dinsdag 29 november 2016

Training geloofwaardig bloggen

"Wat is het doel van jouw blog?"

Dit was één van de vragen bij de training: geloofwaardig bloggen. Deze vraag zette mij aan het denken! Mijn eerste blog poste ik hier op 12 februari 2015.  Je kan mijn eerste blog vinden door op de volgende link te klikken: Sprong in het diepe Het was mijn bedoeling mensen mee te nemen op mijn reis. Mee te laten kijken in mijn leven. Een leven wat veel pijn, ellende en narigheid gekend heeft. Maar waar ik met God weer nieuw geluk mocht vinden. Vaak werd ik dan ook aangesproken: Hoe kan het dat jij nog zo'n gelukkige vrouw bent gebleven?

Mijn blog begin

Een opmerking die mij aanzette om te schrijven, over hoe het kon, dat ik zo blij ben gebleven. Levenservaringen deden mij echt wel veel, ze raakte ook mij heel diep. Mijn moeder die ik ziek zag worden, eerst psychisch en nu ook nog zo ernstig lichamelijk. Mijn huwelijk waar mijn ex en ik toch echt wel met andere gedachten aan begonnen dan hoe het er uiteindelijk uitzag. De scheiding die mijn hele wereld ondersteboven keerde. Het waren ervaringen waarbij ik mij fijn geknepen voelde in de handen van mijn Pottenbakker! Dat deed pijn. Toch voelde ik nog steeds dat het Zijn handen waren die mij vasthielden. Dat Hij het was die mij vorm aan het geven was. Dat waar ik verschil mee kon maken tussen, een ellendig of gelukkig leven dingen waren zoals: de keuzes die ik maakte, de dingen die ik ontving, de lessen die ik mocht leren en natuurlijk het vinden van een hoop die niet geraakt kon worden. Want mijn hoop? Die lag en ligt in de Hemel. Daar waar het niet geraakt kan worden door de dingen die op aarde gebeuren. Mijn schat is op een plaats waar het nooit geroofd kan worden! Juist door mijn levenservaringen kon ik delen en kon ik wegen wijzen, die soms onzichtbaar lijken.  Eerst schreef ik nog alleen op facebook, maar na aanmoediging van lezers daar begon ik dan mijn eigen blog. Ik wilde schrijven over de bron van mijn geluk. Want Hij was het die mij hielp aan mijn schrijfgelukjes! Ik wilde delen van alle wonderlijke dingen die God voor mij gedaan had, die Hij in de Bijbel al deed, en die Hij zeker ook wilt blijven doen in onze levens. Het was lekker duidelijk, ik schreef over mijn ervaringen, mooie inzichten en plaatste veel van die stukken voor jullie hier openbaar. In de periode dat ik blog heb ik vele reacties van jullie mogen ontvangen. Allemaal bijzonder, het raakte mij om te zien hoeveel mensen behoefte hadden aan bemoedigende woorden in deze donkere wereld. Door jullie reacties wist ik telkens weer dat de woorden die Hij mij gaf, mensen raakte. Over soms voor het eerste oog tegenstrijdige onderwerpen zoals:


verliezen - winnen
kwetsbaar - krachtig
duister - licht
gescheiden - getrouwd
gebroken - geheeld


De juiste vragen

Totdat er op deze training hele nieuwe vragen aan mij gesteld werden. Want ja wat is nu eigenlijk het doel van mijn blog? Voor wie schrijf ik? Het is zo heerlijk als andere mensen je aan het denken kunnen zetten. Als ik vragen of opmerkingen krijg dan is het mooi om te merken dat er van alles door kan groeien. Dat ik daardoor buiten mijn comfort zone kan. Ik ben wel iemand die zichzelf veel vragen stelt, maar Paulien Vervoorn, die samen met Helga Warmels de training gaf, die kon het ook. Hele andere vragen, hele krachtige vragen.  Vragen waar ik nooit een antwoord op zocht, maar nu de vragen gesteld zijn, ja dan moet het antwoord toch gevonden worden Dan begint mijn zoektocht! Mijn blog is er niet alleen voor mij, juist niet alleen voor mij.  Ik schrijf juist voor jullie, mijn lezers. Waar ik eerst schreef wat in mijn hart lag, wat ik wilde en kon delen, werd ik nu aan het denken gezet. Wat zouden mijn lezers nodig hebben? Als ik terug kijk op mijn blog, wat heeft mensen geraakt? Of aan het denken gezet? Er kan alleen nog maar meer schrijfgeluk voor mij ontstaan als ik weet dat ik mijn lezers kan bieden waar ze wat aan hebben. Wat bij jullie past en wat ons verbind. Ik ben aan de slag gegaan, en begon aan een mindmap. Waarover heb ik geblogd de afgelopen tijd, waarover wil ik blijven bloggen. En wat is in al mijn stukken de rode lijn? Die ochtend ging ik aan de slag, maar dit proces zal nog wel even doorgaan. Het begin was lastiger dan ik dacht. Waar gaan mijn stukjes nu concreet over? Gebrokenheid waar ik in mijn leven tegen aan gelopen was. Maar zeker ook hoe ik overwinnen mocht (met Hem!). Op de foto het begin van de mindmap die ik had gemaakt bij de training.





Hoe concreter hoe beter!


Concreet schrijven over een onderwerp, dat geeft rust. Het is duidelijk, ik denk zowel voor mijn lezersgroep als voor mezelf. Mijn blog is eigenlijk een etalage, waar mensen door geraakt worden en gaan verlangen verder te lezen. Het is fijn als je weet wat je op mijn blog kan verwachten. Terug gekomen van de training heb ik direct al lekker mijn blog onder handen genomen. Wat dingen in het grote geheel van mijn blog aangepast, en verfijnd. Eigenlijk vind ik het mooi dat mijn blog op deze manier met mij mee kan groeien. Want ook ik ben gegroeid, ik heb geleerd en ben verder gekomen.

