Doorgaan naar hoofdcontent

Geopende vensters

Durf ik er eigenlijk op te vertrouwen dat God in mijn behoefte zal voorzien?

Een vraag die ik mezelf vaak gesteld heb. Daaraan vast hangt voor mij nog een belangrijke vraag: Worstel ik met God omdat God niet in mijn behoefte voorziet, of omdat ik uit het oog verloor wie God werkelijk is? Eigenlijk draait het vooral om mijn beeld van God. Want dat bepaald hoe ik bid, hoe ik leef en hoe ik denk. Hij is de spil waar alles in mijn leven omdraait. Ook als ik twijfel aan Hem, of wanneer ik Hem beperkt (als mens) voorstel.


Gesloten deuren


Ik heb gezien dat wanneer God deuren sloot voor mij, deuren die ik vanzelfsprekend en normaal vond, Hij altijd een venster open deed. Maar koppig als dat ik was (stiekem nog ben) bleef ik toch door die deur willen. Zo ging ik de strijd aan met de deuren, naar wegen die voor mij afgesloten waren. Telkens koos ik mijn eigen verkozen wegen, boven dat smalle weggetje dat uit het venster liep. Dit zorgde dat ik blauwe plekken op liep, verwond raakte op de weg. Nee niet (altijd) lichamelijk, maar wel wonden en kneuzingen in mijn hart.

Onder het kruis


Totdat de strijd mij klein genoeg maakte. Dat ik besefte wie ik was, maar vooral, ik weer besefte wie God is. Mijn ik, mijn wil moest gebroken worden. Want de keuzes die ik maak zijn gemaakt op beperkt, menselijk inzicht. Ik vond de deur die ik kon wijzer, verstandiger of normaler dan kruipen door Zijn venster raam. Ik was nog te groot, teveel met mezelf bezig om sowieso door het venster heen te kunnen. Knielend, vond ik open vensters, en lukte het mij om met Hem erdoor te gaan.

Voorbij mijn ik



Telkens wanneer ik dacht dat er niets meer over was van mezelf. Als ik geen andere weg meer zag dan door dat venster. Dacht ik dat alles voorbij was. Maar weet je wat ik zag, welke wereld er achter het kruis lag? Een smalle weg vol zegen. Voor iedere dag manna, buiten mijn tent. Buiten mijn ik. Als ik in beweging blijf en Hem blijf volgen. Hij was er al, en had alles aan die kant van het venster al voorbereid voor mijn komst. Hier was vrijheid veilig. Kon ik mijn schatten, mijn talenten gebruiken. Daar, op mijn kleinst, werd God het grootst!

Vraag je dus niet bezorgd af: Wat zullen we eten?

Of: Wat zullen we drinken?
Of waarmee zullen we ons kleden?
Dat zijn allemaal dingen die de heidenen najagen.
Jullie Hemelse Vader weet wel dat jullie dat alles nodig hebben.
Zoek liever eerst het Koninkrijk van God en Zijn gerechtigheid,

dan zullen al die andere dingen je erbij gegeven worden.
(MattheĆ¼s 6:31-33)

Hoe zit het met jouw vertrouwen? Weet jij dat God er voor jou is, en dat Zijn zegeningen voor jou al klaar liggen? Je vind ze, op Zijn pad voor jou! 

Reacties

  1. Door ziekte zijn wij mijn man en ik stop gezet. Wij hebben beide geen baan. Geen baan geen inkomen. En nu??? Je moet voor je kinderen kunnen zorgen bla bla bla. Op een gegeven moment werd mijn ziek worden nog erger door stress. En daar hebben mijn kinderen nog minder aan. Wij besloten dat wij gingen vertrouwen op God, dat wij gingen staan op het feit dat God beloofd dat Hij voorziet. Ik kan je vertellen, vanaf die dag hebben wij nooit zonder iets ook maar gezeten. En als ik denk oh help het gaat hem niet worden deze maand. Dan uit onverwachte hoek komt er hulp. Vertrouw op God, ga staan op Zijn belofte en Hij ZAL voorzien. Jij moet alleen leren los laten. God voorziet op alle vlakken van je leven. Vertrouw daar op.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is loslaten van jezelf zeg Eveline.... Wat een weg, wat een venster hebben jullie waardoor jullie hebben gekropen. Mooi om te lezen dat Hij trouw is en Zijn belofte nakomt. Maar wat zien die er soms anders uit als dat wij dat zelf bedacht hebben. Ik bid jullie Gods zegen toe.

      Wat een voorbeeld is dit voor mij! Het is veilig, het is goed want God is veilig, en Hij is goed.

      Verwijderen
  2. Wat een mooie beeldspraak gebruik je in dit verhaal Petrina. Het is waar: waar wij kleiner worden, wordt God groter en passen we door vensters die we eerder niet zagen. Daar wachten onverwachte zegeningen...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel voor je compliment Anne. Mooie en waardevolle reactie! Hoe moeilijk het ook is, want het gaat zo tegen onze wereldse natuur in.

      Verwijderen
  3. Heel mooi! Dank je wel voor je openheid in je blogs. Daardoor krijgen ze een speciaal plekje voor mij! Hier nog een linkje voor jou: https://www.sela.nl/liederen/146/god-zal-voor-ons-zorgen.html

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. O Aritha, dit maakt mij helemaal stil. Het lied, maar ook je reactie! Dank je wel.

      Verwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …