zondag 30 oktober 2016

Gezinsmoment: Gods goedheid in ons leven

Vandaag weer een gezinsmoment genomen.
Deze keer hebben we met het dankdag boekje stil gestaan bij de goedheid van God in ons leven.
Mooi om daar eens bij stil te staan.
Al merkte ik dat de kindjes het wel lastig vonden om het specifiek te benoemen.

We lazen het verhaal van Naomi, Ruth en Orpa.
Eigenlijk toch een verdrietig verhaal!
Overeenkomst bij deze vrouwen was, dat ze alle drie hun man verloren waren.
Naomi hierdoor haar man en haar zonen.
Toch merkte ze dat God door haar verdriet en ellende heen werkte.
Na het overlijden van haar man en kinderen hoorde Naomi dat er eindelijk geen honger meer was in haar eigen land.
God had medelijden met z'n volk.
Hij zegende de oogst zodat er weer voldoende was.
Naomi wilde weer terug naar haar eigen land.
Haar schoondochter gingen mee op pad.
Orpa en Ruth gingen op pad.
En onderweg stopte Naomi en gaf hen de keuze.
Ga maar terug naar je eigen land, je eigen gewoontes, je eigen (af)goden.
Orpa koos en ging terug.
Naar dat wat ze kende en waar ze altijd al bij gehoord had.
Maar Ruth koos ook, ze zei heel duidelijk:

Uw volk is mijn volk,
Uw God is mijn God.

Ruth ging opnieuw beginnen.
Ze wilde God gaan leren kennen.
Ondanks alle tegenslagen in haar leven.
En Naomi?
Ze hoefde niet alleen terug, ze had iemand bij haar, ze had ook een doel.
Zij mocht Ruth dingen gaan leren over haar volk, over haar God.
God had plannen, en die plannen die zouden uit gewerkt gaan worden.
Ruth koos de Ene (voor haar nog) onbekende God!

Durven wij?
Wij mogen ook kiezen.
Heb jij dat al gedaan?
En zie jij Gods goedheid in je leven?
Soms echt dwars door de ellende, door je verdriet heen?



Hierna ging ik met de kindjes zitten en maakte we een lijst.
Wat hebben wij nu mogen ervaren aan goedheid van God?
Wat kunnen wij dankbaar zijn!
Een mooie lijst met zegeningen en cadeautjes van God naar ons.



Wil je meer gezinsmomenten bekijken?
Dat is mogelijk via de volgende klikbare link: Gezinsmomenten
Ook kan je mijn blog volgen via mijn facebook pagina: Schrijfgelukjes facebookpagina

vrijdag 28 oktober 2016

Imperfect perfect?!

In contacten met anderen, kunnen we nog weleens iets doen om ons zelf te beschermen.
Onze zwakke punten, de valkuilen en ook onze wonden, we kunnen veel doen om ze maar niet zichtbaar te hebben.
We vertellen elkaar zo vaak dat iedereen fouten mag maken.
Dat niemand perfect is.
Maar durven we het ook te laten zien?
Of aan een ander toe te geven waarin we niet perfect zijn?
Dan is het anders, dan voelt het anders.
Het zeggen dat gaat vaak echt wel, want we weten het, maar durven we het ook te omarmen.
Omarmen dat we zijn zoals we zijn.
Zonder schaamte, zonder angst?


Heel lang had ik er last van, dat ik mezelf strafte als ik fouten maakte.
In groep 3 al ging mijn moeder met de juf praten.
Want ik had een 9 gekregen en had de hele dag gehuild.
Ik had een 10 moeten halen, zie je wel dat ik het niet kan?!
Van mezelf mocht ik geen fouten maken.
Toch gebeurde het heel vaak.
Maakte ik bijv. ruzie met mijn vriendin, zij wilde skeeleren en ik fietsen.
Ik vond het vreselijk van mezelf dat ik hier ruzie over ging maken.
We waren beide boos naar ons eigen huis gegaan.
Maar toch ging ik toen naar haar toe.
Huilend.
Want ik had ruzie met haar gemaakt.
Ruzie maken dat mag niet.
Ik was voortdurend bezig om goed te zijn.
Nee echt niet om de beste te moeten zijn, maar omdat ik niet met het faal gevoel om kon gaan.
Iedereen zag hoe fout ik het deed.
Niemand was hard voor mij maar ik wel voor mezelf.
Het maakte het leven niet makkelijk.
Mijn lat lag zo hoog dat ik er ook heel vaak niet over heen kon.
En dat deed ik mezelf aan.
Ik had geleerd dat ik als ik het goed deed mensen mij complimenten gaven.
Dat voelde goed.
Merk dat ik die bevestiging ook heel sterk nodig had.
Maar misschien juist nog wel meer op de momenten dat ik fouten maakte.
Wie was er toen die zei: wat goed gedaan.
Fout, streep erdoor, rood, het kwam bij mij enorm hard binnen.

Je bent fout!

Zo voelde dat voor mij.
Ik zag niet dat het een klein stukje was dat ik niet beheerste, nee ik betrok het ook direct op mijn hele zijn.
Het kwam ook binnen in mijn hele persoonlijkheid.
Dat heeft mij heel veel pijn gedaan.
Eigenlijk had ik dit meegenomen mijn hele leven.
Want echt waar, soms loop ik er nog tegen aan.
De maatschappij streeft ook nog eens naar het uiterste.
Iets wat niet helpt om hier vanaf te komen.
Enorm dankbaar ben ik met de hulp van mijn coach, en later van de psychologe waar ik kwam.
Zij lieten mij inzien, dat het niet gaat om prestatie, ze leerden mij dat ik mezelf mocht omarmen.
Lief mocht zijn voor mezelf.
Ook als ik mij beperkt voel omdat ik iets niet kan, of als ik iets niet zo goed doe als dat ik zou willen.
Liefde, zachtheid voor mezelf.
Het haalde de druk van mijn daden af.
Maakte dat ik ontspannen dingen durfde te doen.
Het leven is een proces, het is een groeiproces.
Alles word makkelijker als ik ook fouten mag maken.
Als ik er ook naast mag zitten.
Wat zegt dat nou eenmaal echt over mij?
Dat er nog groei mogelijk is.
Gelukkig maar!