Jouw als lezer wil ik graag iets vragen:

Welke overeenkomst vind jij met mij? Wat verbind jou met mijn blog(s)? Ik zou het erg leuk vinden als je dit met mij wilt delen. Dit is mogelijk door onder dit bericht te reageren, maar ook door te mailen naar: schrijfgelukjes@gmail.com

zondag 27 november 2016

Verwachten

Als ik geen God zou hebben waarvan ik alles verwachten kon, wat had mijn leven dan voor zin gehad? Hoe zou mijn leven er dan uit zien? Nu ik met God leef weet ik pas wat het betekend om hoop te hebben. In alle ellende van deze wereld, met alle gebrokenheid, heb ik een hoop, omdat ik wacht op Hem. Wacht en uitzie naar Zijn nieuwe wereld, als Hij terug komt en alles nieuw maakt. Wachten op deze manier geeft hoop. Net een lichtje dat blijft branden terwijl het steeds meer donker word. Hoe donkerder het is, hoe meer licht lijkt een lamp te geven. Dat is wel de grootste verandering in mijn leven.

Niet meer hopeloos, maar vol hoop.
Niet meer reddeloos, maar gered.
Door Hem op wie mijn geloof rust! 


Voordat ik stil gezet werd in mijn leven, en dat ik (door Gods liefde en Zijn kracht) de keuze maakte om Hem te gaan volgen, was mijn leven wel redelijk. Voor vele en voor mezelf had ik het idee, het verloopt wel normaal. Maar ik zag niet in hoe vaak God op Zijn troon heeft geleden om het onrecht dat mij aangedaan was. Ik zag niet hoe God zich voelde rondom de keuzes die ik maakte. Ik leefde, deed van alles, maakte veel mee maar het ging wel aardig. Tot mijn hele zelfgemaakte wereldje instortte. Wat was er toen nog over?

Inzicht


Ik wist pas wat ik miste op het moment dat ik mijn leven ging leven voor en met Hem.
Dat ik de dingen in mijn leven aan Zijn troon ging leggen, vanaf het moment dat ik ging wachten op Hem. Want wat deed ik het toch altijd vreselijk (eigenwijs) alleen! Tegen beter weten in. Diep van binnen voelde ik, dit kan anders, wist ik het wel. Maar ik leefde erover heen. Als ik maar deed alsof het niet zo was, als ik maar dit alsof dit geweldig was, dan zou ik er vanzelf in gaan geloven. Herken je dat? Ik maakte in die tijd mijn eigen keuzes, deed wat ik wilde, was niet bezig met God, en zeker niet met wachten. Waarom zou ik wachten, als het nu ook kan?

Samen met God


Na mijn bekering, het moment dat ik mijn leven ging afstemmen op God, merkte ik pas iets heel bijzonders op. Wat heb ik mezelf veel ontzegd, juist door niet te wachten, juist door het zelf allemaal te regelen. Nu pas merkte ik, hoe trouw God is. Zijn liefde merkte ik zo diep, en door alle lagen van mijn leven, in de periode dat ik op Hem ging wachten. Ik bleef wel in beweging, maar was veel meer bezig om niet meer zelfstandig, maar samen met Hem te bewegen. Met vallen en opstaan. En nog steeds pak ik weleens een dwaal weg. Maar mijn doel, mijn diepste verlangen is, mijn weg gaan zoals God die voor mij bepaald heeft. Wachten en in die wachttijd, uitzien. Uitzien naar wat God allemaal voor mij heeft liggen!


Alleen daardoor ben ik Zijn geschenken in mijn leven gaan zien.


Ik deed het niet meer alleen, niet meer zelf. Hierdoor gingen mijn ogen open voor de geschenken uit de Hemel. Wat ben ik blij, het Hemelse brood daalt nog steeds neer. Als ik maar wacht, wacht op Zijn tijd. Dat is wel vaak iets wat ik lastig vind. Het lijkt een valkuil voor mij, maar ik mag weten, mijn God is geduldig en Hij kent mijn hartsverlangen. Bij Hem mag ik telkens weer opnieuw beginnen.
Van wie verwacht jij het in je leven?

Zo ik niet had geloofd, dat in dit leven
Mijn ziel Gods gunst en hulp genieten zou,
Mijn God, waar was mijn hoop, mijn moed, gebleven?
Ik was vergaan in al mijn smart en rouw.
Wacht op den HEER, godvruchte schaar, houd moed:
Hij is getrouw, de bron van alle goed;
Zo daalt Zijn kracht op u in zwakheid neer;
Wacht dan, ja wacht, verlaat u op den HEER.


-----------------------------------------------------------------------------------


Met deze blog wil ik mee doen aan de bloghop van Oktober.
Het onderwerp is: Wachten 

Gekozen door: Omily.me

Wil jij ook mee doen?
Schrijf of maak dan een blog en zet daarin een link naar: Omily.me laat op haar blog ook een link achter in een reactie.


De kracht van Zijn stem

Juist die momenten wanneer er een strijd is in mijn hoofd, spreekt Hij tot mij!


Afgelopen jaren is mij dat opgevallen, bij het luisteren naar Gods stem. Zijn stem die mij nu kracht geeft, mij bemoedigt maar ook de weg wijst door mijn leven. Dit was niet altijd zo in mijn leven. Ooit luisterde ik naar de stem van de wereld. Dat had veel sporen bij mij achtergelaten. Juist ook doordat ik in mijn leven zoveel meegemaakt heb van de gebrokenheid waarin wij leven op aarde. Ik kreeg te maken met ziekte van iemand waar ik van hield, met angst voor een naderend afscheid, met vaak afscheid moeten nemen en toch weer terug komen, ook maakte ik een scheiding mee. Dat gaf de stem van de wereld een veroordelende kracht. Totdat ik Zijn stem mocht ontdekken tussen alles door. Vaak spreekt Hij, terwijl er ook andere stemmen, vanuit de wereld, tot mij door willen dringen.  En juist dan spreekt Hij!

