Doorgaan naar hoofdcontent

Geliefd kind van God (4)

Getrouwd zijn is een heel ander leven. Maar wat wist ik  ervan op mijn 18de? Ik had niet echt een beeld wat het inhield, wat erbij kwam kijken. Ik dacht, we leren elkaar verstaan en begrijpen, straks hebben we aan een half woord genoeg. Het zal vanzelf makkelijker worden. Maar hoe naïef was dat van mij. In September 2005 trouwde ik, we hadden het leuk samen. Maakten tijd voor elkaar, hadden rust. Waren lekker samen en hadden beiden ons werk. Al snel was ik zwanger van ons eerste kindje. Op de verjaardag van mijn vader, 24 september 2006 ben ik uitgerekend. Dat vergeet ik zo makkelijk niet meer.

Voorbereiden op ouderschap


Dan waren we niet meer alleen getrouwd maar ook op weg om papa en mama te worden. Het leven was niet meer vrijheid en blijheid en wie zien wel waar we uitkomen. We lazen in een dagboek wat er allemaal in mij gebeurde, elke week de ontwikkeling van onze baby bijhoudend. Een bijzondere maar ook spannende tijd. Dat er veel veranderde merkte we al gelijk. Door de hormonen werd ik toen erg misselijk. Elke dag was ik aan het overgeven, tot soms wel 30 x op een dag. Ik kreeg medicatie maar vaak kwam de misselijkheid er gewoon doorheen. Dat maakte ons leven al zo anders. De dag verliep anders en het zo fijne systeem moest aangepast worden. Daar is communicatie bij nodig, samen werken en samen overleggen. Uiteindelijk ging de datum 24 september voorbij, al 4 weken daarvoor waren we naar het ziekenhuis gegaan, ik had voorweeën en ontsluiting, maar ons kindje bleef uiteindelijk toch zitten, en nog lang ook. Uiteindelijk werd onze zoon, ons lieve ventje, geboren op 3 Oktober 2006. Daar zaten we met een kindje. Met een verantwoordelijkheid, maar ook met zoveel liefde voor hem. 

Zoals het hoort


We leven eigenlijk helemaal zoals het hoort. Gingen keurig naar de kerk, en onze zoon werd ook gedoopt. Maar echt verbonden gevoel? Nee dat had ik niet. Als ik nu heel eerlijk ben was het vooral omdat iedereen het deed, of omdat ik het zo geleerd had. Ik wist helemaal nog niet veel af van God zelf. Had Hem nog niet echt leren kennen. Daardoor miste ik zoveel. Maar dit was voor niemand zichtbaar. Zelfs niet voor mezelf. Ik voelde mij weleens een soort van leeg of doelloos, maar kon er nooit de vinger op leggen. Ik leefde verder en maakte mij druk om de uiterlijke dingen van ons leven. We gingen naar de kerk, en we hoorden er bij in die gemeente, maar eigenlijk leefden wij zoals de wereld deed. Alleen op zondag was ons leven anders, verder was er eigenlijk geen verschil met andere mensen. Toen gingen we verhuizen naar een huis waar meer ruimte was. Zodat we konden genieten met onze zoon, en hij ook de ruimte zou hebben. In 2008 werd ik weer zwanger, al meer voorbereid op wat er komen zou, door onze zoon was die periode voor mij eigenlijk veel rustiger. We leven door en kijken uit naar ons volgende kindje. We weten wat ons te wachten staat, aan luiers verschonen, gebroken nachten en kwaaltjes en huilen. Overdag kwam de zorg voor ons kindje, en later kindjes, vooral bij mij terecht, ook voor het huis. Dit was zo afgesproken omdat mijn toenmalige man veel werkte, en uiteindelijk voor zichzelf begonnen was. Er was dus in ons leven veel veranderd. Hiermee gingen we zo goed mogelijk om. Uiteindelijk word op 11 februari 2009 onze dochter geboren in het ziekenhuis, gelukkig maar dat is ook mijn redding geweest. Hierna ging het met mij lange tijd niet goed. Bleef erg moe en tot weinig in staat. Het was voor mij een hele overwinning om goed voor de kindjes te kunnen blijven zorgen. Keer op keer ging ik in deze periode over mijn eigen grenzen heen. Enkel om maar te leven zoals het hoort. Maar volgens wie? Dat wist ik niet. Het beeld wat we moesten hoog houden was vooral door ons samen zo gemaakt. Voor buitenstaanders onzichtbaar, voor mij wel voelbaar maar nog niet in woorden te vatten, en voor mijn toenmalige man weet ik niet hoe het voelde. We spraken er eigenlijk niet over, we hielden het groot en omhoog, het was goed. Voor de wereld, maar voor God? Daar wist ik eigenlijk nog niets van.




In deel 1 van deze serie lees je hoe God zelf ingreep in mijn leven, ( Geliefd kind van God). En in deel 2 vind je hoe ik mijn middelbare schooltijd heb ervaren en hoe ik hierna door leef (Geliefd kind van God 2). In de vorige blog in deze serie schreef ik over hoe ik tot het huwelijk kwam ( Geliefd kind van God 3). In deze serie wil ik jou meenemen door mijn leven heen. Laten zien hoe Hij uiteindelijk door alles heen gewerkt heeft. Wil ik delen van de grote en de wonderlijke dingen die Hij in mijn leven gedaan heeft. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Leven naar Gods doel

Living God's purpose - Leven naar Gods doel
Het is de ondertekst bij de website van Powervrouwen, gemaakt door: Carianne Ros en Nelleke de Wit! Op 27 Januari ben ik naar het powervrouwen event geweest dat zij samen organiseerde. Voor het eerst dat ik alleen ging naar zo'n persoonlijk event, maar ik heb hier bewust voor gekozen, zodat ik mij niet hoefde aan te passen aan iemand anders. Maar dit echt voor mezelf deed. Wat is het waardevol wat zij doen. Zelf uitdragen en leven naar God's doel! Want wat kan dat moeilijk zijn in ons leven. Wat hebben wij het nodig om te leren waarom wij gemaakt zijn. Tijdens het event werd voor mij al snel duidelijk waardoor ik wel wil, het verlangen wel heb, maar waarom ik telkens terug kom bij dezelfde vragen over mezelf en mijn leven.

Ik ben voor het eerst gestart met hun trainingsprogramma (te vinden op Powervrouwen - living God's purpose) voor mezelf, om te groeien en meer en meer te durven bloeien zoals God mij gemaakt heeft. De trai…

Uit mijn Egypte geleid!

Ik ben de Heere, Uw God
Hij is onze Bevrijder, de Heilige, onze Redder. Hij heeft ons uit Egypte geleid! Het land wat een toevlucht lijkt, waar het lijkt alsof we beter kunnen overleven. Maar wat uiteindelijk Gods kinderen onderdrukt, en een verkeerde manier van leven aanleert. Zo verkeerd, dat het volk Israël er 40 jaar voor nodig heeft, in de woestijn, om dat af te leren. Een nieuw geslacht, wat niet is opgegroeid in Egypte, kan over de Jordaan. Ik ben ook onderweg, en ergens herken ik mij zo in de Israëlieten.


Uit mijn 'eigen' wereld geleid Egypte een land waar de Israëlieten welkom waren, wat openstaat voor de Joden. Maar als ik de Bijbel lees, dan zie ik hoe dit land, Gods volk beïnvloed. Ze waren gewend aan een dak boven hun hoofd, de eetgewoontes, aan zegeningen die het land Egypte had gegeven. Dus toen het anders werd, op het moment dat God hen uit Egypte haalde, gingen ze mopperen. Dat ken ik eigenlijk wel heel goed. God heeft mij uit mijn Egypte gehaald, waar ik hee…

Bewaak je hart!

Ik zal jullie een nieuw hart en een nieuwe geest geven, Ik zal je versteende hart uit je lichaam halen en er een levend hart voor terug geven. Ezechiel 36:26 
Dat beloofd God aan Zijn volk Israël! Niet om wat zij voor Hem hebben gedaan. Maar om Zijn Naam weer de eer terug te schenken die het toekomt. God kon kiezen hoe Hij die eer weer zou herstellen. En Hij koos, om dit te laten gebeuren door Zijn volk. Door hele gewone mensen. Mensen die soms koppig waren, mensen die fouten maakten, mensen die Zijn Naam onderuit hadden gehaald in het gezicht van alle andere volken. Zijn volk, dat Hij geroepen had om anders te zijn. Wat ze niet hadden gedaan. Dat volk wilt Hij nu inzetten. Om te laten zien aan alle volken dat Hij God is! Ben jij een kind van Hem? Hoe heb jij het er vanaf gebracht in je leven? Hoe vaak leefde ik hetzelfde als de hele wereld om mij heen? Te vaak heb ik kansen laten liggen om Zijn Naam groot te maken, de eer te geven! En God? Hij wil mij gebruiken, en ook jou! Doormidd…