Je zou maar uit geleerd zijn?!

Ik leer nog steeds.
God helpt mij daarbij enorm.
In Zijn Woord vind ik zo vaak woorden die mij helpen.
Woorden van, je mag er zijn, je bent goed want Ik heb je gemaakt, maar daarnaast ook woorden van bescherming:

Angst voor mensen is een valstrik,
wie op de HEER vertrouwt, wordt beschermd.


God zal mij beschermen, ik mag waken vooral over mijn hart, maar mag ontspannen Hem volgen zonder angst voor fouten.
Hij houdt alles in Zijn handen.
Ik hoef niet bang te zijn voor wat mensen van mij vinden, maar ook niet wat ik van mezelf vind.
Hij zal mij oordelen, en Zijn oordeel is belangrijker als wat ik van mezelf vind of hoe ik mezelf oordeel.
Dankbaar mag ik zijn, want ik mag weten.
Wanneer Hij oordeelt, zal Jezus voor mij staan en zal God mij zien, door Zijn Zoon.
Van mezelf te nietig, te klein, en heel erg fout.
Maar door Hem in staat tot alles wat Hij van mij verlangt, een groot geschenk en waardevol!

Zo mag ik het ook richting mijn kindjes nu leren en hen meegeven een hele waardevolle boodschap.
Vooral in de wereld van nu!
Het is goed zoals je bent, wat je doet en wat je kan.
God heeft jouw gemaakt, uniek en met je eigen vermogen.
Groei met Hem, leer met Hem en wees zacht voor jezelf.
Juist omdat ik het zelf moest leren, zie ik hoe belangrijk het is.
Die basis, het gevoel van: er mogen zijn.
Imperfectie maakt ons uniek, dat maakt ons eigenlijk werkelijk tot wie we zijn.
Durven wij het te omarmen?
Ik ben blij dat ik dit mocht leren.
Laat je niet beperken door het ideaal beeld hoe je zou moeten vliegen.
Voel je vrij om te vliegen zoals Hij je dat laat doen.
Het is fijn om te voelen en te weten:

Je mag er zijn!





donderdag 27 oktober 2016

Proces van vergeving

Vergeving is een kwetsbaar onderwerp.
We zullen allemaal weleens tegen situaties aanlopen waarin we voor de drempel van vergeving komen te staan.
Want wat kan het een drempel zijn.
Loslaten wat jij vind, denkt, voelt en toch daarover heen bewegen naar de ander toe.
Hoe dieper de ander je geraakt heeft, hoe moeilijker kan de drempel zijn.
Ook onder de mensen die heel vaak het Onze Vader bidden, of die echt geloven in God kan dit moeilijk zijn.
Er kunnen dingen in je leven gebeuren waardoor je eerst dat wat gebeurd is, mag leren loslaten of stapje voor stapje mag gaan verwerken.
De Bijbel hielp mij telkens weer.
Ook al ben ik koppig en wil ik graag dingen die onrecht doen weer recht gemaakt zien.
Kon God het in mij bewerken dat het lukt.
Opeens besefte ik wat ik bad met het Onze Vader.

Heere, vergeef mij zoals ik andere vergeef.

Dat is nogal wat.
Als ik niet vergeven kan, wat ik een tijdje had, dan kon de Vader mij ook niet vergeven.
Dan blokkeerde ik de stroom van Genade.
Want waar ik van bewust werd was dat God de Vader mij zoveel heeft vergeven, door het bloed van Jezus.
Zoveel meer dan mensen mij ooit aan kunnen doen.
Telkens weer, nam Hij, door Zijn lieve Zoon Jezus, mijn schulden bij mij weg.
Wie was ik dan als ik de ander bleef herinneren aan zijn/haar schuld?
De tijd dat ik niet vergeven kon, bleef ik hangen in een stukje boosheid, pijn.
Wat was dat moeilijk om los te laten.
Zolang ik dat niet los kon laten, lukte het mij niet om te vergeven.
Maar waar kan je het loslaten?
Waar kon ik naartoe met die gevoelens, zodat ik het los kon laten.
Dat ik mocht gaan voelen, recht kan ik niet creeëren.
En koppig mijn gevoel vast houden?
Dat belemmerd alleen mij maar.
Niet degene die het deed.
Nee, alleen ik.

Ik zat gevangen in mijn eigen gevoelens.

Gelukkig kent God mij door en door.
Weet Hij ook precies wat ik nodig heb.
Ik mocht leren, mijn frustraties, het onrecht dat mij aangedaan is, ik mag het bij God brengen.
Wat mooi om te mogen weten dat God een God van gerechtigheid is.
Hij wil dat wij recht doen.
Ik leerde dat God mee had geleden met al het onrecht in mijn leven.
Daar bleef het niet bij.
God liet mij weten, Ik zal recht spreken.
Want Ik, en ook de enige die dat echt kan.
Hij is degene die harten kent en weet wat er in iemand omgaat.
Alleen Hij weet wie straf verdiend heeft.
En ja het kan zomaar zijn dat degene die mij onrecht aangedaan heeft, nooit straf ontvangen zal.
Want ik ben door God vergeven.
God kan ook degene die mij iets aangedaan heeft vrij spreken van schuld.
Door datzelfde bloed van Jezus.
Dat bloed, dat is er ook voor de mensen die mij pijn deden.
En ik ging hopen.
Hopen dat het bloed van Jezus die mensen ook mocht schoon maken.
Dat er geen straf meer nodig zou zijn, voor mij of voor anderen.
Want dan zou Jezus de straf van ons allemaal op zich genomen hebben.
Dan zouden we dat grote geschenk voor ons, op waarde schatten.
Vanuit deze lessen, kon ik langzaam mensen gaan vergeven.

Wat was dat fijn!
Vrij te zijn, van al mijn nare dingen.
Ik mocht eerst alles overgeven aan God.
Daarna mocht ik mensen vergeven, vanuit de genade die God mij eerder al geschonken had.
Het zorgde ervoor dat situaties die veel kapot hadden gemaakt, afgesloten konden worden.
En plekken die eerder het gevoel gaven dat ze mij dood maakte, lieten nieuwe dingen opbloeien.




Vergeving
Genade ontvangen
Veranderd mij helemaal
Zodat ik ook kan
Vergeven

woensdag 26 oktober 2016

Zwarte piet

Zwarte piet wel of niet?!
Het rommelt al jaren aan beide fronten.
De één is voor en de ander tegen, en in plaats van met elkaar praten vechten we voor onze belangen, maar eigenlijk tegen (elkaar).
In deze kwestie spelen we ook nog eens mooi elkaar de zwarte piet toe.
Spreken we de andere partij aan op fouten, terwijl aan bij zowel de tegen als de voor groep dingen gezegd worden die over grenzen gaan.
Deze discussie, het laat zien hoe onze maatschappij veranderd is.
Zeggen niet beide partijen enkel, ik wil, ik vind, ik voel?!
Doen ze niet allebei precies dat waarvan ze de ander beschuldigen....

Zwarte piet, wel of niet?!
Ik ga geen antwoord geven.
Dat wil ik ook niet in deze blog daar blijf ik vanaf.
Als ik er zo, zonder er ooit mee bemoeit te hebben, naar kijk, dan denk ik alleen maar, is dit Nederland.
Wat een rijkdom hebben we toch, wat een rust hebben we toch eigenlijk, als dit een punt is van discussie.
Niet iets van leven of dood.
Al proberen we de ander wel dood te maken, mond dood in dit verhaal.
Zien we het eigenlijk wel, wij Nederland?

Iedereen heeft tijd, maakt tijd, vind tijd, om te discussiëren over zwarte piet.
Rechters buigen zich erover, de overheid bemoeit zich ermee, televisie, scholen, vaders en moeders, mensen overal vandaan.
We vinden dat we onze mond moeten open doen, onze rechten moeten laten gelden.
Iedereen moet horen wat we vinden.
Daar blijft het niet alleen bij.
Eigenlijk willen we vooral dat iedereen overtuigt word door onze mening.
Dat er gedaan word wat we willen.
Maar denk eens na.
Daardoor ontploft de boel telkens weer.




Het lijkt of niemand voor rede vatbaar is.
Er kan geen normaal gesprek, zonder verwijt, zonder wijzen en gesnauw, over gevoerd worden.
Waar ik eerst aangaf, wat zijn we eigenlijk rijk, dat we zoveel rust hebben waardoor zwarte piet (wel of niet) zo belangrijk is geworden, denk ik nu:wat een armoede in dit land.
Is het zo moeilijk te luisteren naar elkaar?
Naar het verhaal, naar de wonden, naar de behoefte achter gesproken woorden.
Een land waar geen oorlog lijkt te zijn, daar word oorlog gemaakt.
Worden slachtoffers gemaakt, aan beide zijde.
Terwijl het zo niet nodig is.
Volgens mij, maakt de kleur van de pieten nog niet eens zoveel uit.
Gaat het meer om onze houding richting mensen die anders denken, anders voelen.

Luisteren, het is zo'n belangrijk, maar ook zo'n moeilijk onderwerp.
Zeker in dit soort zaken.
Maar als je het kan, als het je lukt, dan is de strijd voorbij.
Er mag verschil van mening blijven, in een land van vrijheid van meningsuiting.
Maar moet het verschil gemaakt worden door haat en nijd?
Met een beetje respect, en met in je hoofd het idee dat de ander een mens is met gevoel, dan zouden we misschien niet tot 1 gedachten komen, maar dan kunnen we denk wel voorbij het pijnpunt in dit verhaal.
Iedereen schreeuwt, omdat niemand luistert...
Wie durft voorbij zijn/haar eigen mening te kijken naar de ander?
De drijfveren, de gevoelens waardoor de ander tot een bepaalde mening komt.
Durven we verder te kijken?
Los te laten wat wij vinden, omdat het niet alleen om ons gaat, maar om een samenleving met heel veel mensen.
Zullen we een staakt het vuren uitroepen, en gewoon stoppen met over en weer dingen te roepen.
Laten we beginnen met een voorbeeld te zijn voor de doelgroep van het sinterklaasfeest.
Onze kinderen, de toekomst voor de maatschappij, wat krijgen ze hier voor voorbeeld van mee?
Laten we stoppen met schreeuwen, maar beginnen met vragen.
Oprecht belangstelling tonen, begrip proberen te krijgen.
We hoeven het niet eens te zijn, maar oorlog voeren met elkaar, dat is toch zeker niet de bedoeling van Sinterklaas....

Al jaren gaat het over dit onderwerp, al zolang word er over gesproken, zullen we het eens anders gaan doen dan voorheen?
Niet meer met modder smijten naar elkaar.
Een mooie les voor dit onderwerp is ook:

Hoe strakker je iets vasthoud, hoe meer er kapot gaat.

Angst zorgt dat er geknepen word in de hand.
Het zorgt ervoor dat we zo vasthouden, verdedigen en aanvallen, terwijl er vertrouwen mag zijn.
Er hoeft geen strijd te zijn.
Wanneer je durft te vertrouwen, dan kan je loslaten.
Dat vraagt moed, kracht en een innerlijke overtuiging en weten dat het goed is.
Een veilig gevoel is er voor nodig.
Weet wat dan zo bijzonder is?
Als je dat probeert, dan zal je zien:

Er blijft meer van iets over als je het niet kapot knijpt, omdat je het zo nodig vast wilt houden!

donderdag 20 oktober 2016

Een wachtende Vader

Weet je dat er Iemand is die op jouw wacht?
Heel lang had ik in mijn leven geen idee.
Ik was gelovig opgegroeid, en wist er echt wel veel van af.
Nee kennis was het probleem niet.
Dacht ik!
Ik merk nu pas hoe kennis mij geblokkeerd had.
God wacht elke dag, op mij en op jouw!
Hij kijkt naar ons vanuit de Hemel.
Niet zoals ik leerde als een boeman, die elke dag bozer op mij werd.