Verschillende stemmen


Er is die stem van Hem die spreekt tot mij, met een onvoorwaardelijke liefde maar tegelijk ook met gezag. Gezag als God, als Herder van mijn leven. Hij komt dan, raakt mijn hart en gedachten aan met woorden vol genade, met vergeving, maar ook met woorden gevuld van Zijn almachtige wijsheid! Luisteren naar Zijn stem, dat is nog wel nieuw! Eerder, toen ik nooit bewust was van Gods stem, luisterde ik naar de stemmen van de wereld, van de mensen om mij heen. Die stemmen hebben mij zo belemmerd, het leek alsof die mij juist vasthielden. Zolang nam ik die woorden aan als waarheid, dit zorgde dat leugens groeiden. Ik zag het als waarheid over mezelf, waarheid over mijn leven. Die waarheid, die helemaal niet volledig was. Waar dingen weg gelaten werden, waar het stopte op het punt van veroordeling. Die stemmen maakte dat ik heel lang in mijn pijn en angst bleef hangen. Toen ik in scheiding lag geloofde ik nog in die leugenachtige, wereldse stemmen. Dat was de enige bron waar ik naar luisterde. Die bron was tastbaar, kwam bij mij geloofwaardig over. Ik kon niets, was niets en zou nooit iets worden of bereiken.  Het maakte het zo moeilijk om nieuwe dingen te doen, te durven ervaren. Om van mijn eiland van pijn af te komen werd steeds lastiger. Toch was dat juist de tijd waarin ik voor het eerst ging luisteren naar de stem van God in mijn leven. Juist toen ik zo diep zat, mocht ik  merken dat Hij op zoveel verschillende manieren tot mij sprak. 



Light: Gleam. The sun shines through the clouds in the background of the photograph:


Passende woorden


Juist toen ik zo negatief over mezelf dacht, waren Zijn woorden zo liefdevol. Merkte ik Zijn vaderhart, dat om mij gaf, dat bewogen om mij was. Dat had ik zo gemist, juist dat had ik zo heel hard nodig. Telkens weer, wanneer ik twijfelde aan mezelf, wanneer ik mezelf veroordeelde, klonk Zijn stem weer:

"Je doet het zo goed lieverd"

Woorden die bemoedigend werkte, die mij kracht gaven en steeds een beetje meer vrij maakte van de leugen dat ik niet geliefd, niet waardevol ben. Hij gaf Zijn speciale liefde aan mij. Terwijl mijn leven zo liefdeloos was geworden, mede doordat ik mezelf ook het liefdeloze denken had aangeleerd. Het was een fase in mijn leven waarin ik mij wanhopig voelde, en juist in die wanhoop kwam Hij zo dichtbij mij staan. Liet Hij gedachten door mijn hoofd gaan, Liet Hij mij door muziek Zijn stem verstaan, kreeg ik een Bijbels dagboek die juist ook weer deze woorden liet horen. Hij gebruikte niet één instrument, maar juist die instrumenten die ik gebruikte in mijn leven. De dingen die ik deed, de mensen die ik sprak, Hij liet ze meewerken in Zijn plan. Hierdoor werd het diepe dal in mijn leven uiteindelijk juist mijn vruchtbare plek. Een oase waarin ik mocht leren hoe ik het in de woestijn van mijn leven kon volhouden. Juist door te luisteren naar Zijn stem. Die op zoveel verschillende manieren mij probeerde te bereiken. Met zoveel geduld, maar ook zonder ophouden. Hierdoor liet God mij merken: Ik laat je niet vallen. Dat ik Zijn stem mocht verstaan, Zijn woorden mij bereikte gaf mij een waardevol gevoel. Heel opbouwend, maar tegelijk zo nieuw. Wat Hij zei, ging dwars tegen alle leugens van mijn leven in. Wat was het wel een proces hierdoor. God bleef gelukkig herhalen,


Welke stem kies jij?


Ik merkte dat ik naar beide stemmen luisterde, en dat ging niet! Zolang ik dacht dat dit wel kon, was er een strijd. Eigenlijk zelfs een strijd om leven en dood. Ik moest kiezen! Hoe doe je dat op het moment dat je dat nog niet weet? Gelukkig was ook daar Gods stem, wist Hij ook daarin wat ik nodig had?

De stem van de wereld? Die maakte mij stuk. Heel langzaam ging ik telkens een beetje verder stuk in mijn hoofd. Werd er steeds wat meer van mijn warme hart lam gelegd, werd het liefdeloos en veroordelend. De wonden die ik in het leven had opgelopen werden elke dag dieper gemaakt. Als ik hiermee door zou gaan, zou ik het niet lang meer volhouden. In die tijd kwam ik juist ook op het punt dat ik het niet erg meer vond om te gaan sterven, niemand die mij missen zou. Juist doordat ik niet meer inzag dat ook ik waardevol was, dat mijn leven nut had. De wereldse stemmen, wezen telkens naar mijn verleden en anders naar mijn missers in het heden. Ik kon er niet mee vooruit want het had mij helemaal in de greep. Er was geen uitkomen aan, er was geen weg om er vanaf te komen. Want de enige uitweg voor mij was de herhaling van God, Zijn niet opgeven wat mij de moed gaf om toch Zijn woorden als uitgangspunt voor mijn leven te gaan gebruiken.

De stem van God? Die kwam met een liefde op zo'n manier die ik nog nooit gekend had. Elke keer wanneer ze mijn hart wisten te bereiken, voelde ik: Dit is waarheid! Maar mijn hoofd, mijn manier van denken, hadden de tijd nodig om oude patronen vol leugens te overschrijven met deze nieuwe waarheid. God zag al de wonden die ik had opgelopen, net zoals de wereld dat door had. Maar hij wilde ze niet gebruiken als basis om vanuit te leven. Hij wilde ze verzorgen. Helend en genezend werkte Zijn manier van spreken. Hij gaf mij tijd, liet mij zien dat ik maar ook mijn pijn er mochten zijn. Hij stopte niet voordat ik het kon aannemen. Of eigenlijk: Is het nooit gestopt! De woorden veranderde, werden telkens weer aangepast aan wat ik nodig had. Maar de kracht, die heeft Zijn stem nooit verloren.

