zondag 26 februari 2017

Geef je verleden over


Heel vaak hoor ik mensen praten met elkaar. Er word gesproken over het verleden. Zelf doe en deed ik dat ook heel veel. Maar telkens kom ik er achter dat als ik dat gedaan heb, dat ik iets voed.
Mijn verleden werd er alleen maar groter door, de last voelde zwaarder, de wond was opengegaan door er over te praten. En daar was het dan gestopt... Op die manier praten, dat lost niets op!
Het verleden werd gevoed, het werd zo groot, dat het mijn heden overschaduwde, mijn heden was niet sterk genoeg tegen het onkruid dat mijn verleden werd. Als ik niet uitkeek zou het onkruid uit mijn verleden, de groeiende bloem die gemaakt is om te bloeien op Zijn tijd, gaan verstikken.








De weg van herstel


Ik heb geleerd hoe ik mijn wonden goed kan verzorgen, iets kan doen om ze te laten genezen. Al moet ik zeggen, genezen was ook eng. Wat als de wond dicht was, er een mooi litteken gekomen was, wie zou ik dan zijn? Wie zou ik zijn zonder die pijn? Het hele proces om te herstellen was van tevoren toch wel een strijd, een innerlijke strijd. Wat als ik altijd zo zou blijven? Als alle hulp die ik krijg mij toch niet helpen zou? Misschien ben ik wel gewoon, wat ik nu voel.

Kapot, gebroken, een niets!


Wat als het gewoon waar is wat er zo vaak gezegd was? Ik kan niets, ik ben niets en ik zal nooit iets worden? Er was een strijd om mijn herstel. Het enige wat hielp, telkens weer, om de juiste keuze te maken, om te genezen?

Gods waarheid!


Dat wat Hij van mij vind, hoe Hij mij ziet, wat Hij wil dat ik doe, dat hielp. Ik mocht heus wel over mijn verleden praten, maar niet stoppen bij mensen, telkens mocht ik het ook bij Hem neerleggen.
Mocht ik leren Hem in mijn wonden, in mijn pijn te betrekken. Dat was moeilijk, hoe kon God nou ooit in die ellende kijken, hoe zou Hij ooit mijn pijn kunnen aanschouwen? Juist in dit proces is Jezus voor mij heel speciaal geworden. Telkens kon ik het toch, alleen doordat ik dan heel bewust ging lezen, wat voor ellende Hij zelf had doorstaan. Zoveel meer als dat ik ooit te verduren zou krijgen. Ja Hij mocht dan weer komen, mijn wonden helen! Alleen daardoor kon ik de keuzes maken, die ik maakte. En alleen door Hem kon ik herstellen. Mijn angst en pijn? Ik moest ze echt bij Hem loslaten.
En het heeft mijn leven totaal veranderd! Wat ik leerde, als je nog in je verleden leeft, de pijn en verdriet die je toen overkwam voelt als de pijn van vandaag, dan kan je niet echt leven. Dan ben je gevangen in jezelf, in je eigen leven!

Voel jij je op dit moment zo?
Luister naar Gods waarheid dit las Jezus voor in de synagoge in Nazareth, de plaats waar Hij op mocht groeien:



En aan Hem werd het boek van de profeet Jesaja gegeven, en toen Hij het boek opengedaan had, vond Hij de plaats waar geschreven stond:

De Geest van de Heere is op Mij, omdat Hij Mij gezalfd heeft;
Hij heeft Mij gezonden  om aan armen het Evangelie te verkondigen, om te genezen die gebroken van hart zijn, om aan gevangenen vrijlating te prediken en aan blinden het gezichtsvermogen, om verslagenen weg te zenden in vrijheid, om het jaar van het welbehagen van de Heere te prediken.

En toen Hij het boek dichtgedaan en aan de dienaar teruggegeven had, ging Hij zitten, en de ogen van allen in de synagoge waren op Hem gevestigd.
Hij begon tegen hen te zeggen:

Heden is deze Schrift in uw oren in vervulling gegaan.
(Lucas 4:17-21)

Herstellend en bevrijdend


Dat zijn de woorden van God. Over al je pijn, je verdriet, over alle leugens die je gehoord hebt, heeft God ook iets gezegd. Ja Zijn Woord, is echt van Hem, ook voor jou! Heb je het gevoel dat er voor jou toch niets goeds in het verschiet ligt? Zoek Zijn waarheid er over op, bid of God het zaad van waarheid in jou hart wil laten groeien. Want weet je: Een hoopvolle toekomst heeft Hij voor jou!
Soms kan de pijn zo erg zijn dat je denkt dat je beter dood had kunnen zijn. Een eenzaam en pijnlijk gevoel, maar zo'n grote leugen! In Spreuken verteld Salamo ons dat wie zijn verstand gebruikt zijn leven lief heeft. Jou leven is heel veel waard! Weet dat als je een relatie met God hebt, dat je dan niet meer voor jezelf leeft, hier een mooie tekst:

Ikzelf leef niet meer, maar Christus leeft in mij. Mijn leven hier op aarde leef ik in het geloof in de Zoon van God, die mij heeft liefgehad en zich voor mij heeft prijsgegeven.

Zou Hij Zijn leven geven voor jou, als Hij niet wil dat jij leeft? Hij houd van jou, al voordat je bestond! Als je zo alles uit je verleden neerlegt bij Hem en Zijn waarheid erover ga zoeken en uitspreken, dan zal je merken dat je gaat herstellen. Petrus geeft ook duidelijk aan dat het goed is om alles bij Hem te leggen:

U mag uw zorgen op hem afwentelen, want u ligt hem na aan het hart.
(1 Petrus 5:7)

En als je zelf dat moment bereikt waarop je Zijn waarheid ook voelt als jouw waarheid, dan zal je hart kunnen jubelen. Het voelt zo bevrijdend!

Wees niet bang, want Ik ben bij je, vrees niet, want Ik ben je God. Ik zal je sterken, Ik zal je helpen, je steunen met mijn onoverwinnelijke rechterhand

Laat je hart, je leven hersteld worden door de Heilige Geest! Hij wacht, tot jij Hem toe laat, en zal die moeilijke weg, dicht bij jou zijn. En als je ooit terug kijk, mag je zien, dat Hij je op de moeilijkste moment erdoor gedragen heeft







Heb je behoefte aan meer woorden van waarheid? Dat kan via deze klikbare link: Gelukkig door Zijn woord

donderdag 23 februari 2017

SchrijfBijbel Genesis 21 Izak is geboren

Het was vandaag veel tekenen en weer gummen en toch weer opnieuw proberen. Gezichten en handen, het blijven voor mij lastige onderdelen. Toch horen ze erbij, en daarom zie ik het maar als oefenruimte. Uiteindelijk heb ik het zo kunnen maken dat ik er naar kan kijken. Dit is voor mij gelijk een les, het hoeft niet perfect, geen mens zal het worden. Het voelt nu goed, omdat ik weet, het mag een foutje bevatten. Het is goed ook al kan het altijd beter. Ik heb Sara getekend met Izak. Lang verwacht, zolang al beloofd. De tekst die Sara uitspreekt na de geboorte van haar zoon, het raakte mij bij het lezen:

God maakt dat ik kan lachen

Kinderloosheid, het raakt vele mensen, vele harten. Hoeveel mensen hebben er in een hart een wond door opgelopen. Een kwetsbare plek, een ruimte waar soms toch nog weer vocht uit komt. Tranen van het hart, al dan niet zichtbaar voor anderen. Na zolang van God zelf gehoord te hebben dat ze een zoon zal krijgen, heeft ze eindelijk niet meer alleen een verlangen in het hart. Maar ook een wolk van een zoon in haar armen. Gevulde armen en een hart dat opspringt en overstroomt van vreugde. Een blijdschap, een lach, hoelang zal ze die al gemist hebben? Ze merkt het zelf op! Ze zegt: God maakt dat ik kan lachen..... Geen lach meer als masker, om haar hart en haar wond te beschermen. En ook geen lach meer van: Ja het zal wel. Nee een lach van:

Het is zeker!

Ik koos voor de kleuren blauw en groen. Blauw vanwege de zoon, die een begin zal zijn van de vele nakomelingen die nog zullen komen. Een eigen erfgenaam, een opvolger. De kleur groen doordat het leven weerspiegelt. Nieuw leven dat op aarde kwam in de vorm van Izak zelf. Maar ook het leven dat het terug brengt bij zijn moeder Sara.

Hier mijn uitwerking van Genesis 21 het stuk rondom de geboorte van Izak:

foto van Petrina Haak.

Eerst met potlood getekend en met fineliner de lijnen neer gezet. Er was hier heel wat gummen bij nodig... En daarna met pastelkrijt op dezelfde manier gewerkt als met aquarel verf.









dinsdag 21 februari 2017

Levenslessen van Isaak

Op zijn veertigste is Isaak getrouwd, de weg naar zijn bruiloft ging wel heel bijzonder. Abraham, zijn vader, had zijn knecht op pad gestuurd voor een vrouw voor Isaak. Deze knecht bad tot God, Heere ik sta nu bij deze bron, straks komen de meisjes om water te putten. Het meisje dat ik vraag om water uit haar kruik om mij te drinken te geven en dat dan zal antwoorden: Ga uw gang en ik zal uw kamelen ook te drinken geven, laat dat het meisje zijn voor uw dienaar Isaak. Dan weet ik dat U ermee genegen bent. Dat het ook Uw keuze heeft dat dit meisje bij Isaak hoort als zijn vrouw. Zo kwam Rebekka in het leven van Isaak. Zo mooi hoe ik dan lees dat Isaak troost vond bij Rebekka na het sterven van zijn moeder.

Gebed als sleutel


Rebekka leek onvruchtbaar, hiervoor ging Isaak vurig bidden voor zijn vrouw. Wat mooi om te lezen dat hij bad voor zijn vrouw. Bidden voor de partner is een heel krachtig iets, het verbind je nog sterker aan elkaar. Het stuk wat ik las, het raakte iets, het is zoiets puurs. Hij bad vurig en de Heere verhoorde zijn gebed staat er. Rebekka werd zwanger, ze droeg een tweeling. En zoals ik lees kregen Isaak en Rebekka niet zomaar een tweeling. Tijdens de zwangerschap al merkte Rebekka op dat haar kinderen botsten met elkaar. Ze vroeg zich zelfs af:

Als het zo moet gaan, waarom leef ik dan nog?

Een hele heftige vraag! Het is een vraag die ik herken, alleen niet van een zwangerschap. Wat heb ik geworsteld met als dit mijn leven is, waarom leef ik nog? Het geeft een diepe pijn weer. Wonden waar je niet overheen kan kijken naar het leven wat er ook is. Rebekka angst waar ze niet meer overheen kon kijken, niet kon kijken naar het komende leven, ze werd er alleen nog maar bang van! Dan lees ik nog iets heel bijzonders. En ik wil jou als jij worstelt met de zin van je leven, de pijn in je leven en als je nu geen uitweg ziet dezelfde weg wijzen:

Rebekka ging bij de Heere te rade met haar gevoel!

Ze ging met God in gesprek, dat is gebed. Durf jij eerlijk te vertellen aan God hoe jij je voel? Rebekka deed het, ze ging met deze kwetsbare gevoelens naar God toe, Hij liet haar niet staan en maakte haar duidelijk wat er gaande was. Nu was dit niet zo zeer heel positief, toch kan het soms fijn zijn om het gewoon maar te weten. Een duidelijkheid en rust geeft dat. Wat deze gemoedstoestand van Rebekka met Isaak deed? Dat lezen we nergens. Het enige wat ik zie is dat de sleutel voor het leven van Isaak en Rebekka toch echt gebed is. 

Zo vader zo zoon


Isaak vluchtte door hongersnood zijn land uit. In dit stuk van het verhaal zie ik hoeveel hij lijkt op zijn vader. Je krijgt allemaal als kinderen dingen mee van je ouders. Vaak kopieer je onbewust ook hoe je om kan/moet gaan moet situaties. Isaak vluchtte naar het land van Abimelech, naar de Filistijnen. Hij deed daar net als zijn vader, alsof zijn vrouw zijn zus was. Totdat Abimelech in de gaten kreeg dat Rebekka zijn vrouw was. Toen werd er ingegrepen. Abimelech waarschuwde zijn hele volk! Een ieder die Isaak of Rebekka aan zou raken zou gedood worden. Isaak zaaide in het land en hij oogstte nog hetzelfde jaar honderdvoudig. Hij werd gezegend door God! Er staat zelfs dat hij schatrijk werd. Ook Abraham werd gezegend. Op hoge leeftijd werd hij nog schatrijk door het ontvangen van zijn zoon Isaak! 


Graven naar water


De Filistijnen zagen dit alles gebeuren, ze werden jaloers. Ze bedachten een plan om het Isaak moeilijk te maken. Alle putten die de knechten van Abraham gegraven hadden maakte ze onbruikbaar door ze vol te gooien met aarde. Er werd zand in het plan gestrooid in de hoop dat alles hierop stuk zou lopen. Als Isaak niets had gaan doen? Dan had de zegen ook snel gestopt. Zonder water kunnen we niet, ook Isaak niet. Maar Isaak groef de putten weer open en gaf ze dezelfde naam, als die Abraham gegeven had. Ook Isaaks knechten gingen graven in het dal, ze troffen helder water aan. Het stroomde. En dat is een zegen van God. Stromend water maakt schoon, is gezond en geeft leven. Maar put na put kwam er onenigheid. Isaak hield niet op en bleef doorgaan met zoeken, samen met zijn knechten. De eerste put waarover geen ruzie ontstond was Rechobot, de Heere heeft ruimte gegeven in dit land en nu kunnen we uitbreiden. Tijdens het graven naar water is bij Berseba de Heere aan Isaak verschenen. Ook hij kreeg een wonderlijke belofte van God. Hij zou vele nakomelingen krijgen maar ook de belofte dat God altijd aan zijn zijde zou staan. Dat hij niet hoefde te vrezen. Weer vonden ze water, bij Seba, daarom heet de stad tot nu toe Berseba. Isaak en Abraham waren op zoek, in beweging, naar stromend water. Wat doen wij om de zegen van stromend water levend te houden in ons? Dat we vruchtbaar zijn, dat we andere mensen leven geven omdat er in ons een bron ontsprongen is en levend gehouden is. Wanneer mensen er zand in proberen te gooien, er stenen in gooien. Blijf dan in beweging om de bron vrij te houden. De weg naar God open te houden en daarin te blijven geloven. 


zondag 19 februari 2017

Samenwonen?!

Vandaag wil ik schrijven over een onderwerp waar vooral de laatste jaren heel veel over gesproken word. Afgelopen tijd word ik er op verschillende manieren mee geconfronteerd. Doordat ik heb gelezen dat er in onze kerk over gesproken word, hoe gaan we met de moderne gedachten om? Maar ook doordat over mij werd rond verteld dat ik zou samenwonen. Mensen die mij kennen zullen denk ik wel begrijpen hoe ik hier in sta. Toch wil ik erover schrijven, en vertellen waarop ik mijn keuze gebaseerd heb.


Samenwonen



Dat is iets in mijn ogen wat alleen kan als je getrouwd bent. Als je elkaar beloofd heb dat je er zal zijn voor de ander. Samenwonen zonder getrouwd te zijn is niet iets wat ik zou doen. Omdat ik dit niet kan passen in mijn relatie met God. Dan moet ik denken aan het verhaal van de verloren zoon.

Hij ging weg met alles waar hij recht op dacht te hebben. En daar ging hij op reis. Zijn vrije toekomst tegemoet! Dat leek geweldig, hij had vrienden, hij had het gezellig. Geen regels, geen werk, alleen maar doen waar hij zin in had. En wat was hij blij... Maar voor hoelang? Zijn geld raakte op, en zijn vrienden lieten hem zitten. Hij was helemaal alleen en belandde bij de varkens. Het werd zelfs zo erg, dat hij ernaar verlangde om het voedsel van de varkens te mogen eten. Waar was de blijheid nou gebleven? Wat was de grond, de bodem onder zijn vreugde? Trots? Het gevoel iemand te zijn? Lekker leven zoals je wilt? Geld? Die vreugde duurde niet zolang! Op en dag ging hij terug naar zijn vader. Hij voelde zich de titel, zoon, niet meer waardig. Nee hij zou tegen zijn vader zeggen dat hij wel knecht zou worden.

Dat is dus wat er van overblijft, als je alleen maar bezig bent je verlangens te vervullen. Continu je behoefte gaat bevredigen, op welk gebied dan ook. Je word er zo ontzettend arm van! Want alles wat je hier op aarde gebruikt om je te bevredigen, kan wegvallen. In één klap kan je zomaar alles kwijt zijn. Vaak is namelijk alles gebouwd op een schijn veiligheid. De zekerheden die je denkt te hebben, zijn zo zeker niet. Geld? Zo heb je het, zo kan het weg zijn. Trots? Het kan zomaar smelten als sneeuw voor de zon. Vrijheid en geen regels? Het brengt je geen geluk! Je word er straat arm van....

De juiste positie



Toch hadden al die ervaringen ook iets positiefs gedaan. Deze jongen had niets meer over, zijn vreugdevuur was gedoofd. Weg al zijn geluk! En dat bracht hem op de juiste positie. Hij zag in wie hij was, en wat hij nodig had. Bij zijn vader? Daar was het zo slecht niet! Alles wat hem vreselijk leek toen hij weg ging. Dat klonk nu als muziek in de oren! Nee een zoon, dat zou hij niet meer kunnen zijn. Hij was het niet meer waard, hij zou zichzelf bij zijn vader aanbieden als een knecht. Daar ging hij op pad. Zijn vader stond elke dag op hem te wachten. Geen dag ging er voorbij! Eindelijk zag hij daar iets aankomen. Zijn zoon!! Zijn zoon die vond zichzelf niets meer waard! Maar in de ogen van de vader, had hij altijd dezelfde waarde behouden. Hij rende naar zijn zoon. Eindelijk zijn kind weer thuis! De zoon vertelde hem dat hij zichzelf niet waardig meer voelde om zoon te zijn. Maar de vader? Die hoorde het niet. Zijn vader, die ging een feestmaal voorbereiden! Hij liet het mooiste gewaad halen, hij kreeg een ring om zijn vinger, en nieuwe sandalen. Een gemest kalf werd geslacht. Want zijn zoon was dood en nu weer levend geworden!




Dit is wat God doet als je tot hem komt. Dan krijg je een nieuwe mantel, en je oude jas, die zwarte jas, die word verwijderd. Hij doet jou de belofte, dat je voor eeuwig Zijn kind mag zijn, daar staat de ring voor. Een eeuwig durende belofte! Je krijgt nieuwe sandalen, nieuwe schoenen, om Zijn evangelie te gaan verkondigen. Op pad te kunnen gaan. Er word een feestmaal gevierd. Om te vieren dat jij voor eeuwig bij God hoort.



Trouwen


Het is de etalage van Gods trouw aan ons mensen. Een huwelijk in christelijke zin, zou moeten weerspiegelen hoe God voor ons is. Samenwonen, daar komt geen mooie mantel bij (het pak of de trouwjurk). Ook is er geen belofte, die bezegeld word met een ring. Geen uitrusting om op pad te gaan in een voor eeuwig durend verbond. En ook geen feestmaal, om met andere te vieren dat je voor altijd je leven samen zal vieren! Samenwonen, past daarom in mijn ogen niet bij hoe God voor mij is.
Het is niet iets wat Hij van mij vraagt, of de weg die Hij mij wijst. Mijn God houd, ondanks alles, zich aan Zijn belofte. Omdat Hij voor mij gekozen heeft. Op die manier wil ik voor een partner kiezen, zodat we, als het er op aan komt, iets hebben om aan vast te houden. God! God mag de basis zijn, onze Vader mag ons de weg wijzen. Alleen dan is er een goede en gezonde basis. Ooit maakte ik bij Bidden en Vasten (10 dagen), een mooi schema. Dat wil ik met jullie delen:





donderdag 16 februari 2017

SchrijfBijbel Genesis 19

Wat een indrukwekkend verhaal blijf ik dit vinden. Met mij reis door de Bijbel ben ik aangekomen bij Sodom en Gomorra. In de levenslessen die ik schreef over Abraham liet ik van de week al lezen dat de Heer Abraham mee nam in Zijn plannen. Hij vertelde wat Hij van plan was. Dat bracht dat het hart van Abraham net zo bewogen was als dat van God. Abraham ging pleiten voor de rechtvaardigen in deze twee steden. Er staat nergens in Genesis 18 dat er rechtvaardigen over waren. God zou de steden sparen als er nog 10 rechtvaardig zouden zijn. De steden zijn vernietigd maar de Heere was een genadig God. Hij spaarde Lot en zijn familieleden. Het is een bekend verhaal voor mij. Toch wilde ik mij inzetten om het te lezen met vernieuwende blik. Vaak merk ik als ik een verhaal goed ken dat ik denk, oja dat weet ik al. Nu zette ik mezelf aan om te vinden wat God door dit stuk geschiedenis aan mij mee wilde geven. Wat kan ik er nu mee!

De blik van de Heere


Het was de blik van de Heere die over de stad ging. God zag wat er gebeurde, Hij ziet het ook nu. Hoe de aarde er aan toe is, wat de mensen elkaar aan doen, hoe wij in het leven staan maar vooral: Hoe weinig waarde levens hebben. We hebben het over waardig en voltooid, zijn bezig met dood en leven en hoe daarmee om te gaan. Heeft God ons al niet laten weten wat DE manier is van omgaan met leven? Heb God lief met alles wat in je is, en heb je naaste lief als jezelf. Als jij een waardevol gevoel wil over jezelf, geef het dan ook aan iemand anders. Wanneer iedereen zich hieraan houdt dan is het leven waard(evol)! Gods blik is op ons, maar met genade zo ervaardde ik het bij het lezen. Zijn hart was bewogen door het onrecht en de zonden. Naast het bloed wat door Kaïn van de grond op was gestegen, waren nu de zonden naar de Hemel opgeklommen. Dit kon niet meer, Hij zou de stad bezoeken en kijken of dat wat Hij hoort en ziet ook klopt. Of het gegrond is wat ik voel. Wat doe ik met mijn gevoelens? Sta ik open om te kijken wat de gronden ervan zijn? Klopt het eigenlijk wel. God deed het, ondanks wat Hij hoorde en zag, ging Hij zelf kijken! Dan komt het gesprek dat Abraham voert om de rechtvaardigen te redden. God had gedeeld met Abraham, nu gaf Hij Abraham ook de ruimte, er was een gesprek mogelijk! God is genadig, telkens weer beloofd Hij het aantal rechtvaardigen dat Abraham noemt te redden als Hij ze zou vinden. Genadig is Hij nu nog steeds. Waar staan wij? Hoe sta jij tegenover God? De zonden stapelen op, we zien vele dingen al niet eens meer omdat ze normaal zijn. Maar heb jij weleens dat gevoel van binnen, zo hoort het toch eigenlijk niet. Ik schreef op dat we niet achterom moeten kijken. Zoals de Heere ook waarschuwde tegen deze vluchtende familie. Hij gaf hen het leven, kijk niet om naar de dood. Schenk geen aandacht aan het duister! Vlucht ervan weg en kijk naar het Leven! Een nieuw leven, een nieuwe kans, ja ook ik krijg een nieuw leven. Wat doe ik daarmee? Kijk ik om naar de zonden, de dood en het duister? Het verlamd mij! Ik mag vooruit kijken, er is een hoopvolle toekomst en mijn God is genadig!

Dit is mijn uitwerking uiteindelijk geworden van de Bible Journaling rondom Sodom en Gomorra, het vuur en de zwavel die uit de Hemel neerdalen raakt de stad, maar kijk niet achterom. Kies voor het leven!


dinsdag 14 februari 2017

Levenslessen van Abraham (3)

In deze blog veranderd Abram's ( wat betekend: de vader is barmhartig) naar Abraham ( wat betekend: vader van een menigte van volken). Bijzonder zo'n naam wisseling. In het verhaal van Abram/Abraham is het ook weer zo mooi hoe de nieuwe naam past, bij het nieuwe leven wat God beloofd. God sluit een verbond met Abraham, Hij kiest hem uit en verbind zich voor eeuwig aan Abraham. Als een bruidegom kiest Hij voor Abram, en door de eeuwige verbintenis veranderd God de naam van hem.  want Hij sluit niet alleen een verbond met Abraham zelf, maar ook met alle komende generaties. Wat een bijzondere God is dat. Hij kiest wat nog niet geboren is, wat nog niet bestaat en wat Hij beloofd dat doet Hij ook. Als bewijs dat jij bij het verbond hoort, en jouw hele volk, moet je een teken gebruiken. Een onderscheiding van alle andere volken.

Verbond teken


Een teken gaf God waarbij het zichtbaar maakte, dat als je bij Hem wilt horen er bloed moet vloeien. Voor het de reden waarom dit nodig is, dat er bloed vloeit, moeten we terug naar de zondeval. De mens zondigde, daarmee kwam er een duisternis tussen God en de mensen. God zocht de mensen wel, maar het kwade, het duister omringde hen. De mens schaamde zich en daarom  gingen ze zich verstoppen. Maar God stopte niet met zoeken! Waar ben je? Zo klonk de stem van de mens. Ze brachten licht in het duister door te vertellen aan God wat er gebeurd was. Dat ze zich nu schaamde. Hun schaamte moest verteld worden. Dat bracht licht, maar de scheiding bleef. Tussen de mens en God was een kloof gekomen. Als een ruis in de communicatie! De mens had zijn/haar schaamte bedekt met bladeren uit de hof, maar God zelf ging hun schaamte toedekken. Dit deed Hij met dierenhuiden. Voor die dierenhuiden had bloed gevloeid. Het bloed van een dier, inplaats van het bloed van de mens. Jaren later is het nu, en er komt nu een verbondsteken. Bij dit teken moet ook bloed vloeien. Net als bij een huwelijk in reinheid verbonden, zoals eerder gezien veranderde God de naam van Abram, maar ook moest er bloed vloeien. Daarmee verbind je jezelf aan God. Maar daarmee maakte je ook een verschil met alle andere volken. Toen al was er zedeloosheid, schokkende seksuele gebeurtenissen. Maar telkens wanneer een afstammeling van Abraham seks zou gaan hebben, zou hij herinnert worden aan dit verbond. Dan zou het teken zichtbaar worden. God wil dat we anders leven dan de wereld. Dit is ook precies waarom God ook de naam van Sara aanpast. Sara betekend vorstin/prinses, dat is algemeen. Nee God veranderd haar naam naar: Saraï en dat betekend Mijn vorstin/prinses. Ook voor het verbond met ons nu is er bloed gevloeid. Jezus stierf zodat wij kunnen leven. Zijn bloed vloeide en is er ook voor jou!

God deelt met Abraham


De Heer was opnieuw aan Abraham verschenen en beloofde nogmaals dat hij een zoon zou krijgen. Saraï moest in zichzelf lachen. Zou de liefde dan nog voor mij weggelegd zijn? Dat denkt ze in haar zelf. God ziet dat en bevestigd nogmaals dat Hij terug zal komen en dat zij dan een zoon zal hebben. Wanneer de Heer zijn blik op Sodom laat rusten besluit Hij te delen met Abraham. Ze waren verbonden met elkaar, God laat zien hoe dat inhoud krijgt. Wanneer je aan elkaar verbonden bent, dan kan je delen. Als ik dan de reactie van Abraham lees, dan is het ook veilig om te delen. Om echt met je hart met God in gesprek te gaan en Hem jouw vragen voor te leggen. Onze God is een geduldige God, die ook met jouw wilt delen. Laat je hart spreken en wees niet bang. Abraham deed het ook, en hoe! Meerdere keren vraagt Abraham of God de stad vergeving zou kunnen schenken wanneer er voldoende rechtvaardige gevonden zullen worden. De Heer luistert naar hem en ging verder, en Abraham keerde terug naar zijn woonplaats. Uiteindelijk red God Lot en zijn familie door het openhartige vragen van Abraham. 

Ontvangen en klaar om terug te geven


Toen Abraham honderd jaar oud was, kreeg hij dan toch zijn, al zolang beloofde zoon! Wat had hij lang moeten wachten, jaren en jarenlang hoorde hij telkens weer de belofte maar stond hij met lege handen. Maar daar is hij dan, zijn zoon Isaak. Jaren later riep God Abraham weer, Hij vroeg of Abraham zijn zoon, de enige van wie hij zoveel houdt, Isaak wilde roepen en samen met hem wilde gaan naar het gebied waarin de Moria ligt. Daar moet je jouw zoon offeren op een berg die ik je wijzen zal. Abraham gehoorzaamde, hij ging op reis met zijn zoon. Zou jij het gaan doen? Zolang wachten, eindelijk een kind ontvangen en dan het kostbaarste wat je hebt meenemen, naar een onbekende plek, om hem daar te offeren? Drie dagen reizen verder zag Abraham de plek die God bedoelde, daarom liet hij zijn knechten achter. Abraham ging alleen verder reizen samen met Isaak.  Zijn zoon vroeg, vader we hebben hout, vuur maar waar is het lam? Vol vertrouwen antwoordde Abraham: God zal zelf voor een offerlam zorgen. Totdat ze op de plek waren die God bedoelde, daar bouwde hij het altaar dat nodig was voor dit offer. Hij ging toch door, ging gewoon op reis, en bouwt ook een altaar. Hij doet wat hij kan doen, en de andere dingen die hij niet wist, had hij bij God gelaten. In vertrouwen volgt Hij de opdracht van God. Hij was in staat om los te laten wat hij had ontvangen. Dat wat hij van God ontvangen had, was van God en hij was klaar om zijn zoon aan God terug te geven. Een Engel van de Heer riep vanuit de hemel: Abraham raak de jongen niet aan, doe hem niets, want nu weet ik dat je ontzag hebt voor God, je hebt mij je zoon, je enige, niet willen onthouden. Toen Abraham opkeek zag hij een ram met zijn horens verstrikt in de struiken. Dit dier werd geofferd in de plaats van Isaak. De Heer zal erin voorzien, zo ging de plek heten. Hoe groot is jouw vertrouwen op God? God gaf een plaatsvervanger voor de zoon van Isaak. Dankbaar ben ik om te zeggen dat er ook een plaatsvervanger is voor jou. God had de wereld, de mensen zo lief, dat Hij zijn enig geboren Zoon wel afstond en opofferde voor ons, voor mij! 







maandag 13 februari 2017

Op en afbreken van muren

Vorig jaar schreef ik een blog over hoe Gods hand mij zere plek aanraakte. Ik eindigde die blog met een stukje en die wil ik hier neerzetten en daarop verder gaan. Hier het stuk wat ik bedoel:

Heb jij een zere plek? Loop jij misschien gebukt onder lasten van het verleden, dingen die je ooit (mis) gedaan hebt? Misschien heb je gemerkt dat juist daar telkens weer pijn vanuit gaat, dat je jezelf er tegen wilt beschermen. Maar wat is dat lastig. De pijn kan je zomaar weer overvallen. Wanneer je denkt dat je overeind sta moet je weer bukken door een volgende aanval op de oude pijn in je binnenste. Weet dat er ook voor jouw zere plek, liefdevolle en zegenende handen zijn! Weet dat wanneer je nu gebukt gaat onder zorgen en lasten, Zijn handen verlossen. Hij is er ook voor jou! 

Wil je verder lezen wat ik daar schreef? Dat kan via de volgende klikbare link: Zijn hand raakt mij

Wat merk je bij een kwetsbare plek?


Wat ik zelf hierin opmerkte is dit: Wanneer ik, of anderen, er over spraken dan ging ik anders praten. Eigenlijk voelde ik mij heel ongemakkelijk wanneer erover gesproken werd. Dan sloot ik mij er voor af. Of ik sprak bijvoorbeeld over dingen die ik heel moeilijk vond. Maar op een manier alsof het over mijn buurvrouw ging. Dan weigerde ik het in mijn hoofd tot mezelf toe te eigen. Hield ik er soort afstand van, dan kon ik het goed vertellen. Ook kreeg ik er buikpijn van of werd ik er erg snel door geraakt, kon ik er niets over horen.  Zonder dat te doen kon ik het niet vertellen. Hoe je er achter kan komen wat je zwakke of kwetsbare plek is? Probeer eens je echte 'zijn' onder ogen te komen. Dit kan door vragen te stellen:

Waarom reageer ik zoals ik doe? 
Vanuit welke emotie reageer ik?
Wat irriteert mij echt?
Hoe voel ik mij hierbij?
Wat denk ik echt?

Hoe muren ontstaan


Wat had ik een hoge, gevaarlijke muur gemaakt voor mezelf door een afspraak die ik had gemaakt. Een afspraak met mezelf. Ik zou nooit ruzie maken. Dit kwam voort uit conflicten waarin ik mij zo machteloos en bang heb gevoeld. Dat gevoel wilde ik nooit aan een ander geven. Daaruit kwam dan een afspraak met mijn 'ik'. Het maakte een zwakke plek in mij, doordat ik niemand meer grenzen gaf. Telkens wanneer ik dat deed was er namelijk risico op ruzie. Het zorgde dat ik mezelf aan ging passen, ging doen wat anderen van mij verwachtte. Maar op de lange termijn raakte ik hierdoor mezelf helemaal kwijt. Ik had mezelf achter een muur gezet, en muren vormen een afscheiding. Deze muur maakte een belemmering om verbinding te houden met mijn 'zijn'. Een andere muur was schaamte voor mijn gevoel, of schaamte voor mezelf als geheel. Al heel jong merkte ik dat mijn gevoel heel anders werkte als mensen om mij heen. Dingen die gebeurde hadden een veel diepere indruk op mij, dan op veel mensen om mij heen. Het zorgde dat ik mij anders voelde. Daar hing ik direct een waarde oordeel aan: Anders, dus ik zal wel gek zijn! Het zorgde dat ik mijn gevoel voor mezelf hield. Maar omdat ik zo gevoelig was liep ik heel snel over. Ik kan mij nog zo goed herinneren dat er tegen mij gezegd werd:

Ja, nu lach je nog maar straks is het weer huilen.

Hoe naar ook dat dit nog klopte ook! Omdat ik namelijk mijn gevoel allemaal in mezelf vast zette, liep ik heel snel over. De muur maakte het mij heel, onnodig, moeilijk. Wat gaf het een eenzaam gevoel. Tel daar dus bij op dat ik ook mijn grenzen niet aangaf, wat zorgde voor veel gevoelens, die ik dan vervolgens weer niet kwijt kon. Het zorgde dat ik mij echt waardeloos ging voelen. Ik ging een schaamte creëren voor mezelf als hele mens. Was enorm gefocust op resultaat wat ik haalde, want misschien kon ik daar nog enige waardigheid uit halen. Goede cijfers halen, dingen die ik deed heel goed doen. Wat heb ik mij daardoor nog waardelozer kunnen voelen, want wat faalde ik telkens weer. Mijn vriendin haalde hogere cijfers, was slimmer, schreef mooier, een ander was weer mooier, of liever, of gezelliger, of avontuurlijker. Alles wat ik om mij heen zag ging ik mezelf aan afmeten. O nee, dat is niet helemaal waar, want ik mat mezelf alleen af aan mensen die beter waren op één bepaald vlak, dat hoefde niet als hele mens zo te zijn. Daarop veroordeelde ik mezelf. 

Now isn't His creation a remarkable thing?:

Herstel bij mezelf


Al deze zwakke plekken, hebben mij afgebroken. Ik ging er uiteindelijk aan werken met behulp van psycholoog. Dat gaf wel ontwikkeling en verandering. Iemand die een spiegel voor durfde te zetten, pijnlijk, maar zo goed! Toch kwam ik er nooit met die hulp helemaal vanaf. Het gaf inzichten, ik werkte hard aan mezelf. Maar telkens liep ik in mijn oude patronen terug. Hoe hard ik ook mijn best deed, het koste gewoon enorm veel moeite. Wat uiteindelijk mij hielp was dat ik God in al die eenzame, pijnlijke en kwetsbare delen toe liet. Het was voor het eerst dat ik het oprecht wist te delen. Ik deelde het met God. Hoe Hij daarmee omging gaf mij vertrouwen, nam mijn schuld, of de schuld van anderen weg. Zijn vergeving ging zo diep, dat ik Zijn vergeving door kon geven naar anderen. Zodat ik mezelf niet meer belemmerde met schuld gedachten over mezelf of een ander. Daarnaast kon ik ook iets anders, omdat God er met zoveel liefde en zonder oordeel mee omging kon ik alle donkere stukjes uit mezelf in het Licht brengen. Het nam alle schaamte weg. Wat gaf dat vrijheid. Al ben ik eerlijk naar jullie als lezer, ik vind nog steeds weleens die muren. Het is niet dat ik klaar ben. Waarschijnlijk zal dat nooit gebeuren, maar ik weet: God zal er telkens weer zijn. Ik hoef niet mezelf te beschermen, Hij zal mij beschermen. Altijd!

vrijdag 10 februari 2017

Geliefd kind van God (5)

Ik vlucht naar de wc. Onderweg daar naartoe durf ik eigenlijk niet om mij heen te kijken. Wat ben ik blij als ik er ben, de deur achter mij op slot draai. Alleen! Wat een vreselijk moment. Ik kan het nu  niet meer tegenhouden. Alle maskers vallen af, en nog nooit in mijn leven heb ik zo hard gehuild....

Ik zag het in stukjes vallen


Wat een totaal onverwachte boodschap. Dit had ik nooit aan zien komen. Had het idee dat we het erover eens waren zelfs, dat we dit de kindjes nooit aan zouden doen. Maar ik had mijn ogen nooit geopend, zag de dingen zoals ik ze wilde zien. Nog maar net had ik moeten horen:


  • Nee ik wil niet met je verder, ik weet het niet meer. 


Even keek ik naar hem, naar zijn gezicht, op zoek naar iets dat liet zien dat dit een 'slechte' grap was. Maar toen ik keek draaide alles in mijn buik. Ik ken hem en dit, dit is serieus! Het gevoel alsof de grond onder mijn voeten begon te deinen, ik zou het liefst opgeslokt worden, maar helaas dat gebeurde niet. Iedereen zat eigenlijk stil te kijken. We zaten op de verjaardag van mijn vriendin en toen ik eindelijk mijn benen weer vertrouwde, wist ik niet hoe ik bij de wc moest komen. Daar zit ik dan, alleen, geen blikken op mij. Maar wel allemaal blikken bij mezelf naar binnen. Wanhoop voel ik omhoog komen. Alles wat ik had opgebouwd, in een paar seconde stortte heel mijn zelfgemaakte wereld in. Vragen buitelde over elkaar. Toen ik rustiger werd, was dat vooral de vraag: Hoe kan ik ooit nog deze wc uitkomen? Omdat ik mij zo slecht voelde, veroordeelde ik mezelf heel erg. Dat gaf een gevoel van diepe schaamte. Want na alles wat er gebeurd was in mijn leven, dat ik liefde gaf op momenten die liefdeloos waren, is het mij niet gelukt mijn eigen man gelukkig te maken. Na een paar keer diep ademen had ik alle moed in mezelf verzameld en deed ik de deur open. Wat voelde dat moment alsof ik naakt was. Het was de eerste, dappere en moedige stap, in een heel andere wereld. Een hele nieuwe wereld zou open gaan, maar nu zag ik enkel, dat alle puin voor mijn voeten lag. Die puin? Dat was mijn leven....




Kwetsbaar opbouwen


Mijn vriendin bracht mij gelukkig even thuis, en toen wilde ik ook alleen zijn. Dat kwetsbare gevoel, niets meer van bescherming hebben. Mijn maatje, mijn man, kon ik niet vertrouwen. Het was voorbij, wat bleef er nog over? Ik had als nooit tevoren bescherming nodig voor alle gevoelens die in mij borrelde, verlatenheid, waardeloosheid, zelfhaat en wanhoop waren druk in mij bezig. Zo kwam ik achter iets heel belangrijks. Ik zag geen uitweg meer. Er was voor mij maar één weg over. Zoals ik in mijn eerste blog in deze serie had meegedeeld, God greep in door een tekst, en die tekst heb ik vaak nodig gehad. God wist wat Hij toen deed. Want nu, zag ik eigenlijk nog maar één oplossing, niet wetend wat ervan zou komen en of het zou werken. Maar al het andere was ingestort. Maar God niet! Hij had mij op mijn twaalfde de tekst gegeven:

  • Laat je niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade met het goede.

Toen ik dat besefte wist ik wat ik doen moest. Want mijn gedachten, ja daar is het kwade bezig. Niet richting anderen, alleen gericht op mezelf. Ik stortte op mijn bed, geen kracht om te bewegen of te praten, het enige wat er uitkwam was God..... en een diepe zucht. Het was slecht volgens mezelf, dit was geen gebed. Denk je dat God hiernaar luisteren wil? Al die jaren liep je toch alles zelf te doen en was je toch zo gelukkig, kijk, hier ben je uitgekomen! Zelf gedaan, eigen schuld. En nu ga je zo naar God... De kwade gedachten probeerde mij op die manier klein te krijgen. Maar na de zucht gebeurde er iets in mij. Er kwam een rust in mij. Midden in deze chaos, nog geen seconde geleden kon ik overgeven en nog veel meer van mezelf, en opeens was daar een stilte in mezelf. Het gaf ruimte, en die gebruikte ik om al die pijn en angst die door mij heen was gegaan, bij Hem neer te leggen. Voor het eerst bad ik niet zomaar even, maar was ik echt in gesprek met God. Kwetsbaar, open, eerlijk, klein en juist dat gaf mij een sterk gevoel. Dit was een stap in mijn nieuwe leven, die mijn leven ook echt nieuw zal maken. Het was uit mijn tent van schaamte komen, open leven en samen leven met God. Voor het eerst vroeg ik Hem om met mij mee te reizen. Deze stap is ontzettend belangrijk geweest, toen ik mezelf uitkotste, de belangrijkste in mijn leven mij aan de kant zette en mij achter liet met twee kleine kindjes, was God niet weg gelopen. Hij had voor mij gekozen, en Hij stond al zolang op mij te wachten. Ik moest eerst niets meer over hebben om in te zien hoe waardevol het leven bij mijn Vader was. Daar stond Hij met Zijn armen open. Juist nu ik een periode van liefdeloosheid in ging liet Hij voelen hoeveel Hij van mij hield en altijd zal blijven houden. 




Manna oprapen


Door de stap die ik gemaakt had, wat overigens een begin was, vond ik in mijn nieuwe leven zegeningen. Het was aan mij of ik op Zijn pad bleef lopen, maar ook:

  • Of ik Zijn zegeningen op ging rapen.

Daarvoor leerde ik, moest ik telkens weer, uit mijn tent komen. Die beweging dat betekent een stap zetten, vertrouwen tonen, uit de comfortzone komen. Het bracht mij mooie dingen. Ik was toen ik deze boodschap kreeg al 5 jaar niet meer aan het werk. Drie dagen na deze boodschap was ik aangenomen bij de organisatie waar ik nu (4 jaar later) nog steeds werk. Ik kreeg urgentie voor een huisje, en al snel had ik samen met de kindjes mijn nieuwe plek. We konden in de zomer met z'n drietjes op vakantie, daar gebeurde het wonder dat ik niet één week van de vakantie kon genieten, maar wel twee! Iemand had voor mij het plekje waar ik stond betaald voor nog een week! Als ik niet naar de receptie durfde gaan, of wanneer ik niet alleen met de kindjes weg was gegaan, dan had ik dit gemist. Wat hebben we genoten met z'n drieën. Of een andere situatie, ik kreeg nierstenen. Met nare koliek aanvallen. Mijn vader kon mij gelukkig een keer, s'avonds, naar de huisartsenpost rijden. Daar werd gezegd ja je moet echo laten maken en kijken hoe het weg gehaald kan worden. Afspraak gemaakt en alles. Alleen was het zo dat ik 2 dagen later naar Bidden en Vasten 2014 zou ik gaan. Daar ben ik naartoe gegaan, ook daar kreeg ik een koliek aanval. Ik kon echt niet meer staan, wat een pijn, ik kon wel over de vloer rollen. Weer raapte ik alle moed bij elkaar, ik wilde hier blijven, maar als ik zo door ging moest ik weer naar het ziekenhuis, dus maakte ik de keuze. Nee niet eerst ziekenhuis, laat eerst maar voor mij bidden. Wat was dat bijzonder, mijn hele lichaam werd warm en tintelde, en er kwam rust. Mijn buikpijn was weg, ik ging zo hard huilen, want dit was zo'n opluchting! De 10 dagen Bidden en Vasten heb ik helemaal af kunnen maken. Nadat ik terug was had ik een echo en de arts was verbaasd, er was niets meer te zien! Zo kwamen er vele kostbare geschenken van God op mijn pad. Wanneer ik het moeilijk had, niet meer wist hoe ik door moest, dan waren daar die knipogen van God. Ik zie je, Ik draag je elke dag, het loopt Mij niet uit de hand. Meer dan een jaar zei Hij tegen mij: Je doet het zo goed lieverd.... Hij had zoveel geduld met mij gehad, zoveel liefde voor mij. Waarom voor mij? Wie ben ik? Al die jaren had ik Hem laten staan. Wat was het heerlijk om te merken dat God daar nooit aan dacht, mij er nooit mee confronteerde, maar dat Hij genoot. Want ik was eindelijk bij Hem terug.


Mijn zelfgemaakte leven was helemaal stuk gevallen, nu mocht ik weer opbouwen. Op de Rots waarop ik stevig sta, het is mijn verlangen hierop te bouwen met levensstenen die Zijn vuurproef kunnen doorstaan. Ik ben dankbaar, dat ik eindelijk kon ervaren dat ik Zijn geliefde kind ben! 