Maar als een vader die zijn kinderen die wijde wereld in stuurt en hoopt dat ze de dingen die ze daar meemaken met hem delen.
Dat zij het ouderlijke huis, zien als een veilige haven.
Een uitvalsbasis.
Eerst delen met de mensen die in dat (t)huis leven en daarna gaan belangrijke dingen pas gebeuren.
Wanneer je troost nodig heb dan ga je naar de veilige haven.
En wanneer je fouten bega, dat je dan ondanks alles mag blijven voelen: er word van mij gehouden.
Nee ik hoef niet te blijven hangen in die fout, ik mag die fout herstellen.
Ik kan het goed maken.
Een plek waar ik altijd terug mag komen!
Waar ik dan mijn Vader zien mag, met open armen en een hart vol liefde en blijdschap.




Wat was dat een nieuwe visie voor mij.
Dit verhaal, ik hoorde het zo vaak, maar het werd een levensverhaal toen ik het leerde op mezelf toe te passen.
Mijn Vader wacht op mij.
Hoe ik ook bij Hem aankom, er is feest in de Hemel.
Om mij...
Dat in een tijd dat ik dacht dat ik niets voorstelde.
Mijn God ging feest vieren, omdat ik gered werd.
Zoveel was ik Hem waard.
Het was ook wel eng om dit als waarheid aan te gaan nemen.
God, houd van mij?
Dat zorgde ervoor dat ik een heleboel (aangeleerde) dingen over God opnieuw moest in gaan vullen in mijn leven.
Wat is nu van God en wat is door mensen geleerd?
Nou dat is een kwetsbare vraag.
Wat is dat ook voor iedereen verschillend.
Deze vraag gaf eerst zoveel verwarring bij mij.
Want nee ik wilde de dingen van God niet loslaten, eindelijk wilde ik, na dit besef hoe God mij ziet, als nieuw leven en als nieuw begin gaan toepassen in het leven.
Zoveel vragen, zoveel keuze momenten, zoveel angst ook om het verkeerde te doen.
Maar het enige wat ik werkelijk nodig had?
Dat was geduld.
En weten dat mijn Vader in de Hemel op mij wacht.
Dat Hij graag Zijn ervaringen, Zijn doel met mijn leven wil delen met mij.
Niet alleen maar door de Bijbel, maar ook aan mij persoonlijk.

De Bijbel werd wel leidraad, de lamp voor mijn voet.
Maar God werd de inspirator, het begin en het einde.
De wetten mocht ik loslaten, God woont in mij.
O wat een vreugde en diepe verwondering gaf mij dat.
Jaren hoorde ik dat wel, maar als je het dan niet voelt?
Niet vatten kan?
Dan heeft het weinig kracht.
Maar nu, wauw, wat een bron van vreugde, een innerlijk vuur ging er in mij aan.
Deze zoektocht, mocht ik samen doen met mijn Vader.
Zijn Geest woont in mij, die zal mij de weg wijzen.
Maar ja...


Dan moet ik wel op Hem wachten.
Hem niet voorbij rennen.
Ik moest mezelf overgeven aan Hem.
Alles van Hem verwachten.
Vertrouwen, verwachten en geloven.
Wat Zijn hand begon dat zal Hij voleinden.
Ik mocht leren luisteren naar Zijn stem.
En uitzien naar de dingen van Boven.

--------------------------------------------------------------------------------

Met deze blog wil ik meedoen aan de bloghop van Oktober met het thema: Wachten.
Dit thema is gekozen door: Omily.me
Wil je ook meedoen?
Maak dan een blog met het thema wachten, plaats een linkje van jouw blog als reactie onder de blog van Omily.me en zet ook even een link van haar blog onder je geschreven stuk.

dinsdag 18 oktober 2016

Een lijn

Het is enorm belangrijk om in de opvoeding één lijn te hebben.
Dan denk je weleens, als je gescheiden bent dan is dat makkelijk.
Even was dat voor mij ook een valkuil, want dan dacht ik, zo ik doe het alleen.
Maar dat is absoluut niet waar. eigenlijk kan ik wel zeggen, niets was minder waar.
Als ouders blijf je altijd met de kindjes verbonden, en de kans op twee verschillende lijnen uit te komen is groter.
2 Jaar was ik de kindjes op aan het voeden zonder partner naast mij.
Daar had ik een rol in gevonden, een manier van hoe dat goed en fijn was voor ons.
Ondanks de gebrokenheid en het gemis.
Want ik begrijp heel goed waarom God van ons vraagt eerst te trouwen, en daarna pas kinderen te krijgen.
Dat kindjes Zijn zegen op het huwelijk (kunnen en mogen) zijn.
Wij zijn niet gemaakt om alleen of los van elkaar kindjes op te voeden.
Dat is een pittige taak.
Een bemoediging wil ik dan ook brengen aan alle ouders die het alleen doen, of die allebei een eigen deel op zich nemen!
Hou vol, voor hen, zorg goed voor jezelf en goed voor je kindjes.

Nu is mijn situatie al een tijd veranderd.
Dat zorgde ook voor verandering in de lijnen.
Een zoeken naar een nieuwe lijn.
Complex als het is, met een nieuwe partner, komt er zomaar een nieuwe lijn aan.
Wat is het mooi om daarover te mogen praten.
Want een relatie aangaan als je kindjes hebt, dat maakt je als ouder kwetsbaar.
Uiteindelijk is het belangrijk om een balans te vinden in wat voor jezelf goed is, maar zeker ook daarbij de kindjes niet uit het oog te verliezen.
Wat is het een zegen als je dan mag ervaren dat God erbij is.
Dat Hij ook hierbij wilt helpen.
En dat we hier als nieuw gezin, als bonus gezin (iets wat ik zo noem omdat ik het nooit gedacht had dat dit voor mij nog weg gelegd was), over mogen en zeker ook kunnen praten is bijzonder.
Het zorgt dat we weer opnieuw nadenken over hele belangrijke dingen.
Want wat willen we onze kindjes meegeven?
Is hoe wij het gewend waren de beste manier?
Of was het een manier om te overleven, omdat er eerder geen andere mogelijkheid leek?
Vele gesprekken gingen, maar gaan nog steeds over onze taak als ouders.
Want niets is zo belangrijk als, met elkaar op een lijn liggen.
De kindjes, zij verdienen het!
Want alleen dat geeft rust en duidelijkheid.
Het geeft hen een veilig gevoel als ze voelen en weten, wij staan achter elkaar.