Het is goed,
Jij bent goed
Het is leren,
Jij mag groeien
Het is vallen,
Jij mag weer opstaan
Het is loslaten
Jij mag je vertrouwen
Het is horen
Jij bent geliefd


Maar Jezus gaf hem ten antwoord: ‘Er staat geschreven: “De mens leeft niet van brood alleen, maar van ieder woord dat klinkt uit de mond van God.”’
Matteüs 4:4

donderdag 24 november 2016

Verbonden zijn

Wat ben ik altijd weer dankbaar en blij met de dingen die ik kan lezen in de Bijbel.
De voorbeelden, die ondanks zoveel jaren geleden gebeurd, ze blijven krachtig voor alle tijden.
Vandaag las ik voor het eerst de zin: Mijn God, Mijn God, waarom hebt U Mij verlaten.
Nee dat zeg ik niet goed, ik had deze zin al wel duizenden keren gelezen, maar nog niet zoals vandaag.
Een tekst, die elke Pasen weer langs kwam.
Waar veel over gezegd werd.
Maar waar ik bij bepaald word, vandaag.
Jezus, Hij was verlaten door Zijn Vader.
Diepe, duistere, eenzaamheid.
Dat was er over.
En Hij schreeuwde deze woorden uit!

Eenzaamheid.

Hoeveel mensen worden er door verscheurd?!
Zoveel verwondde harten roepen en schreeuwen het uit.
Sommige naar (hun) God.
Om het met Hem te delen, of misschien om Hem ervoor aansprakelijk te stellen.
Waarom?
Het is de vraag, zonder antwoorden.
Nu de dagen weer kouder en korter worden, zullen deze gevoelens bij veel mensen sterker worden.
Ik merk dat ik zelf ook graag achter mijn eigen voordeur blijf.
Lekker genieten van mijn gezin.
Mijn nieuwe gezin op dit moment.
En ik weet dat mag!
Maar toch rijst de vraag, hoe kan ik dat delen...

Zoveel mensen die de warmte van familie, vrienden of gezin missen.
Ik ben gezegend op dit moment.
Maar hoe kan ik die zegen zo inzetten, zodat het allemaal in balans blijft?
Ik weet hoe het is, alleen op de bank....
Of alleen kerst vieren, of oud en nieuw.
En dan de mensen om je heen die je fijne dagen wensen.
Terwijl ik wist: Mijn dag is hetzelfde als gisteren.
Alleen.
Dat deed veel met mij!
En ik zie, ik hoor, dat het andere mensen ook raakt.
Zoveel mensen leven alleen hun leven.
Eenzaamheid, er is iets aan te doen.
Door mij, door jou, maar ook door de mensen die zich zo voelen.

Kom op, laten we verbinding maken.
Ons hart, ons leven delen met een ander.
Het is een drempel over, voor allebei de kanten wellicht.
Maar echt, als jij een ander warmte geeft, dan krijg je dat altijd weer terug.
Die jaren dat ik alleen was, heb ik dat mogen ervaren.
Wat heb ik mooie mensen om mij heen die konden delen.
Die de kloof naar mij wisten te overbruggen.
Mensen die ervoor zorgde dat ik het nooit heb uit geschreeuwd:

Mijn  God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten.

Maar dat ik kracht en liefde ontving, om niet alleen te weten, maar ook te voelen.
Ik sta niet alleen!
Eenzaamheid, het raakt.
Dat gevoel dat gaat zo diep.
Het laat diepe sporen na die veel verdriet doen.
Het kunnen rivieren worden, die ons hele leven gaan voeden.
En het water  stroomt met steeds meer kracht door je heen.
Van je hart naar je hoofd en weer terug.
Het raakt zoveel in je bestaan....
Het raakte, de God, die mens werd zoals ons.
En het deed Hem het uitschreeuwen, omdat Hij echt door de Vader verlaten werd.
Maar het ervaren van verlaten zijn, raakt ook ons mensen.
Weet dat Hij je gevoel herkent.
Ooit hing Hij, omgeven door vele mensen, verlaten door Zijn vrienden, bespot en uitgelachen en Zijn Vader die moest Hem loslaten.
Zodat jij, nooit door God los gelaten kan worden.
Hou vol, als jij uitgelachen, verlaten of bespot word.
En vergeet niet, vertrouwen te blijven houden.
Want verbinding met anderen, je hebt het nodig!
We zijn niet gemaakt om alleen te leven.
Dan zijn wij niet in ons element, dan kan je niet vrij leven.
Als je nog geen verbinding met (nieuwe) mensen aan durft te gaan.
Weet dan, God wacht op jou, op contact met jou!
Hij weet wat jij zo hard nodig hebt.
Verbonden zijn, we hebben het nodig!
Sowieso, op de eerste plaats met Hem, en van daaruit met mensen om ons heen.
Nog even de laatste drukke dagen door met verhuizen, en genieten van mijn gezin.
Dan weet ik zeker, ik ga weer delen.
Mijn hart is er bewogen door, word er door geraakt, en spreekt telkens weer.
Wanneer ik mensen zie, of hoor, die zo alleen staan.
Zullen we naast, voor, achter elkaar gaan staan.
Precies op die plek, waar je nodig bent?!
Deel van warmte en liefde, en het zal alleen maar groeien...


Helpende hand:


Durf
jij nog
hand in hand
samen de reis te
gaan

dinsdag 22 november 2016

Liefdevol op weg

Wat hadden mijn man en ik een mooie dag.
Onze eigen speciale dag: 16-11-16!
Een heerlijk liefdevol begin van ons huwelijksleven.
De dag begon met wat regen, toen ik naar de kapper ging.
Maar toen ik naar buiten liep was het alweer gestopt.
Het bleef nog wel een tijdje grijs.
Ik ging met mijn mooie haren snel naar huis voor de rest.
Daar wachtte mijn schoonzusje, zij hielp mij met make up.
En uiteindelijk hielp ze ook met mijn jurk aan trekken.
Wat een bijzonder moment.
Al toen ik de jurk uit de hoes haalde voelde ik.