Doormiddel van de volgende klikbare linken kan je de eerdere delen van deze serie lezen: 


donderdag 9 februari 2017

SchrijfBijbel Genesis 15 en 17

Op dit moment werk ik zowel in mijn levenslessen, als met Bijbel journaling, over hetzelfde onderwerp. Moet zeggen dat dit heel bijzonder is. Voor het ene ga ik bewust op zoek naar lessen. Wat vind ik in het leven, de handel en de wandel van mensen uit de Bijbel. Dat maakt mij bewust van de schat die de Bijbel is, zo vol lessen, zo'n rijkdom! Levenslessen uit de Bijbel toepassen in je eigen leven, dat geeft kracht, geeft hoop en maakt stabiel. Wanneer ik opnieuw nu teksten lees, maar dan om op zoek te gaan naar een beeld dat de Geest mij erbij in geeft, zie ik weer hele andere dingen. Gisteren en vanmiddag kwam er tijdens het tekenen, het uitwerken van wat in mijn hoofd zat, een stil gebed omhoog. Ik las over het leven van Abram en Sara, afgelopen weken al vele malen. Ik werd erbij bepaald, dat ik niet anders ben. Soms voelt het weleens zo, dat wanneer ik dingen lees, het eerste wat dan in mij naar boven komt is eigenlijk gelijk: O dat doe ik niet. Maar God zette mij bewust stil bij het volgende:

Nee, dat doe jij misschien niet. Maar.............. jij doet weer andere dingen.


Dat was goed, het bracht mij terug op mijn plek. Ik ben een mens, maak fouten, ik zondig, oja en ik ben eigenwijs en niet te vergeten natuurlijk denk ik ook dat ik het allemaal wel weet. Het enige waardoor ik leven kan is het bloed van Jezus. Mijn stille gebed was dan ook:
Heere,

Help mij om telkens weer naar U omhoog te kijken. Mijn hulp van U te verwachten, want Heere waar was ik zonder U? Wie was ik als ik U niet had mogen ervaren, had mogen ontmoeten in mijn leven. Kom bij mij Heere en wilt U het door mij heen doen?! 

Amen

Ik werkte uit wat ik in mij voelde. De onnoembare hoeveelheid sterren die God aan de Hemel heeft gezet. Alle beloften die Hij aan Abram deed, zovaak heeft God herhaalt, je zal vele nakomelingen krijgen. Op het moment dat God kwam en Abram weer zegende, nam Abram God eigenlijk zijn tent in om te laten zien, nou God welke kinderen dan? Alles wat ik heb bereikt zal ik als het zo doorgaat moeten geven aan mijn knecht. Maar God blijft niet naar de aarde kijken, naar dat wat voor Abram nu zichtbaar was. Nee Hij nam Abram mee naar buiten. Kom je tent maar uit. Kijk eens naar de sterren?! Kan jij ze tellen? Zo veel nakomelingen krijg je. En zo wil God mij ook naar buiten nemen. Kijk maar naar de lucht! Onthou wat ik jou heb beloofd, niet wat je nu voelt, ziet of denkt is de waarheid. Wat ik zeg dat zal echt geschiedden. Kijk om je heen, ik ben de God die dit alles maakte, die jou als persoon gemaakt heeft. Denk je dan, dat iets te moeilijk voor mij is? En als Hij mij mee naar buiten neemt, dan kan ik alleen maar knielen. Na het gebed, ging ik tekenen in de Bijbel met het lied van de Casting Crowns


Bij Genesis 15 tekende ik sterren, dwars over beide pagina's. Ik schreef in het kort een belangrijke zin uit mijn gebed erbij. Zodat ik wanneer ik de Bijbel hierbij open sla er weer aan herinnert word. Dat ik dwars door alles van de wereld heen, wil stil staan en omhoog wil kijken. Maar ook dat ik terug mag denken aan dit moment. Want deze momenten, het zijn voor mij momenten met een gouden rand. Moment die, wanneer ik het beleef de Hemel dichtbij brengt. 



Daarnaast ging ik door en las ik hoofdstuk 16 en 17. Ik werd bepaald bij het verbond dat God sloot met Abram. Zijn naam werd hierbij veranderd, een mooi verbonds ritueel. Dit gebeurd ook bij een bruiloft, alleen dan bij de achternaam. God sloot een verbond met Abraham, en daardoor met al zijn nakomelingen. Van generatie tot generatie. En voor het beeld dat ik heb met het verbond wil ik eigenlijk terug naar een eerder hoofdstuk van Genesis.In hoofdstuk 3 bij de zondeval, daar zie ik voor mij hoe Adam en Eva zich bedekte met bladeren. Wat ik nu lees in hoofdstuk 17 maakt mij bewust van iets heel belangrijks. Het volgende: wanneer je jezelf bedekt zonder het bloed, dan heb je het misschien voor het mensen oog goed toebedekt, maar dan is je schaamte (je zonde) niet voor God bedekt.

God zelf gaf aan Adam en Eva dierenvellen. Daar zit een boodschap in. Het is daarom ook wel meer begrijpelijk waarom God het offer van Kaïn niet aannam. God had een voorbeeld gegeven. Zonder dat er bloed vloeit kan je niet meer bij mij komen. Door de zondeval is het donker geworden tussen God en de mens. Wanneer er bloed (van een dier) vloeit dan kan Ik weer verbinding met je maken. God zelf deed het voor met de dierenvellen. Maar ook in het verbond met Abraham word dit zichtbaar. God sloot een verbond met Abraham en zijn nageslacht. Als teken moesten alle jongens, maar ook alle mannen besneden worden. Ik zie het als een bloed verbond. Er moest bloed vloeien. Ook voor ons moet bloed vloeien, maar hoe wonderlijk dat Jezus Zijn bloed aanbiedt aan ons allemaal. Heb jij dat geschenk al aangenomen? Alleen dan kan je bij Zijn volk horen. Maar vooral: alleen dan is de weg naar God weer open. Bij Genesis 17 schreef ik dan ook met letters het woord verbond met druppels bloed die naar beneden gevallen zijn. Het beeld voor mij het bovenstaande stuk uit. 


dinsdag 7 februari 2017

Levenslessen van Abraham (deel 2)

Abram koos voor vrede en liet Lot als eerste kiezen. Lot koos voor het stuk van de Jordaanvallei. Zijn gebied ging tot aan de stad Sodom.Niet snel daarna was er een slag van aan de ene kant 5 koningen en aan de andere kant 4 koningen in de Siddimvallei. Lot werd weggevoerd met al zijn bezittingen, want hij woonde in Sodom. Een vluchteling die het overleefde kwam dit bij Abram melden. Toen Abram hoorde dat zijn neef Lot gevangen was genomen, bracht hij een ieder op de been, 318 mannen en achtervolgde Kedorlaomer en bondgenoten. s'Nachts viel Abram hen aan, versloeg hen en volgde hen tot een stad ten noorden van Damascus. Niet alleen zijn neef Lot, maar alles wat was buit gemaakt, heeft Abram bevrijd. Melchizedek, de koning van Salem, priester van God, de Allerhoogste zegende Abram. Alweer werd Abram gezegend! Abram wilde niets houden van wat hij had bevrijd. Niemand zou kunnen zeggen, ik heb ervoor gezorgd dat Abram rijk is geworden. Nee enkel Gods zegen is het! Als je iets gedaan hebt waar je veel mee bereikt? Mensen zeggen: Je mag het wel houden, dan voelt dat als niet meer dan normaal. Daar heb je toch ook alle moeite voor gedaan. Je hebt er recht op. Maar Abram vertrouwde op God. Dat was voor hem genoeg. Wat heerlijk, we hoeven onze rijkdom niet zelf te verzamelen!

Naar boven kijken


Wanneer God weer aan Abram verschijnt en zegt dat Hij Abram zal belonen, dan raakt Abram toch wel in de put. Wat heeft beloning voor zin? Wie zou er iets aan de rijkdom van Abram hebben? Hij zegt dan tegen God: Ik zal kinderloos sterven en mijn bezit zal in de handen van mijn knecht komen.Ik zie Abram zijn tent in kijken, leegte. Een hart vol verlangen, vol van de zegeningen en belofte die God gegeven had, maar toch lege handen. Een werkelijkheid voor vele mensen, zo menselijk neergezet. Abram keek naar beneden, naar de aarde. Daarop deed God iets heel moois. Hij leidde Abram naar buiten, kijk eens omhoog. Niet naar de wereld, niet naar de aarde en zoals jij het denk. Kijk nu eens met mij mee, over de problemen heen. Kijk naar mijn macht, als ik de sterren aan de hemel kan bevestigen, dan kan ik toch zeker, wanneer Ik het wil jou de lang beloofde zoon geven?! Laten we eens even onze blik op ons probleem vestigen, misschien heb je geen werk, en God zou zegenen, misschien is er ziekte en is er al veel gebeden voor genezing zonder resultaat terwijl God toch hersteld?! Loop eens naar een open en stille plek en kijk eens naar de hemel. Kijk eens naar de lucht, tel de sterren maar, bij Abram zei Hij: Zo groot word je nageslacht. Tegen ons zegt Hij: Ik zette ze aan de lucht, ik heb jouw gemaakt en Ik zorg voor jouw (psalm 8 vind ik hier zo mooi bij passen). God rekende het vertrouwen dat Abram hierdoor kreeg aan hem toe, als een rechtvaardige daad.