Zolang we in gesprek blijven en de kinderen voor oog houden, weet ik zeker.
Wij vinden de lijn wel.
Het pad, waarlangs God ons sturen wil.
Waarvoor Hij ons precies de kracht, inzicht en liefde geeft die nodig is.
Want zonder Hem, zullen wij falen, maar met Hem zal het verkeerde ten goede gekeerd worden.
Met Hem is overwinning.
En niet te vergeten, wil Hij een licht op ons pad, op onze lijn zijn.

Nice weather at nature reserve Bergvennen near Lattrop, the Netherlands. #holland #weather #nature:

maandag 17 oktober 2016

Klaar voor terreur?

Vandaag las ik het op een website van een krant.
En wat is het waarheid.


Nederland kan een terreur aanslag niet aan!



Eindelijk de waarheid.
Want zeg eens eerlijk, zou jij een terreur aanslag aan willen kunnen?
Ik vraag mij altijd af waar landen het lef vandaan halen om te zeggen dat ze het aan kunnen, dat ze er klaar voor zijn.
Welk land kan het aan?
Het leed dat het volk erdoor zal ervaren, de angst, het wantrouwen, welk land blijft er rustig?

Wij zijn maar mensen, wij kunnen het niet aan.
Het zou mooi zijn als we dat eens gaan erkennen.
Dat we durven te zeggen, wij, wij zijn niet klaar voor terreur.
Wij zijn niet klaar voor chaos, verwoesting, voor pijn en lijden.
Wij kunnen het vanuit ons zelf, als mensen, als volk en als land niet aan.
Overigens, kunnen wij geen dag aan, want wie kan zichzelf van zuurstof voorzien?
Wie kan er zorgen dat hij uit zichzelf wakker word?


Echt het word tijd dat we onze hoogmoed eens onder ogen zien.
Want wij mensen, wij kunnen helemaal niets!
Ja maar ik ben zo goed in....
Nee jij bent nergens goed in door jezelf.
Als je ergens goed in bent dan is dat omdat God jouw die speciale talenten gegeven heeft.
Jij kan op dit moment leven omdat God jouw lucht geeft.
En ja dat doet Hij ook al erken je Hem niet voor wat Hij voor jou doet.
Weet je, ik ken Iemand die het wel aan kan.
Ik ken Iemand die alles al overwonnen heeft.
Laten we allemaal onze toevlucht bij Hem gaan zoeken die alles aan kan!

Bergen buigen
Zeeën en rivieren splijten
Stormen bedaren
Mensen veranderen

Door Zijn Naam!
Zijn Naam veranderd alles in  het hele universum.
Roep Hem aan, nu is het nog niet te laat.
Laat het zo zijn dat we kunnen zeggen, Nederland kan terreur aan.
Want het is terug gekomen bij hun God.
Belijd dat Hij Heer is, dat jij, dat wij het niet kunnen.
En geef Hem de eer die Hem toekomt.
Als Nederland zich bekeerd tot God, als wij Hem als schuilplaats weten, dan pas hoeven wij niets meer te vrezen.
Want al sterf je dan door terreur, dan mag je weten, sterven is geen dood.
Sterven is dan een nieuw begin!


Beautiful:

2 Kronieken 7:14

En wanneer dan mijn volk, het volk dat mij toebehoort, het hoofd buigt, al biddend mijn aanwezigheid zoekt en terugkeert van zijn dwaalwegen, dan zal ik het aanhoren vanuit de hemel, zijn zonden vergeven en het land genezen.



donderdag 13 oktober 2016

Kostbaar moment

Was het ander half jaar erg uitstappen uit mijn veilige bootje.
Nu is het al bijna zover, en gaan mijn vriend en ik trouwen.
Deze tijd samen is zo'n mooi proces geworden.
Waar het eerst eng was, spannend ook wel om weer van iemand te gaan houden.
En zeker ook om liefde in mijn leven toe te kunnen laten.
Iets wat ik niet goed aan kon in het begin.
Afgelopen jaren samen van alles doorstaan.
Wat voor mij een heel bijzonder moment was, van mijn vriend richting mij, is toch wel een gesprek.
Ja een heel gewoon gesprek, samen op de bank.
Maar wat er in gebeurde was zo bijzonder!

Mijn vriend vertelde, dat hij zag hoe ik in mijn leven bergen had beklommen.
Had overwonnen, maar dat de volgende er al weer aan kwam.
Hij zag hoe sterk ik was geworden hierdoor.
Dat ik het alleen kan!
Maar vooral: dat ik het ondanks onze relatie, ook alleen bleef doen.
Dat klopt.
Want echt het is zo lastig geweest voor mij om dingen los te laten.
Mensen die mij goed kennen weten hoe goed ik andere mensen kan vragen om iets voor mij te doen...
Mijn vriend eindigde toen met iets moois:
Ja Petrina, je kan alleen bergen beklimmen, maar mag ik alsjeblieft met je mee?
Zullen we vanaf nu samen gaan klimmen?
Zowel de bergen in zijn leven als die van mij.
Dat moment, daar brak mijn 'onafhankelijkheidsgevoel' richting hem.

Het was oefenen, en trainen hoor.
Van alleen klimmen, naar samen klimmen.
Het was vallen, maar toch samen opstaan en naar ons doel blijven kijken.
Ook het tempo op elkaar afstemmen, de route samen vinden, elkaar bemoedigen en steunen.
Maar ik merk dat we elkaar hierdoor telkens weer konden vinden in de communicatie.
Want ja ik kan alleen bergen beklimmen, maar hé, samen is toch echt fijner.
En vooral:

Samen met mijn lieve vriend ben ik een veel betere bergbeklimmer!

Afgelopen tijd zijn we een team geworden.
Wat ik in onze relatie ervaar maakt mij zo dankbaar en zo rijk.
We werden een team!
En onze leider, is de Heere in de Hemel.
Met z'n drieën zijn we klaar voor de reis, en weet ik, we komen op onze bestemming!

