit.
Mag je weten dat we altijd terecht kunnen bij God, die kwam voor mensen die wisten dat ze Hem nodig hadden.
Maar het kan soms interessant zijn om bewust te zijn van de combinatie tussen deze twee.
Het spreken en het doen.
Je word betrouwbaar en ook duidelijk als ze overeenkomen en niet botsen.
Als je zegt iets graag te willen, en je hebt gelegenheid en je doet het niet, dan geef je een signaal af.
Het roept vragen op, hoe sterk wil je het dan eigenlijk echt?
Is er iets waardoor je toch niet durft?
Maar niet iedereen zal kijken naar de achtergrond van je keuze.
Een oordeel ligt al snel klaar in deze maatschappij.
Toch overkomt niet alles ons.
Kan het verschil maken als je doet wat je zegt!

Het klinkt wel heel eenvoudig, maar we vallen allemaal wel eens in de kuil.
We beloven iets maar het is niet haalbaar en het gebeurd toch niet.
Of ik zeg dat ik iets zou willen maar stel het uit met excuses.
En wat ook nog kan is, ik zeg dat ik iets wil maar dat is meer omdat mensen om mij heen dat verwachten.
Dat laatste heb ik een lange tijd gehad.
Ik ging helemaal mee in wat ik voelde dat er verwacht werd.
Hierdoor raakte ik niet alleen kwijt wat ik wilde, maar andere mensen raakten hierdoor ook van de wijs.
Petrina, waar sta je nu echt voor?
Wat vind jij?
Ik was onduidelijk en dat is niet fijn in het omgaan met elkaar.
Nu mocht ik leren om achter mijn woorden te gaan staan.
Als ik iets zeg dat ik dat ook mag doen.
En dat is fijner in contacten, maar ook voor mezelf.
Samen leven en verbinding met iemand maken is toch het makkelijkste als je weet waar je aan toe bent bij elkaar.
Als je weet hoe de ander in elkaar steekt.
Er moet vertrouwen en geloof in de ander aanwezig zijn.
Afgelopen jaren ben ik hiermee bezig geweest.
Geïnspireerd door mijn Vader in de Hemel die mijn oog liet vallen op de volgende tekst:

Jacobus 5:12b

Maar laat uw ja ja zijn en uw nee nee, opdat u niet onder enig oordeel valt. 

Als je ja zegt, doe dan ook ja.
Ga achter jezelf staan en laat zien wie je bent.
Dat was wat deze tekst bij mij opriep.




En wat een belofte kleeft eraan: Opdat u niet onder enig oordeel valt.
Als je daden en woorden overeenkomen, dan zal je minder aanklacht hebben.
Dan kunnen mensen je wel proberen te veroordelen maar het raakt kant nog wal.
Want je handelen en spreken komen overeen.
Het geeft juist heel veel rust.
Daarnaast hebben Christenen nog een mooie taak hierbij.
We kunnen niet alleen laten zien wat wij zelf spreken, maar ook wat God zegt.
Heel vaak luisteren we er naar, en als ik dat dan doortrekt van laat je ja een ja zijn.
Als je ja zegt tegen God, waarin word dit dan zichtbaar?
Was dat enkel een woord, is het alleen voor de kerk, of nemen we dit ook mee in ons leven?

Als je merkt dat je woorden en daden niet overeenkomen kan dat best moeilijk zijn.
En ik kan mij voorstellen dat er mensen zijn die dit lezen en het ook echt wel willen veranderen.
Maar vaak val je terug in de patronen die je zolang hebt geleefd.
Wat ik merk dat mij geholpen heeft bij mijn valkuil: is mensen die mij bemoedigde om achter mezelf te blijven staan.
Die telkens toch even vroegen is dat wat je gaat doen ook wat je zegt tegen jezelf.
Wat je zelf wil?
Want ja zo mag je het ook doortrekken, als je ja zegt tegen jezelf, geef je jezelf dan ook een ja?
Is dat wat jij tegen jezelf zegt ook hetzelfde als wat jij doet?
Het gaat met vallen en opstaan, maar echt telkens als ik opsta was ik wel weer iets gegroeid.
Mooi is het ook om van mensen om mij heen te horen dat ze dit ook zien.
Dat ik duidelijker ben.
Het geeft ze rust te weten dat als ik iets zeg dat ik dat ook doe.
En.... ook heel belangrijk, dat ze merken dat ik er zelf ook achter sta dat ik dit doe.
Ik zeg geef jezelf de uitdaging ook eens.
Komt dat wat je zegt overeen met wat je doet?