Eigen oplossing


Toch blijven kinderen voor Abram en Sarai nog steeds uit. Sarai doet Abram een voorstel. Zonder overleg met God stemt Abram ook in. Ondanks alle belofte die God speciaal deed. Nee had God hem gezegd, nee niet je dienaar zal jou bezit erven, maar een kind door jou verwerkt. Misschien maakte het voor God niet uit met welke vrouw, als het maar van Abram was? Een menselijke gedachte, maar is zo'n gedachte van God? Laten wij Zijn wil geschiedde? Als we lang moeten wachten komen we ook met eigen wegen, vinden we wel een manier, om toch te krijgen wat we willen. We vinden ook allemaal dingen, soms zelfs in Gods woord, waardoor het heel mooi toegedekt word. Maar later, jaren later, zie ik Jezus zitten in de hof van Getsemane, voor mij. En Hij huilt, Hij zweet bloed, en wil niets liever dan die beker vol van mijn ellende, en de ellende van de wereld, aan Hem voorbij laten gaan. Toch sprak Hij: Maar niet Mijn wil maar Uw wil geschiedde. Kan ik dat, in navolging van Hem?! Abram niet, hij verwekte bij de slavin van Sarai, Hagar, een zoon. Wat staat er dan: Direct verloor Hagar het respect voor haar meesteres. Er komt onvrede met haar positie en de rol. Het kwam scheef en direct ging alles scheef. Een hellend vlak. Verdrietig en kwetsend, het maakt pijnlijk duidelijk hoe het gaat als we God niet volgen, maar onze eigen verlangens. Sarai maakte het leven van Hagar zo zwaar dat Hagar vluchtte. Maar God was ook bij Hagar! God leerde haar, ga terug en blijf in de functie die je had, dat is jouw rol. Wees gehoorzaam! God heeft voor haar ook een zegen, Hij beloofd ook haar veel nakomelingen, noem je zoon Ismaël, want de Heere heeft gehoord hoe zwaar je het te verduren had. Hagar ze voelt zich gezien als mens. Ze noemt God een God van zien, Lachaï-Roi. Wat je ook gedaan hebt, hoe je er aan toe bent. Weet: God ziet jouw. Hij wil er voor je zijn! Laat je Hem er ook zijn? Soms is het nodig om uitgeput ergens bijna neer te vallen voordat Hij pas door kan dringen. Soms zijn we zo bezig met ons leven, ons gevoel of met overleven dat we niet beseffen waar Hij is. Heeft de Heere jouw al eens aangetroffen en iets mogen delen, je mogen laten voelen: Ik zie jou?

Dit is deel 2 over Abram, in een serie van levenslessen. Wil je eerdere levenslessen lezen? Dat kan. Ik heb iets leuks gemaakt aan de rechterkant van mijn pagina zie je een wolk met labels. Daar vind je ook een label: levenslessen. (alleen op pc/laptop/of als je kijkt op je mobiel bijna onderaan kan je klikken op: internetversie weergeven).

maandag 6 februari 2017

Samengesteld gezin

Dat is nu mijn nieuwe gezinsomschrijving. Heel eerlijk? Ik vind het wel een mooie, eervolle maar ook een waardevolle omschrijving. Want hoe bijzonder is ons gezin samengesteld!

Samen gebracht


Allemaal in ons gezin hebben we gebrokenheid al zo ervaren. Hoe groot of klein we waren, we hebben allemaal te maken gekregen met de pijn van gebrokenheid. Een pijn die de één makkelijker weet of kan verwoorden dan de ander. Gebrokenheid waarvan de pijn verzacht werd door het goede contact, of het echte losscheuren en vooral soms veel zonder moeten. Dat heeft ons allemaal geraakt en veel gedaan. Hoe goed we er ook mee om konden gaan. Onze werelden stonden toch te schudden, wat veranderde er ook heel veel! Toch was ook daarin God bij ons allemaal. Op Zijn tijd, maar ook wonderlijke wijze heeft Hij ons gezin bij elkaar weten te brengen. Zo mooi om te zien hoe fijn dat gegaan is en hoe we elkaar beter mochten leren kennen. Niet altijd was dat heel makkelijk. Misschien wel juist doordat we allemaal onze geschiedenis, ons beleven van wat er gebeurd is meenamen. Toch is het mooi om te zien hoe God hierdoor heen werkt. Hoe hij de gebrokenheid gebruikt heeft zodat Hij er zelf doorheen kan schijnen. In het leven van ons allemaal. Precies zoals Hij vind passen bij ons. Bij allemaal net weer anders. Hij die ons samenbracht zal altijd bij ons zijn. Het is aan ons of wij Hem willen horen, zien en anders zoeken!


 :

Samen één gezin


Ons gezin is samengevormd vanuit twee losse gezinnen. Toch vormen we nu een echt gezin. Zien de kindjes nu hoe het ook kan in een relatie, in een gezin. Het is zo waardevol dat ze nu opgroeien met een papa en mama. We mogen ze laten zien dat een huwelijk, ondanks dat ons eerdere huwelijk kapot gegaan is, nog voor ons waarde heeft. Maar het maakt ook dat mijn man en ik ons nog meer afhankelijk weten van God. Hij heeft ons bij elkaar gebracht. We vormen nu één gezin, maar we mogen veilig schuilen onder Zijn vleugels. Hij die onvoorwaardelijk van ons allemaal houdt, helpt ons om liefde aan een ieder te geven. Op een manier die bij hen past. Want dat is wel in ons gezin, zoveel verschillende mensen, vraagt om goed te kijken naar hen allemaal persoonlijk. Zo zijn we begonnen om in het weekend met elk kind apart tijd te nemen. Een investering, maar zo mooi! Maar daarnaast niet alleen apart tijd, maar ook met hen allemaal. In het gezinsmoment dat we nu met z'n zevenen doen, maar ook door spelletjes, een Blijdorp abonnement en (zonder telefoon afleiding) bewust met elkaar en voor elkaar te genieten. De onderlinge liefde maakt ons tot één gezin. We doen het samen, met elkaar, hoe heerlijk is het voor ons allemaal te weten: Wij horen er allemaal bij! Als je naar doet, als je verdrietig bent, wanneer je blij bent of gelukkig. Je hoort bij ons gezin en je mag er zijn.

Samengesteld


Wij allemaal hebben barsten lopen in ons hart. Maar God wil in ons wonen, wij mogen bij elkaar wonen. De barsten maken ons leven niet waardeloos. God heeft ons samengesteld, bij elkaar gebracht, zodat we elkaar tot zegen kunnen zijn. Hij zelf wil onze wonden verzorgen, op Zijn manier en op Zijn tijd herstellen. Als we met onze menselijke ogen kijken dan lijkt het allemaal zo ingewikkeld en moeilijk, begrijpen we dingen vaak niet. Maar God, die dit nooit gewild heeft (daar ben ik wel duidelijk in), wil dit wel gebruiken om er iets goeds van te maken. Wanneer wij ons tot Hem keren en voor Hem kiezen, zal Hij alle verdriet omkeren tot een lied. En ik mag echt eerlijk delen, dit mooie samengestelde gezin, mijn mooie nieuwe leven, het maakt dat ik met mijn hele hart een loflied zingt tot Hem! Dan denk ik aan een lied die dit voor mij verwoord, door de diepte van het leven heen wat er ook gebeurd, als wij met God gaan, dan zal Hij met ons zijn...

zondag 5 februari 2017

Gezin om de Bijbel: We zijn er om elkaar te helpen

Vandaag gingen we naar alweer het derde gezinsmoment met ons gezin. We wilden, nu onze situatie zo veranderd is een serie maken van gezinsmomenten. Allemaal momenten die werken over gezin zijn/samen zijn. Op die manier is er voor iedereen ruimte ook om te praten, te luisteren ook naar anderen (want niet alleen praten is belangrijk maar ook luisteren!) . Vandaag was het thema, door mijn man en mij bedacht en ging over elkaar helpen.


Een hand en een voet



Al snel kwamen we uit bij een hand en voet. We vormen een lichaam, en iets wat de hand niet kan, dat kan een ander ledemaat wel. Maar je kan toch niet tegen iets van je lichaam zeggen: Ik help je niet?!  Dat betekent dat je ook jezelf het moeilijker maakt. Renske las ons voor uit 1 Korinthe 12! Alle Christenen behoren tot 1 lichaam. Er zijn verschillende ledematen en allemaal zijn ze anders, hebben ze een andere taak. Maar kan een oog zeggen, omdat ik niet kan ruiken hoor ik er niet bij? Hoort een oog daarom niet bij het lichaam? Kan jij zeggen omdat je anders bent, omdat je iets anders doet of niet alles weet wat een ander weet. O daarom hoor ik er niet bij? Nee! Wij zijn een gezin. Voor altijd horen wij bij elkaar en daar heeft God een bedoeling mee. Mogelijke bedoelingen werden besproken:

* we kunnen van elkaar leren
* we mogen hier leren gehoorzamen (als je naar papa en mama kan luisteren word het makkelijker om naar God te luisteren)
* omdat we samen verder komen dan alleen
* dat je mensen nodig hebt om je heen
* om van elkaar te houden
* in praktijk te brengen wat God ons vraagt
* om op de goede weg te blijven

Iedereen hoort erbij


Jullie zijn allemaal bijzonder gemaakt. Daar heeft God een reden mee! Net zoals Hij in een lichaam ieder lichaamsdeel een taak geeft en een andere vorm. Zo is dat ook voor mensen. Jij bent precies zoals God je wilde, alleen doen we niet meer altijd wat God willen. Omdat we te veel naar ons zelf luisteren. Maar ook omdat we bijna niet meer leren dat het niet zo belangrijk is wat wij willen. Wie leert er nog om zijn eigen wil te toetsen aan Gods wil? Jezus leerde het ons:

Niet mijn wil geschiedde, maar Uw wil geschiedde!