View from Zwoelferhorn Cross. St. Gilgen, Salzburg, Austria.:

dinsdag 11 oktober 2016

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte mij om ze te overstijgen als ik zong voor God, over God en naar God.
Wat geeft dat kracht, en een vuur in mijn innerlijk.
Het gaf mij het gevoel, wat er ook gebeurd, voor God ben ik waardevol.
Daardoor moet ik terug denken aan een keer op de camping.
We spraken over de schepping en het doel van de dieren.
Er kwam de vraag:

Waar dienen krekels dan eigenlijk voor?


Daar klonk uit de kindermond, als ik zo luister..... dan zingen ze voor God!
Ja misschien heeft God ze wel gemaakt, gewoon omdat ze voor Hem zingen.
Wauw wat gaaf.
De krekels ze waren waardevol voor God, gewoon omdat ze zijn.
Een les voor ons, het was een les voor mij.
Daardoor vergeet ik het nooit meer!
Muziek, en wat het met je doet, het is onbeschrijfelijk.
Ik ben zo dankbaar, mede dankzij muziek mocht ik God meer en meer gaan ontdekken.
Wat een rijkdom en waarde is er daardoor in mijn leven gekomen.
Het is van alle tijden dat muziek veel kan doen met mensen.
Denkend aan Saul die strijd in zijn denken had, die werd aangevallen door een boze geest.

Eén van de knechten van Saul kende David, en noemde David, een dappere held, een strijdbare man, ter zake kundig, iemand die knap is van gestalte, en de HEERE is met hem.

En dat laatste is denk ik belangrijk:
De Heere is met hem.
Dat maakt verschil.
Als jij je naar voelt?
Doe maar eens dingen waar de Heer bij komt.
Weet je wat er gebeurd als je zingt, liederen voor God?
Dan aanbid je Hem, dan dank je Hem, dan maak je tijd voor Hem en dan zal je merken, je komt dichterbij Hem.
Of als je gaat bidden of Bijbel lezen?
Dan kies je ondanks dat het donker is, voor dat wat je in het Licht geleerd hebt.
En waar het Licht word daar wijkt het duister.
Daar kan het duister geen stand houden.
Ja het duister probeert het aan alle kanten en geeft zomaar niet op.
Maar het Licht overwint, altijd!

Zo kwam David bij Saul, en hij stond in zijn dienst.  
En Saul had hem zeer lief, en David werd zijn wapendrager.
Daarna stuurde Saul een bode naar Isaï om te zeggen: Laat David toch in mijn dienst staan, want hij heeft genade in mijn ogen gevonden.
En telkens wanneer de boze geest van God over Saul kwam, gebeurde het dat David de harp nam en erop tokkelde. 
Voor Saul was dat dan een verademing: het ging beter met hem en de boze geest week van hem.

Let your heart sing quote via Living Life at www.Facebook.com/LivingLife2TheFull:


Muziek het kan je helemaal veranderen!
Zingen het is een samenwerking van je lichaam en je geest.
Daardoor kan je heel makkelijk hierdoor contact met God vinden, of de vruchten van Zijn Geest ervaren.
Augustinus had ooit de uitspraak al gedaan: Zingen is dubbel bidden.


En zing met elkaar psalmen, hymnen en liederen die de Geest u ingeeft. Zing en jubel met heel uw hart voor de Heer.

zaterdag 8 oktober 2016

Relatie met God

Vandaag werd ik enorm geïnspireerd bij de School of Worship.
Voor de tweede keer heb ik een zaterdag daar Bijbelschool gevolgd.
Wat is het mooi om meer te leren over zingen tot Zijn eer, Hem kunnen verstaan en Hem kunnen volgen.
Zodat wat we doen, wanneer we Hem aanbidden, ook tot Zijn eer is.
En ik geloof dat we allemaal aanbidders zijn.
Daar is geen podium voor nodig, zo mooi de eerste les vertelde Kees Kraayenoord:

Wil je God aanbidden?
Doe het dan, want Hij is overal.
Aanbid Hem wanneer je samen met Hem bent.
Daar begint het.
Bij jou en God,
Want het begint bij relatie!

Vandaag was de les vooral rondom Gods stem verstaan.
Dat vind ik mooi passen bij relatie.
Een relatie is ook communicatie.
Ik heb gemerkt dat relaties waarin wederzijdse communicatie aanwezig is waardevol en sterk zijn.
Ook met God kan je een relatie hebben waarin echt wederzijds contact is.
Dat ervaren van Zijn stem, horen wat Hij zeggen wil is zo bijzonder.
Heel lang hoorde ik van God: Je doet het zo goed lieverd.
Juist hoorde ik dit telkens, en zei Hij dit met zoveel geduld, net zolang tot ik het in mocht zien.
Dat ik het aan kon nemen en ook voelde.
Nu heb ik in mijn leven contact met hele verschillende mensen.
Zo zijn er mensen in mijn omgeving die ook contact met God hebben, maar ook mensen die geloven dat dit niet meer voor nu is, maar enkel iets van in de Bijbel.
Ik ben zo dankbaar voor het feit dat God nog steeds wel wilt spreken!
Alleen dat al betekend voor mij: Mijn God is niet veranderd.
Jezus, Hij is nog altijd dezelfde.

Genesis begint ermee, en Openbaring eindigt, met hoe God spreekt.

God sprak en het was er
God spreekt en het is er
God zal spreken en het zal er zijn

Toen God sprak in Genesis, was het daarna ook zoals God gesproken had.
En mooier nog, Hij zag ook dat het zeer goed was.
We hebben, we dienen, een God die spreken kan, die scheppen kan, die zien kan...
Er kwam een orde door Zijn stem.
Voordat God sprak, zweefde Hij boven de wateren.
God zweeft boven alles.
De wateren, je kan het zien als iets van chaos, het stroomt alle kanten op.
God begon met spreken, en daarmee bracht Hij orde.
In alle chaos van je leven mag ik je vertellen.

God zweeft erboven!