Wauw wat is het een mooie jurk.


Gaaf om de reactie van de lieve mensen om mij heen te zien en te horen.
Niet alleen de reacties op mij, maar ook op onze lieve en mooie kindjes.
Deze dag zagen we er alle 7 zo mooi uit.
We pasten bij elkaar.
Het was een dag met elkaar.
Mijn man en ik gingen trouwen, maar onze kinderen deden mee.
Dat was zo bijzonder.
En ook wel heel speciaal.
Ze zijn groot genoeg om dit te kunnen onthouden.
Hoe bijzonder, ze weten hoe onze trouwdag was, ze waren erbij!
Ze horen erbij.
Onze kanjers!

Deze dag deden we dingen soms wat anders als mensen van tevoren gedacht hadden.
Maar hoe mooi, we deden het precies zoals mijn man en ik mooi vonden.
Het was echt een dag waarop we genoten hebben.
Alles ging zoals we dat alleen maar droomde en hoopte.
Nooit gedacht dat echt alles zo kon gaan.
Maar het kon en het was heerlijk.
Eerst met z'n allen even op pad voor foto's maken.
De maandag voor onze trouwdag, kregen we toch nog stress, wat als het regent?
Nog snel de SS Rotterdam geboekt voor de fotoreportage.
En daar zijn we zo blij mee!
Het was echt ons plekje, wat we allebei mooi vonden.
Wat is het een prachtig schip, de kinderen waren helemaal onder de indruk.
Ondertussen maakte we op verschillende plekken foto's, dus zagen we ook verschillende delen van het schip.
De fotograaf had wat met ons te stellen.
Want tja, zo gaf ook de ambtenaar van de burgerlijke stand al aan: wij kunnen samen heerlijk gek doen.
Een leuke persoonlijke speech in het gemeentehuis mochten we aanhoren, ik was erg benieuwd wat ze zou doen met alle informatie die ze te verwerken kreeg.
En niet alleen zeiden we hier ja tegen elkaar, we gaven elkaar ook nog persoonlijke woorden, een eigen gelofte mee.
Was wel even slikken toen de microfoon in mijn handen kwam.
Maar wat ging het vanzelf toen ik begon te praten.
Ook mijn man moest even rustig ademhalen toen hij aan de beurt was.
Maar wat een mooie dingen zei hij!
Wat een mooi extraatje en wat geeft dat een speciaal gevoel.








Daarna genoten we in de kerk van een hele mooie dienst die mij echt geraakt heeft.
Dankbaar en blij maakte het mij/ons dat het mogelijk was om opnieuw een huwelijk met God te kunnen en mogen starten.
Waar zouden we zijn zonder Hem?!
We kunnen altijd beginnen met goede om zo het kwade te overwinnen.
Het is nooit te laat.
Met een lied van liefde mogen wij ons huwelijk starten.
Dat was een rijke boodschap die wij mee kregen ons huwelijksleven in.
Wat was het gaaf dat het koor waar ik in mee zing, ook in deze dienst voor ons zong.
Het gaf mij zo'n speciaal gevoel dat ik in dit mooie koor mee mag zingen.
Uiteindelijk heb ik zelfs nog één lied mee mogen zingen.
Geweldig gaaf om te doen!
Je kan onze dienst terug kijken, om mee te kijken naar een deel van onze dag: Trouwdienst James en Petrina

Dit was onze trouwtekst.


Laat je niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade door het goede!

Hierna een fijne receptie, waar zelfs mensen uit de gemeente aan bijgedragen hebben.
We hebben er echt een hele bijzondere familie bij!
Dat was zichtbaar, wat waren er veel  mensen speciaal voor ons gekomen.
Ons lieve nichtje werd 1 deze dag.
Ook aan haar hadden wij gedacht, we hadden speciaal voor haar een cadeautje meegenomen.
Wat was het lief om te zien hoe ze reageerde op het zingen voor haar, en het hoera.
Haar verjaardag zullen we nooit vergeten!





Toen de receptie afgelopen was zijn we lekker met onze gasten gaan eten.
Ondertussen genoten en gelachen bij de stukjes die er waren.




En zelfs in trouwjurk mee mogen doen met de pinguïndans!
Na eten, toen de feestgasten er waren kwam daar dan het mooie moment.
De taart die ik samen met een lieve vriendin gemaakt had, mocht aangesneden worden.
Wauw!
Hij was zo mooi gelukt.
Het koste ons wel een dag, eigenlijk twee aangezien de dag erna onze spieren flink protesteerde, maar was het een mooi resultaat!




Ondertussen speelde op de achtergrond een bandje de nummers die we met hen uitgekozen hadden.
Wat was het genieten deze avond, deze hele dag....
Nu doen we het samen, als team, als eenheid.
Of eigenlijk met z'n drieën!
God is erbij, en mag er zijn.
Wat was dat voor ons gevoel mooi te zien, toen we op ons huwelijksreis naar Texel, gingen vliegen.
Of te wel, mijn man mocht vliegen, samen met nog een piloot, en ik vloog mee achterin.
We kwamen meerdere regenboog tegen.
Zijn trouw, Zijn naam, staat boven ons leven.
Wij zijn liefdevol op weg!

donderdag 10 november 2016

Donker in je hoofd

Zo af en toe overvalt mij het weleens.
Dan klinkt er aanklacht door mijn hoofd.
En eigenlijk is de altijd aanwezige factor: Het gevoel van afnemen van mijn verkregen vrijheid.
Heb jij dat weleens?
Dan word je herinnerd aan je verleden.
Alles wat je deed, wat je dacht, zei, het kan op een nare manier opeens in je gedachten komen.

Jij, je verdiend het niet want weet je nog......
Zo kan dat klinken.
Of als ze weten wat je toen dacht dan ben je niks meer waard voor hen.
Zo eenzaam kan het je maken.
Het kan ook continu herhalen dat je schuldig bent (geweest) aan iets.
Zo kan het jouw vrijheid afnemen.