Dat is ons voorbeeld! En als je dat gaat toepassen dan zijn we er om elkaar te helpen, te dragen en lief te hebben. Op een manier zodat we tot het doel komen dat God met ons heeft. Wij zijn gemaakt met een reden, maar door onze eigen wil/eigenwijzigheid laten wij ons wel(eens) van ons doel afbrengen. Door bewust te doen wat God vraagt. Ook, of zeker in het gezin, kunnen wij tot Zijn doel komen.




Hierna lekker met z'n zevenen aan de knutsel. Heerlijk zo'n volle tafel, en een vol hart aan mooie momenten dit weekend. Vanwege privacy van de kindjes van mijn man, enkel mijn kindjes op de foto en geen foto van onder werktijd, want toen hielpen ze dus elkaar. Precies zoals we hadden geleerd. Gelijk even in praktijk brengen natuurlijk. Wel een foto van voor het starten en van het eindresultaat. Het werkje kwam van: geloven is leuk











Wil je meer gezinsmomenten bekijken? Dat kan via de volgende klikbare link: Gezin om de Bijbel

vrijdag 3 februari 2017

Geliefd kind van God (4)

Getrouwd zijn is een heel ander leven. Maar wat wist ik  ervan op mijn 18de? Ik had niet echt een beeld wat het inhield, wat erbij kwam kijken. Ik dacht, we leren elkaar verstaan en begrijpen, straks hebben we aan een half woord genoeg. Het zal vanzelf makkelijker worden. Maar hoe naïef was dat van mij. In September 2005 trouwde ik, we hadden het leuk samen. Maakten tijd voor elkaar, hadden rust. Waren lekker samen en hadden beiden ons werk. Al snel was ik zwanger van ons eerste kindje. Op de verjaardag van mijn vader, 24 september 2006 ben ik uitgerekend. Dat vergeet ik zo makkelijk niet meer.

Voorbereiden op ouderschap


Dan waren we niet meer alleen getrouwd maar ook op weg om papa en mama te worden. Het leven was niet meer vrijheid en blijheid en wie zien wel waar we uitkomen. We lazen in een dagboek wat er allemaal in mij gebeurde, elke week de ontwikkeling van onze baby bijhoudend. Een bijzondere maar ook spannende tijd. Dat er veel veranderde merkte we al gelijk. Door de hormonen werd ik toen erg misselijk. Elke dag was ik aan het overgeven, tot soms wel 30 x op een dag. Ik kreeg medicatie maar vaak kwam de misselijkheid er gewoon doorheen. Dat maakte ons leven al zo anders. De dag verliep anders en het zo fijne systeem moest aangepast worden. Daar is communicatie bij nodig, samen werken en samen overleggen. Uiteindelijk ging de datum 24 september voorbij, al 4 weken daarvoor waren we naar het ziekenhuis gegaan, ik had voorweeën en ontsluiting, maar ons kindje bleef uiteindelijk toch zitten, en nog lang ook. Uiteindelijk werd onze zoon, ons lieve ventje, geboren op 3 Oktober 2006. Daar zaten we met een kindje. Met een verantwoordelijkheid, maar ook met zoveel liefde voor hem. 

Zoals het hoort


We leven eigenlijk helemaal zoals het hoort. Gingen keurig naar de kerk, en onze zoon werd ook gedoopt. Maar echt verbonden gevoel? Nee dat had ik niet. Als ik nu heel eerlijk ben was het vooral omdat iedereen het deed, of omdat ik het zo geleerd had. Ik wist helemaal nog niet veel af van God zelf. Had Hem nog niet echt leren kennen. Daardoor miste ik zoveel. Maar dit was voor niemand zichtbaar. Zelfs niet voor mezelf. Ik voelde mij weleens een soort van leeg of doelloos, maar kon er nooit de vinger op leggen. Ik leefde verder en maakte mij druk om de uiterlijke dingen van ons leven. We gingen naar de kerk, en we hoorden er bij in die gemeente, maar eigenlijk leefden wij zoals de wereld deed. Alleen op zondag was ons leven anders, verder was er eigenlijk geen verschil met andere mensen. Toen gingen we verhuizen naar een huis waar meer ruimte was. Zodat we konden genieten met onze zoon, en hij ook de ruimte zou hebben. In 2008 werd ik weer zwanger, al meer voorbereid op wat er komen zou, door onze zoon was die periode voor mij eigenlijk veel rustiger. We leven door en kijken uit naar ons volgende kindje. We weten wat ons te wachten staat, aan luiers verschonen, gebroken nachten en kwaaltjes en huilen. Overdag kwam de zorg voor ons kindje, en later kindjes, vooral bij mij terecht, ook voor het huis. Dit was zo afgesproken omdat mijn toenmalige man veel werkte, en uiteindelijk voor zichzelf begonnen was. Er was dus in ons leven veel veranderd. Hiermee gingen we zo goed mogelijk om. Uiteindelijk word op 11 februari 2009 onze dochter geboren in het ziekenhuis, gelukkig maar dat is ook mijn redding geweest. Hierna ging het met mij lange tijd niet goed. Bleef erg moe en tot weinig in staat. Het was voor mij een hele overwinning om goed voor de kindjes te kunnen blijven zorgen. Keer op keer ging ik in deze periode over mijn eigen grenzen heen. Enkel om maar te leven zoals het hoort. Maar volgens wie? Dat wist ik niet. Het beeld wat we moesten hoog houden was vooral door ons samen zo gemaakt. Voor buitenstaanders onzichtbaar, voor mij wel voelbaar maar nog niet in woorden te vatten, en voor mijn toenmalige man weet ik niet hoe het voelde. We spraken er eigenlijk niet over, we hielden het groot en omhoog, het was goed. Voor de wereld, maar voor God? Daar wist ik eigenlijk nog niets van.




In deel 1 van deze serie lees je hoe God zelf ingreep in mijn leven, ( Geliefd kind van God). En in deel 2 vind je hoe ik mijn middelbare schooltijd heb ervaren en hoe ik hierna door leef (Geliefd kind van God 2). In de vorige blog in deze serie schreef ik over hoe ik tot het huwelijk kwam ( Geliefd kind van God 3). In deze serie wil ik jou meenemen door mijn leven heen. Laten zien hoe Hij uiteindelijk door alles heen gewerkt heeft. Wil ik delen van de grote en de wonderlijke dingen die Hij in mijn leven gedaan heeft. 

donderdag 2 februari 2017

SchrijfBijbel Genesis 12

Ondertussen verder gegaan met de SchrijfBijbel. Het is echt een proces om zo de Bijbel te lezen. Met hele andere ogen lees ik nu een hoofdstuk. Er vallen dingen op waar ik nooit zo bewust van was. Genesis 12 gaat over Abram, afgelopen week schreef ik daar ook al het eerste deel levenslessen over. Deze kan je terug vinden via de volgende klikbare link: Levenslessen van Abram. Ook de blog die aan de beurt is wat betreft Bible Journaling, past hier bij. Genesis 12 zette mij stil bij de opdracht die Abram kreeg, maar die nog steeds ook voor ons geld. Trek uit je land, ga weg uit dit land, bij alles wat je kent. Ga naar het land dat ik je wijs, dat ik je beloofd. Onze opdracht is, laat de wereld los, ga op zoek naar dat wat van Mijn wereld is. Onder het tekenen en verven gaan dan mijn gedachten. Kan ik de wereld loslaten? Ook ik ben op weg naar Zijn beloofde land. Het is een training, een reis. Het begin gaat vooral om Hem leren kennen, Hem ontdekken, maar toch al gehoorzamen. Met vallen en opstaan toch Zijn weg gaan.

Obstakels kunnen we tegen komen, ook Abram kende die. Zo was er de ruzie met zijn neef, hij koos voor de weg van God. Ook honger kwam op zijn pad. Daarin koos hij voor een eigen oplossing. Maar wat hij ook deed, God bleef hem beschermen. God had Abram gekozen. Met die keuze en de belofte die Abram kreeg, koos God voor de hele wereld. Wat een geduld en liefde, en wat een genade voor Abram, maar ook voor mij! Ik besloot een kameel te tekenen op weg naar het Licht. God is Licht, en daar wil ik mij naar toe keren. Nu nog met vallen en opstaan. Maar wel met die motivatie. Aan de andere kant schreef ik wat tekst die ik binnen kreeg tijdens het tekenen en te waardevol vond. Zonde als die inzichten verloren zouden gaan.

Trek weg uit je land. Ga naar het land dat ik je wijs!