Hij staat boven alles. boven de natuur, boven mensen, boven alles, staat onze levende God.
En wanneer Hij spreekt zal Hij orde brengen in chaos.
Kan God met jouw spreken?
Heb je dat al weleens ervaren?
Dit kan op vele verschillende manieren.
Er is ook geen goed of fout.
Maar kan wel zeggen dat als het meemaakt, en je beseft (dat gebeurd soms achteraf) dat het God was die sprak, dan is dat zo bijzonder.

Voor de straf op de zondeval, waren Adam en Eva, in staat volledig vrij via hun geest met God te communiceren.
Er was niets tussen de mens en God in.
De mens was gemaakt naar Gods beeld en gelijkenis, met een lichaam, een ziel en geest.
Die geest stond in contact met God.
Zo konden ze met God communiceren.
Na de zondeval zien we dat nog maar enkele mensen in staat waren om Gods stem te verstaan.
Hiervoor is een nieuw hart, een nieuwe geest nodig, die we kunnen ontvangen door wedergeboorte.
Het is een nieuwe tijd zo na de zondeval, en daarom veranderde de communicatie, maar wat mooi, wat een genade, God gaf nog een mogelijkheid.
De nieuwe geest zal door Gods Geest leren wie God is, wat God wil.
Daardoor kunnen we Hem verstaan.
Via deze nieuwe geest kunnen we Jezus volgen.
Dwars door alle chaos van deze wereld heen.
God spreekt op verschillende manieren, niet altijd merk je direct dat het van God is.
Soms heb je al heel vaak Zijn stem gehoord, maar het nooit zo opgemerkt als: Dat is Gods stem.
Als je er inzicht in hebt, kan dat zo mooi zijn.
Mij gaf dit echt een verandering in de relatie met God.

God is niet veranderd, en Hij wil tot je spreken.
Zijn stem is opbouwend, bemoedigend en troostend.
Hij werkt door van alles heen.
Wat voorbeelden waarop God tot je kan spreken, misschien leuk om voor jezelf er eens bewust naar te kijken:

  • Woorden of gedachten die je opeens krijgt
  • Beelden en visioenen
  • Dromen
  • Via je geweten
  • De Bijbel
  • Verlangens
  • Innerlijke overtuigen en zeker weten
  • Vrede
  • Omstandigheden
  • Indrukken 
  • Via andere mensen
  • Via de prediking van Gods Woord
  • Door de schepping heen
  • Ook door muziek of zang

Herken jij Gods stem?

Afbeeldingsresultaat voor wees stil en weet dat ik God ben
Deze dag en deze les was precies wat ik vandaag nodig had.
Zeker met bovenstaande woorden die ik gisteren van een lieve vriendin (één van mijn ceremoniemeesters) ontving.
Wees stil en weet dat ik God ben.
Dat waren de woorden die ik gisteren van Hem kreeg!




woensdag 5 oktober 2016

Omgaan met kwetsbaarheid

In Juli schreef ik een blog over diep verdriet, je kan het lezen via volgende klikbare link: Omgaan met diep verdriet
Daar wil ik even op verder.
Afgelopen tijd spreek ik veel mensen, luister ik vooral veel naar mensen die te maken hebben met een groot lijden, pijn en verdriet en verwerken van nare ofwel traumatische gebeurtenissen.
Stuk voor stuk mensen die ontzettend dapper zijn.
Dapper door keer op keer over hun muur te laten kijken naar hun pijn.
Ze durven mij mee te nemen naar een plekje in hun hart waar het nog donker is, of waar ze erg bang en eenzaam waren.
Een plek, waar ze zichzelf niet veilig voelen, maar toch, toch nemen ze mij mee daar naar toe.
Dat vind ik bijzonder, maar dat is vooral heel kwetsbaar.
Het vertrouwen dat iemand daarmee geeft, daar moet heel voorzichtig mee omgegaan worden.
Juist een hart dat verwond is, is zo kwetsbaar.
Ik vind het mooi om op deze manier contact met mensen te hebben.
Hen te mogen laten voelen, ja ik ben meegegaan naar die plek, maar ik zal je er niet door loslaten.
Je bent door wat je liet zien niet minder, maar juist meer geworden.
Hierdoor kan je groeien.
Ja ik wil je opbouwen, en respecteer jouw wonden, maar ook jouw 'zijn' als mens.
Maar vooral zal ik respecteren hoe jij hiermee omgaat.

Kwetsbaarheid een belangrijk thema.
Durf jij te zijn wie je bent?
Hoe jij je werkelijk voelt?
Heel vaak hoor ik dat mensen eindelijk durven te 'zijn', maar dat ze dan juist geraakt worden.
Want als je jezelf niet bent, dan raken opmerkingen of gebeurtenissen je sowieso al minder.
Maar vooral, de wereld is niet meer zo eigen, staat niet meer zo open voor wie je bent.
Je moet maar mee in het ideaal beeld, of de normen en waarden binnen je groep.
Voor alles wat gebeurd staat ondertussen een bepaalde tijd.
Verwerken, rouwen?
Waarom doe je niet gewoon blij?
Ja zelfs in kerken word dit wel verteld tegen elkaar, als gemeenteleden.
Pijnlijk en kwetsend....
Ja er staat dat we om alles verheugd mogen zijn in God.
In God verheugd zijn, dat is onze zielstaat als we Zijn kind mogen zijn.
Maar het is niet altijd de staat van ons hart.
We leven nog in een gebroken wereld.
Ons hart, het is gebroken, word gebroken of zal gebroken gaan worden.
En dan, weet dan:

Je mag altijd je verdriet bij God neerleggen.


Zalig zijn zij die treuren (om de gebrokenheid van deze wereld/ de zonde/ de ongerechtigheid) want zij zullen getroost worden.
Er mag ruimte zijn voor jouw verdriet.
Zolang als je verdriet ook duurt.
Soms menen we dat in de fase van verdriet, rouw of verwerking er meer onder zit.
Of dat de persoon die er onder te lijden heeft, er anders mee om zou moeten gaan.
Het duurt toch wel lang, of de reactie is toch wel erg slachtofferig volgens velen.
Of anders nog het gedrag in deze periode is er vaak één van aantrekken (hulp nodig hebben) en toch weer afstoten.
En dat word neer gelegd bij de persoon die al lijdt.
Die het zwaar heeft, die in een proces zit.
Maar vooral iemand die kwetsbaar is geweest, zichzelf heeft laten zien.
Het hart heeft bloot gegeven.
Weet je hoe kwetsbaar dit hart is?
Dat wat gewond is, kan dieper verwond worden door uitspraken, of reacties hierop.