Daal niet af in de duistere kelder die in je hoofd gelegd kan worden!
Blijf telkens in het Licht, bij de waarheid.
Al die aanklachten, ze bevatten allemaal leugens, hoe echt het ook kan klinken.
Dat komt omdat het altijd je zwakke plek, je eigen angst/schaamte aan zal spreken.

Clair obscur: schilders overdrijven bij het licht-donkercontrast of de licht- en schaduwwerking:

Gisteren was het er opeens weer.
Afgelopen weken staan in het kader van voorbereidingen voor het huwelijk van mijn aanstaande man en mij.
En dan hoorde ik zo her en der mensen aangeven wat ze wel of niet vonden kunnen bij een tweede bruiloft.
Al die tijd kon ik het aardig laten liggen.
Het was onze bruiloft en we hebben zoveel mooie dingen al meegemaakt, al geregeld en ik kijk er zo naar uit dat het allemaal op onze dag bij elkaar op een plekje valt.
Gisteren ging ik alleen op pad.
Mijn kleding kon opgehaald worden.
Wat een heerlijk gevoel om hem voor de derde keer aan te hebben.
Het past zo bij mij!
Zo blij werd ik ervan.
En opeens klonk het door mijn hoofd:

Je trouwt voor de tweede keer, je bent het niet waard zo mooi te zijn die dag.....


De tranen sprongen er van in mijn ogen.
Weet je waarom?
Omdat ik er naar ging luisteren.
Daardoor voelde het heel even als, ja dat is waar.
Het ontnam mij het gevoel hoe gezegend ik eigenlijk ben.
Maar dat is helemaal niet nodig!
Ik hoef niet te luisteren, en het is niet waar.
Ja het is mijn tweede huwelijk, maar God heeft mij het waard gemaakt!
Hij heeft dit op mijn pad gebracht op zijn eigen wonderlijke manier.
En Hij alleen is het die mij, en mijn aanstaande man en onze kindjes zo rijk gezegend heeft.
Met dat waarvan ik zeker weet dat het van Hem is;

Oprechte liefde!



Als in je hoofd klinkt wat je vroeger allemaal misdeed, dan hoef je niet te luisteren.
Jezus is ons voorbeeld.
En telkens legde Hij satan het zwijgen op.
Ja zelfs als de waarheid gesproken werd, maar het was niet van God Zijn Vader dan sprak Jezus duidelijk:

Zwijg!

En dat, dat mogen wij ook doen.
Ooit was ik niets waard, van mezelf ben ik niets waard, maar door Jezus ben ik waardevol.
Ik hoef niet herinnerd te worden aan mijn verleden.
Dat is afbetaald.
En als jij alles voor Gods troon gebracht heb, als je oprecht vergeving gevraagd heb aan Jezus, dan mag je weten: Je bent vergeven.
Dan mag jij ook jezelf vergeven.
En elke aanklacht mag je dan wegsturen, zoals Jezus deed:

Zwijg!



Ik ben waardevol
Ik ben vrij
Ik ben schoon(gemaakt)

Je mag als je dit soort aanklacht heb bedenken:

Als je herinnerd word door satan aan jouw verleden, herinner hem dan aan zijn toekomst.

Alleen zijn toekomst is vastgelegd in Gods Woord.
En hij wil dat jij hetzelfde hopeloze, wanhopige, gevangen en kleine gevoel heb als hij.
Laat je niet knechten, maak van jezelf geen slaaf.
En je kan ook geknecht worden door de dingen die je in gedachten krijg.
Je kan slaaf worden van je verleden.
Maar weet, jij bent vrij!
En jouw vrijheid is zo duur gekocht.
God gaf Zijn eniggeboren Zoon om de wereld te redden, om jouw te kunnen redden.
Blijf kijken naar dat Licht.
Let op dat er geen donker gaat nestelen in je hoofd/hart of je handelen.
Wat je ook gedaan hebt, Zijn liefde voor jouw is nooit veranderd!
Het enige wat kan veranderen?


Dat is of jij Zijn liefde toe kan laten in je leven!



Ik mag genieten van wat Hij op mijn pad gebracht heeft.
En dat ga ik ook zeker doen!
Ik ben vrij, God heeft mij vrij gemaakt, wie zal ik vrezen?
Nu kan ik weer met vreugde uitkijken naar onze dag.
God is zo goed voor mij, zo goed voor ons!
Heb jij weleens last van aanklacht?

dinsdag 8 november 2016

Groeien naar het Licht

Soms kan er wat onduidelijkheid om zijn.
Want het is toch wel zo dat wanneer je je bekeerd dat je van alle schuld bevrijd word?!
Dan ben je toch vrij!
Toch kan het nodig zijn dat je bevrijd word van bepaalde gevoelens, verlangens, angsten of gewoontes.
Je bent bevrijd, je bent ook gemaakt om vrij te zijn!
Helemaal vrij!
Maar heel ongemerkt kan je toch nog aan het oude leven gebonden blijven.


We zijn in deze wereld gewend geworden om gebonden te zijn.
Aan zoveel verschillende dingen.
Probeer het maar eens, in deze wereld vrij leven, dan zal je merken dat het veel lastiger is als gedacht.
Er word van alles van ons verwacht.
Geld dat trekt, trots dat innerlijk roept, hoogmoed die voor de val ligt.
Vele zijn op zoek naar bevestiging of goedkeuring, als je daarmee begint dan kan je snel vast gelegd worden in patronen.
Vrijheid, al leven we in een vrij land en zijn we door God gekozen en betaald om vrij te zijn.
Het is zoveel ingewikkelder dan we denken.
Zo kan je de indruk hebben dat je vrij bent en dan voel je je gevangen.
Gevangen in de sleur, in een relatie, in je werk.
Vrijheid het is zo belangrijk.
Je krijgt het alleen als je jouw oude natuur los kan laten.

 :


Iets in ons verlangt er naar.
Heb je dat weleens gemerkt?
We zijn gemaakt om vrij te zijn, zo was het in het paradijs, dat is ons element.
Zo kunnen we nu ook leven.
Bekeer je tot Hem, Hij die jouw gemaakt heeft, Hij weet waar jij in je element bent en zal je niet meer tot slaaf maken.
Hij heeft je uit je oude, zondige wereld (Egypte) bevrijd.
Laat Hem je enige Heer zijn!

Wil je vrij zijn?
Kijk daarna eens naar wat het belangrijkste is in je leven.
Haal alle afgoden weg uit je leven, uit je leefomgeving.
Maak het schoon, breng je afgoden voor God en vernietig ze.
Was je werk, je functie dat wat jouw maakte tot wie je bent?
Je mag je werk blijven doen, maar laat het niet je leven bepalen.
Want je mag meer zijn dan wat je doet!
Is geld dat waar jij je zekerheid op bouwt?
Het is maar metaal, het kan je zo ontvallen, het kan jou niet horen en niet geven wat je zoekt.
Echt het is maar voor even.
Laat het los, en het is het beste om met zoveel te leven dat je precies genoeg hebt.
Net als de Israëlieten van het Hemelse Brood niet hoefde te verzamelen.
God zorgt, en als je meer hebt, deel.
Wees andere tot zegen met dat wat God jou als zegen gegeven hebt.

Neem eens onder de loep hoe je leeft.
Probeer je telkens dingen maar kom je toch weer tegen dezelfde verleiding, of loop je in dezelfde zonde?
Kijk eens naar je leven en hoe vrij je bent.
Hoe vrij bent jij van je leven voordat je Gods kind, Zijn erfgenaam werd?
Als je tot Zijn volk behoord dan zal je al het oude uit je leven weg kunnen halen, verbranden.
Dan zal je heel je leven in Zijn dienst mogen stellen.
Hij zal het tot zegen maken.

Soms kan je in je leven dingen gedaan hebben, of meegemaakt hebben in het duister.
Nog voordat je leven in het Licht kwam, nog voordat je koos en aanvaarde dat jij Zijn kind bent.
Dan leef je in dezelfde wereld maar dan schijnt daar nog niet Zijn licht.
En in dat duister, daar speelt zich veel meer af dan wij kunnen zien.
Daar, in dat donker, op het moment dat je nog niet gekozen hebt.
Dat is de plek waar een strijd plaats vind.
Een strijd om jouw leven, op leven en dood.
En als jij zegt, samen met Zijn volk Israël, ik kies voor het leven en niet voor de dood.
Dan zal je leven.
Toch mag je dan nog in deze wereld, zolang als God jouw levensadem schenkt, groeien.
Net zoals Israël moest leren om vrij te zijn, in hun reis in de woestijn moesten ze gaan leren.

Wie is God?
Wat is vrijheid?
De hele reis mag je opnieuw en opnieuw je buigen voor de Ene ware God!

Wat helpt is om net als het volk Israël, je zonde te belijden.
Breng alles wat je in het duister deed eens in het Licht.
Ik weet zeker dat je zult merken, wanneer je dit doet, dat jij je bevrijd zult voelen.
Want wanneer je het uitspreekt, voor Zijn troon leg, vergeving vraagt, dan zal je vergeving krijgen.
Dan kan God die plek die eerst gevuld werd door het oude, vernieuwen.
Maar mooier nog, de macht die het duister, op dat vlak van je leven had, dat breekt af.
Want het is niet meer iets tussen jou en het donker.
Het is naar het Licht gebracht.

Waar Licht is?
Daar kan geen donker zijn!
Laat het maar schijnen, in elk hoekje van je leven.
Schaam je niet, wees niet bang, het is een leugen dat het iets voor jou alleen is.
Hij was er al bij, Hij zag het al, en Hij wil en Hij kan je bevrijden.
Alleen dan kan je vrij zijn.
Vrij....
Zoals Hij jouw bedoeld heeft!
Dan, kan je met vertrouwen op Hem, de Jordaan in stappen.
Want dan weet je dat je nu al op weg bent naar het Beloofde Land!
Dit doet mij denken aan dit kinderlied, zullen wij Zijn Licht doorschijnen in deze donkere wereld?



Zo aan het einde van het jaar, als het meer donker word buiten is het wel een vraag. 
Hoe donker is het in jouw leven? 
Zijn er nog dingen die het Licht nog nooit gezien en/of gehoord hebben? 


-----------------------------------------------------------------------------------------------
Met deze blog wil ik mee doen aan de bloghop.
Deze maand heeft Johanneke Plaggemarsch met haar blog: Waardevol en uniek
Het thema is: licht
Wil jij ook mee doen?
Schrijf of maak een blog en plaats je blog als reactie op de blog van Johanneke.

dinsdag 1 november 2016

Mijn nieuwe start

Ik kom uit een kerk waarin veel tradities waren.
Dat was mooi, en de gemeente heeft ervoor gezorgd dat ik veel Bijbelkennis mocht opdoen.
Maar toch miste ik altijd iets.
Op zondag zat eigenlijk de kerk gevuld met mensen die vonden dat ze naar de kerk hoorden te gaan.
Een goede gewoonte overigens hoor, echt waar.
Maar ze zaten er vooral omdat ze vonden dat het hoorden, om ergens bij te horen.
Om in het dorp ergens bij te horen.
Maar er kwam bij mij een steeds groter vraagteken te staan.
Een vraagteken op de volgende vraag:

Willen ze alleen bij een groep hier op aarde horen?
Of willen ze horen de Enige Algemene Christelijke Kerk?

Er miste iets, en ik kon er niet vinden wat ik zocht.
Steeds ging het om het uiterlijke.
En niet te vergeten om alles zoals het hoorde.
Continu was er de vinger, je moet en je hoort.
De regels?
Ach op zich zijn ze niet zo erg.
Maar voor mij werd het een probleem.
Want ging meer om de regels dan om de inhoud.
Het werd voor mij gevoel (!) gebracht op een manier dat ik Gods liefde moest, of kon, verdienen.
Als ik mij nu goed aan de regels hield, wat kon God nog tegen mij hebben?
Met aan de andere kant de angst.
Want er was ook nog een stuk uitverkiezing.
Je moest je aan de regels houden, en God koos Zijn kinderen.
Dat is lastig geweest voor mij.
Want ik voelde mij zo niet geliefd.
Het was toch onmogelijk dat als ik mij op aarde niet geliefd voel, dat God in de Hemel mij wel lief zou hebben.
Voor mij?
Voor mij was het voorbij, geen kans.
Alleen maar angst en elke dag weten dat mijn straf alleen maar groter werd.

De traditie was mooi, en is voor sommige mensen misschien echt voldoende.
Maar bij mij werkte het niet mee om Hem te vinden.
Het maakte juist de kloof die er al is tussen God en de mens groter.
Want ik durfde mij niet uit te strekken naar wat God voor mij heeft.
Het bracht mij angst, en het hield mij gevangen.
Er kwamen scheuren in mijn houden van de tradities.
Uiteindelijk zelfs door een scheiding, een gebroken huwelijk.
Waar moest ik heen?

Ik had zover de tradities doorbroken, mijn leven was zo anders als wat mij altijd voor geschreven had.
Dat hielp mij.
Het gaf mij het gevoel dat er een nieuwe kans lag.
Ik mocht opnieuw beginnen.
Wat een wonderlijke, maar ook spannende tijd.
God was er al die tijd al bij, maar doordat ik bezig was met hoe het allemaal moest, zag ik Zijn aandeel in mijn leven niet.
Ik was alleen maar bezig van beneden naar boven te klimmen.
Met op den duur de angst om te klimmen.
De trap die was toch niet voor mij, ik kon maar beter stoppen, dan werd ik niet teleurgesteld.
En opeens was daar God zelf.
Hij kwam naar beneden, ooit kwam Hij als mens naar deze aarde, toen al voor mij.
En nu nog een keer opnieuw, in mijn hart, in mijn leven.
Daar mocht ik samen met Hem een nieuwe weg in mijn leven vinden.
Op zondag niet met de auto of fiets, een hoed naar de kerk, 1 of 2 kerk naar de kerk op zondag?
God wilde niet dat ik het deed omdat ik het moest.
Hij wilde dat ik Hem ging leren kennen, ging ontdekken wie Hij is.
Zodat er in mij een verlangen zou gaan ontstaan om te leven zoals Hij wil.
Niets moeten, niets waarmee Hij mij om de oren smijt.
Ja liefde!
Liefde die de wereld niet kent.
Dat begon met inzicht te geven aan mij.
Ja ik kan inderdaad zo niet voor Hem staan, niet voor Hem verschijnen.
Hij liet mij zien wat voor mens ik ben.
Zwart, tot alles in staat, het was Zijn behoeding dat ik niet veranderd was tot monster en dat ik soms koos voor het goede.
Ik mocht gaan zien hoe lief God was, dat Hij mij nog een nieuwe dag had gegeven.
Want ik kwam erachter, ik verdien het niet te leven.
Het is een enorme gunst, een groot geschenk van Hem!
Hij wees mij de weg, de heuvel op met mijn zwarte hart, met al mijn zonden.
Daar, mocht ik bukken, wetend dat Jezus daar gestorven was, omdat ik nu sterfelijk ben.
Daarom stierf Hij, zodat wij de weg naar een onsterfelijk leven vinden konden.
Toen ik daar knielde, stortte ik voor het eerst mijn hart voor Hem uit.
Alles, mijn boosheid, mijn angst, de pijn die sneed door mijn hart.
Ik mocht het delen met Hem.
Maar ook al mijn fouten, de mislukkelingen, de dingen die ik had gedaan waarvan ik nu zag hoeveel pijn ze Jezus hadden gedaan.
Het was zo eng om het uit te spreken.
Maar met elk woord voelde ik dat ik meer ruimte kreeg.
Dat ik steeds meer bevrijding voelde.
Toen kwam het moeilijkste, vergeving vragen en dat was spannend.
Wilde God mij, met alles wat ik was, vergeven?

Ja want Hij stuurde Zijn Zoon om te redden wat verloren was.
Ik was verloren, een schaap wat zich gewikkeld had in de doornstruiken.
Hij haalde mij eruit.



Hij vergaf alles wat ik misdaan had, en zag mij door Zijn Geliefde Zoon Jezus!
Nooit meer zou ik dezelfde zijn.
Ik mocht loslaten wat ik van mezelf dacht.
Want ik was nieuw.
Ik was vrij van alles wat mij gedrukt had!
Dat vrij zijn, dat gaf mij een diepe innerlijke vreugde.
Er was een begin gemaakt, een heel nieuw begin.
Niet gestoeld op angst of traditie.
Maar op en relatie en wederzijdse liefde.
Wanneer ik val, richt Hij mij weer op, wanneer ik dwaal leid Hij mij weer op Zijn pad.
Eindelijk kan ik leven.
Voel ik rust, ik heb gevonden wat mijn hart ten diepste had verlangt.

Ik las vandaag een tekst, en voor het eerst las ik het pas goed.
Hij heeft twee kuddes, 1 die Hem al kent en erkent als God en Herder, de andere kudde die ook bij Hem hoort maar Hem niet echt heeft leren kennen.
Uiteindelijk zullen ze allebei, de twee kuddes, bij Hem horen.

Ik ben de goede Herder en  Ik ken de Mijnen en word door de Mijnen gekend,
zoals de Vader Mij kent en Ik de Vader ken;
en Ik geef Mijn leven voor de schapen.
Ik heb nog andere schapen,
die niet van deze schaapskooi zijn;
ook die moet Ik binnenbrengen, en zij zullen Mijn stem horen  en het zal worden één kudde en één Herder.
Daarom heeft de Vader Mij lief,
omdat Ik  Mijn leven geef om het opnieuw te nemen.
Niemand neemt het Mij af,
maar Ik geef het uit Mijzelf;  Ik heb macht het te geven,
en heb macht het opnieuw te nemen. Dit gebod heb Ik van Mijn Vader ontvangen.