Laten we niet te snel komen met meningen, conclusies of kritiek naar deze mensen.
Iemand die kwetsbaar durft te zijn, roept om zachtmoedigheid.
Durf jij moedig te zijn?
Om ondanks wat dat wat diegene die kwetsbaar is, verteld of doet, toch zacht te blijven?
Laten we komen zoals Jezus naar ons toe kwam.
Met liefde, openheid en bewogenheid.
Maar vooral met zachtmoedigheid.
Ondanks alle pijn die ik Hem persoonlijk heb aangedaan, of die de hele wereld Hem aandeed.
Ja ondanks dat, is Hij zachtmoedig en liefdevol voor mij.
Wanneer Hij kwam, opende mensen hun harten, en gaven ze Hem daarmee ruimte om hun hart, en daardoor hun hele leven te veranderen.
Laten we alsjeblieft deze mensen bij God brengen.
Daar zijn ze veilig.
En laten we onze oordelen achterwege laten.
Het oordeel van God is zo anders, zoveel groter dan wij ooit kunnen bedenken.
Bedenk:


Wat er ook gebeurd, hoe iemand ook doet, hij/zij is kostbaar in Gods ogen.


It just happens.:

Laten we zo met verwondde mensen omgaan.

Als kostbare schatten!

Een zegenbede (van st Patrick) voor hen die gewond en/of gebroken zijn, dat het je mag bemoedigen om te weten dat Hij bij je is:

De Heer zij vóór u, om u de juiste weg te wijzen.
De Heer zij áchter u, om u in de armen te sluiten en om u te beschermen voor gevaar.
De Heer zij ónder u, om u op te vangen als u dreigt te vallen.
De Heer zij ín u, om u te troosten wanneer u verdriet hebt.
De Heer zij óm u héén, als een beschermende muur, als anderen over u heen vallen.
De Heer zij bóven u, om u te zegenen.
Zó zegene u de almachtige God,- vandaag, morgen, en tot in eeuwigheid. Amen.

maandag 3 oktober 2016

Voorbereidingstijd voor het huwelijk

Op 29 Augustus ben ik ten huwelijk gevraagd en heb ik ja gezegd.
Vanaf die tijd zijn mijn vriend en ik vol in de bruiloft sferen.
Wat een heerlijke tijd is dit.
Samen toeleven naar een begin als gezin.
Het is zo fijn om te kunnen zeggen dat na een maand stoeien de belangrijkste dingen rond zijn.
De ringen liggen zelfs al klaar.
En soms, heel soms, doen we ze even om.
Wat een heerlijk idee, en wat is het mooi!
Ook is onze kleding al in de maak.
Spannend spannend!
We zijn al in ondertrouw, en alles rondom de gemeente is ook gedaan.
Lijstjes worden nu echt afgestreept.
Afgelopen weken zijn we hard bezig geweest om eruit te komen met de feestlocatie.
En ook dat kunnen we nu zeggen dat rond is.
We gaan zo'n mooie dag krijgen!

Niet alleen voor ons, maar ook voor de kindjes is deze periode zo speciaal.
Het is spannend, want er gaat zoveel veranderen.
Maar tegelijk zo leuk!
Papa of mama gaat trouwen, er komt echt een heel nieuw gezin.
Eén vaste plek waar we zijn.
Wat zal dat de kindjes ook rust geven.
Nu is het telkens een switchen tussen onze huizen.
Overal ligt wat voor hen, maar juist waar ze zijn hebben ze niet wat ze willen.
Toch is het goed dat deze periode er is voor hen.
Dat ze langzaam kunnen wennen aan het idee.
Voor altijd bij elkaar, op toch een hele complexe manier, dat kost voorbereidingstijd voor ons.
Maar hierin moeten we ook zeker de kindjes niet uit het oog verliezen.


Afgelopen weekend voor de kindjes ook geslaagd voor kleding.
Ze hebben zelf kunnen kiezen en het is zo mooi.
Sowieso, onze kindjes, dus wat kan er mooier zijn!
Ook hebben we spannende hobbels genomen.
Als je voor de tweede keer trouwt dan gaat het toch een beetje anders.
Daarbij kan je denken aan, trouwen in de kerk.
Iets wat voor mij en voor mijn vriend echt belangrijk was.
Want waar staan wij in ons huwelijk, zonder de zegen van God?
Allebei zijn wij er in ons leven achter gekomen dat we niet zonder Hem kunnen.
We zijn zo dankbaar met hoe hierop gereageerd werd, hoe er ruimte was voor ons.
En zeker ook met het antwoord wat we gekregen hebben.
Wat zijn we gezegende mensen!
Mooi is ook, dat we juist door alle dingen heen, leren van elkaar.
Zien hoe de ander reageert op situaties, het omgaan met veranderingen.
Het regelen en ook het overleggen.
Samen doen, samen zijn, samen bidden, samen vasten, maar ook echt samen groeien.
Dat is wat deze voorbereidingstijd zo mooi, zo waardevol maakt.


Telkens bij nieuwe dingen, of dingen die we heel graag willen mogen wij dat in Zijn hand leggen en mogen wij weer merken: Hij is bij ons.
Nee niet altijd komt het zoals ik wil hoor, wanneer ik dit doe.
Maar toch zie ik dan altijd weer: Het is beter dan dat ik wilde, wat het is Zijn wil.
En dat staat denk ik boven onze voorbereidingstijd geschreven.



grace, soul-mate, awakening, longevity, swans have mates for life, if you have this totem, your twin flame will light when it's ready. nothing can force this natural flame. avor & enjoyyy it!:


Heere, laat niet onze wil, maar Uw wil geschiedde!

Wij leggen onze levens in Uw hand.
Neem ons mee en leidt ons samen naar Uw beloofde land.